www.negahdl.com

نگاه دانلود

چراغونی | ~B@H@R~ کاربر انجمن نودهشتیا

دسته چمدوني رو كه با خودش مي كشيد رو تو دستاش فشار داد و به كوچه اي كه بارها بارها مادرش براش از تك تك اجزاش تعريف كرده بود نگاه كرد . 

كل كوچه چراغوني شده بود و نورهاي زرد و قرمز و سبز به زيبايي اون كوچه رو تو اون ساعت از شب روشن كرده بودن

پارچه هاي بزرگي هم تو كوچه نصب شده بود كه نورا نمي تونست اونو بخونه يعني خوندن فارسي رو هنوز ياد نگرفته بود تازه داشت الفبا رو از سعيد ياد میگرفت .

با صداي لاستيك و گاز تاكسي كه پيادش كرده بود چشم از روشنايي كوچه چراغوني شده گرفت و به تاكسي كه دور مي شد نگاه كرد.

با پيچيدن تاكسي تو خيابون اصلي دوباره به كوچه چشم دوخت .

آهسته به طرف انتهاي كوچه راه افتاد به دستشو براي ديدن ساعت بالا آورد ولي جاي سوختگي قبل از صفحه ي ساعتش خودشو نشون داد .

دوباره به صفحه ای كه ساعت سه و نيم شب رو نشون مي داد .

درسته ساعت يك رسيده بود ولي تا از فرودگاه بيرون بياد و سوارتاکسی بشه با اين كه خيابون خلوت بود ولي 2 ساعتي طول كشيده بود .

سكوت كوچه تو اون وقت شب با صداي چرخ هاي چمدون رو آسفالت كوچه شكسته مي شد .

با خودش فقط يك چمدون و يك كوله كوچيك آورده بود .

همين... دیگه چيزي نداشت كه با خودش بياره...

اصلا وقت نكرده بود وسايلي جمع كنه؛ همينا رو هم تو يك ساعتي كه وقت داشت جمع كرده بود. 

آخه چي ميتونست بياره ...

فكر كرد ديگه چيزي مونده بود كه بياره؟! بس نبود انقدر تحقير و كتك و آزار جنسي؟!! ...

چقدر خدا رو شكر كرده بود كه مداركش رو تونسته بود با خودش برداره؛ با پولي كه داشت و مقداری كه سعيد بهش قرض داده بود تا بليط بخره و به ايران بياد .

تمام طول راه تو هواپيما فكر كرده بود چرا پدرش دوسش نداشت؟! 

به خودشم جواب داده بود : فقط به خاطر شباهتش به مادر...

صداي چمدون با ايستادن كنار در مشكي رنگِ انتهاي كوچه خاموش شد .

نورا به در خيره شده بود نمي دونست اينا راهش ميدن يا نه! نميدونست اينجا جايي داره يا نه! 

دستاشو به طرفِ زنگ در برد. دو تا زنگ كنار ديوار بود... 

يه زنگ قديمي و يه زنگم براي آيفون تصويري كه معلوم بود بعدا گذاشته شده بود... 

دستش به طرف زنگ رفت ولی دوباره برگشت و كناره بدنش مشت شد اشك كنار چشمش جاري شد صدايي تو مغزش ميگفت: زنگ رو بزن ديگه چرا دست دست مي كني؟

اين بار خودش جواب داد: خوابن آخه، اگه بعد از بيدار شدن عصباني شدن چي ؟ 

نكنه به خاطر اين كه از خواب بيدارشون كرده با كمر بند به جونم بيفتن؟ 

دوباره صداي مغزش بود كه بهش نهيب مي زد: نه بابا اينا مثل اون نامرد و زنش نيستن كه بيفتن به جونت يا تحقيرت كنن...

اين دفه با اراده بيشتري دستشو بلند كرد و خواست زنگو بزنه باز چشمش به سوختگي دستش افتاد ...

يادش بود كه به خاطر شكستن يه شيشه مشروب نامادريش بي خبر سيگاري كه داشت ميكشيد رو ... روي دستاش گذاشته بود هنوزم جاش باقي مونده بود!! 

باز اشك بود كه از چشم هاي مشكي نورا به پايين راه باز كرده بود به دهانش رسيده بود و نورا براي هزارمين باربه خودش اعتراف كرده بود اشك اونقدر كه همه مي گن شور نيست .

بالاخره دلشو به دريا زد و زنگ آيفون رو زد.این دفعه صداي زنگ بود كه سكوت كوچه رو شكست .دينگ دينگ...دينگ دينگ ...

****

1 سال بعد 

روي لبه پنجره نشسته بود و به كوچه غرق در نور خيره شده بود 

شايدوقتي كه اومده بود هيچ وقت فكرشم نميكرد ... روزي برسه كه دلش بخواد تمام اين چراغاهاي رنگي رو بشكنه تا كوچه غرق ِ تاريكي بشه .....

مثل خودش كه دنياش به تاريكي رسيده بود 

آهنگي كه از ظبط پخش مي شد بيشتر دلشو آتيش مي زد ... يادش بود كه اوايل معني اين آهنگ رو اصلا درك نمي كرد ولي الان ...

ديدم تو خواب وقت سحر 

شهزاده اي زرين كمر 

نشسته بر اسب سپيد مي اومد از كوه كمر

مي رفت آتش به دلم مي زد نگاهش 

مي رفت و آتش به دلم ميزد نگاهش 

سرش رو از پشت به ديوار كنار پنجره تكيه داد و زانوهاشو جمع كرده بود مثل جنيني كه داخل شكم مادرشه؛ فقط اون نشسته بود نه خوابيده...

بازم صداي آهنگ تو فضاي اتاق پيچيد

كاشكي دلم رسوا بشه دريا بشه اين دو چشم پر آبم 

روزي كه بختم وا بشه پيدا بشه اون كه اومد تو خوابم 

شهزاده ي روياي من شايد تويي

اون كس كه شب در خواب من آيد تويي ....تو

از خواب شيرين ناگه پريدم او را نديدم ديگر كنارم به خدا 

جانم رسيده از غصه بر لب هر روز هر شب در انتظارم به خدا

دست هاشو دور زانوهاش حلقه كرد سرشو گذاشت روي زانوهاش 

ديدم تو خواب وقت سحر 

شهزاده اي زرين كمر 

نشسته بر اسب سپيد مي اومد از كوه كمر

مي رفت آتش به دلم مي زد نگاهش 

مي رفت و آتش به دلم ميزد نگاهش

با صداي در و باز شدن اون به طرف در برگشت 

زني مسن، و پشت سرش..... پيرمردي كه از چهره هر دوشون معلوم بود در جواني بسيار زيبا بودن...... اومدن داخل، ولي چهره 

هاي هر دو نشون ازغم بزرگي میداد 

زن به دختر نزديك شد 

_نوراي من بيا پايين دخترم داري خودتو نابود ميكني.... بعدم اونو در آغوش كشيد 

كاشكي دلم رسوا بشه دريا بشه اين دو چشم پر آبم 

روزي كه بختم وا بشه پيدا بشه اون كه اومد تو خوابم 

شهزاده ي روياي من شايد تويي

اون كس كه شب در خواب من آيد تويي ....تو

از خواب شيرين ناگه پريدم او را نديدم ديگر كنارم به خدا 

جانم رسيده از غصه بر لب هر روز هر شب در انتظارم به خدا

مرد به طرف ضبط رفت و اونو خاموش كرد.

نورا با صدايي كه كمتر از زمزمه نبود با بغض گفت : مي خوام برم، نمي خوام زندگيش واسه اشتباه من نابود بشه ... بازم قطرات اشك از چشمش جاري شدن 

مرد كه تا اون لحظه ساكت بود و داشت از پنجره رو به رو حياط تاريك خونشو نگاه ميكرد 

با صدايي آروم ولي مقتدر ... .پر از غرور... ولي معلوم بود داغونه گفت : مي تونستي همه چيزو درست كني تو ميتونستي عروس امشب باشي ولي بابا ... سكوت كرد ... دوباره ادامه داد ... 

حالا هم كه نمي خواي همه با هم ميریم...

نگاهي به همسرش انداخت و با تاييد اون دوباره گفت: 

_ما نمي تونيم يه بار ديگه دخترمونو از دست بديم ... همه چيز آمادست، صبح زود از اينجا ميريم بابا

بعدم آروم از اتاق بيرون رفت و همسرشم با بوسه اي روي سر نوراي عزيزش از اتاق بيرون رفت...

و نورا شرمنده از بزرگي اين مرد و زن بازم به كوچه نگاه كرد هيچ وقت نمي تونست اون شب رو فراموش كنه كه در مونده تر از همه جا... اومده بود به اين خونه...

***

صداي زنگ تو فضاي خونه حاج محمد پيچيد... 

خواب حاجي اونقدر سبك بود كه با اولين صدای زنگ بيدار بشه... سراسيمه بلند شد .

سالها بود شبها با كوچيك ترين صدا از خواب مي پريد...از شبي كه خبر مرگ عزيزش رو آورده بودن! روزگار حاجي همين بود .

با نشستن حاج محمد روي تخت مريم خانم هم از خواب پريد . 

مريم خانم با خواب آلودگي رو به حاجي گفت :محمد...كيه اين موقع شب؟

بعد به ساعت كنار تخت نگاه انداخت. 20 دقيقه به چهار صبح بود. حاج محمد از جاش بلند شد... 

و با گفتن: "نمي دونم خدا به خير كنه" از روي تخت پايين اومد 

حاجي عباي قهوه ايی رو كه هميشه رو دوشش مي انداخت روي دوشش گذاشت. 

باز صداي مريم خانم اومد: حاج محمد نكنه دزد باشه؟ آخه كجا مي ري؟... 

حاجي به مريم خانم نگاه كرد و گفت: آخه خانم من كدوم دزدي زنگ ميزنه؟

_من از خانم آقاي موسوي شنيدم الان دزدا ميرن دم خونه ها در مي زنن اگه كسي خونه نبود مي رن دزدي

حاجي خوب مي دونست و حرف حاج خانم قبول داشت؛ خودشم همچين چيزي شنيده بود. ولي يه چيزي ته دلش ميگفت اوني كه پشت دره دزد نيست! 

براي همين رو به مريم خانم گفت:

_خوب منم ميرم تا اگه خدايي نكرده دزده، با ديدن اين كه كسي تو خونست بذاره بره ... به طرف سالن رفت جلوي آيفون كسي ديده نمي شد ... دوباره زنگ به صدا در اومد و اين بار حاجي گوشي رو برداشت و با كمي مكث گفت :بله... كيه ؟ 

صداي دختري از آيفون شنيده شد : سـ ...سـ ...سلام ميشه يه لحظه بيايد دم در؟... 

حاجي فكر كرد لهجه دختر يه جوریه! انگار داره به زور فارسي حرف مي زنه 

تعجب كرده بود، كيه كه ازش ميخواد بياد دم در؟!! پس چرا خودشو نشون نميده؟!!... 

بلند تر ادامه داد:كي هستي دخترم؟ چي مي خواي؟ ...بيا جلوتر ببينمت

همون موقع تصویر دختري در صفحه آیفون ظاهر شد. حاجي با ديدن دختر گفت: وايسا اومدم ببينم چي ميگي 

آيفون رو گذاشت. به طرف در ورودي سالن رفت كه مريم جلوشو گرفت 

_نرو محمد جان، خطرناكه 

_ايشالا كه چيزي نيست... شايد دختر بيچاره دنبال جايي باشه و كمك بخواد اين موقع شب 

_آخه شايد دزد... 

حاجي ميون حرفش اومد و گفت: حاج خانم دزد يا غير دزد بايد رفت ديد چي مي خواد كه الان پشت در خونه ماست...

مريم خانم هم با نارضایتی وحرکت سر حرف حاجي رو تاييد كرد 

صداي پاهاي حاجي تو حياط خونه پيچيد...به پشت در رسيد و در رو به روي دختر جوان باز كرد ....

به خاطر نزدن عينك چهره دختر رو خوب از صفحه آيفون نديده بود 

در باز شد، حاج محمد رو به روي خودش، تو اون كوچه روشن از چراغوني... دختری قد بلند و باريك، همراه با يك بلوز مردونه بلند چهار خونه، شلوار جين مشكي ،يه كوله كوچيك و يه چمدون متوسط كناره پاهاش...كه شاليم به حالت ناشيانه اي روي سرش انداخته بود رو ديد... 

سر دخترك پايين بود . صدايِ ملايم حاجي هم باعث نشد تا دختر سرشو بالا بياره

بله؟...دخترم كاري داشتي؟....به اطراف نگاهي کرد ولي كسي جز دخترك تو كوچه نبود .

حاج محمد كلافه شده بود....

_سرتو بلند كن ببينم چي مي خواي اين وقت صبح بابا جان ...

سر دخترك بالا اومد تو اون كوچه روشن محمد رو برد به 25 سال پيش ...خوب يادش بود؛ چهره دختر نازنينش رو خوب يادش بود ...

نورا پيرمردي حدودا 70 ساله رو دید ... با موهاي كاملا سفيد و ريش سفيد 

اون عباي قهوه اي اي كه رو دوشش انداخته بود بي نهايت چهره پيرمرد رو نوراني كرده بود ...

و محمد داشت به ياد مي آورد گريه هاي مريمش رو... كمر شكسته خودش رو...تو چهره اين دخترك كه بي شك كسي نبود جز نوهِ... 

نازنينش ...دختر نازنين.... 

صداي دخترك اونو از تمام خاطرات بيرون كشيد 

_ من نورام ....

(نتونست بگه نوتون ... نمي دونست اونا اصلا دخترشون يادشون بود كه حالا نوشون يادشون باشه )

هوا روشن شده بود ولي هنوز خورشيد توي آسمون ديده نمي شد. مي شد تو اون گرگ و ميش، حياط پر از درخت و ديد ... 

محمد روي پله هاي ورودي ساختمون نشسته بود. به بخاري كه از فنجون چايي ای كه توي دستش بود خيره مونده بود ... 

هنوزم باورش نمي شد 

كسي كه الان توي اتاقي طبقه بالاي خونش خوابيده بود همون نوه اي باشه كه سالهاي سال آرزوی ديدنش رو 

داشت...

به طرف پنجره اتاق برگشت. 

به اتاقي نگاه كرد كه سالها بود صاحبش تركش كرده بود....

انگار حالا اين اتاق صاحب جديدي پيدا كرده بود ...

ديگه بخاري از اون چاي داغي كه مريم به شوهرش داده بود بلند نميشد و هنوزم لب نزده تو دستاي محمد بود ...

خورشيد هم ديگه كاملا توي آسمون ديده مي شد ... 

با خوردن نور خورشيد به صورتم كه انگار مستقيم زوم كرده بود روي من بيچاره بيدار شدم. سرمو محكم فرو كردم تو 

بالشي كه زير سرم بود و به اين فكر كردم آخه كي اين پرده رو كنار زده؟! چرا نمي ذارن بخوابم؟! ...انقد خوابم مياد كه

مي تونم چند سال بخوابم ...انگار با يه ماشين از روي بدنم رد شدن ....

همون جوري كه سرمو تو بالش فرو كرده بودم انگار مغذم يه دفعه شروع كرد به پردازش .... من تو اتاقم پنجره 

نداشتم ...داشتم؟!!!...نه اون اتاق زير پله پنجرش كجا بود! ...پس من كجام؟!! ...

سريع چشمامو باز كردمو روي تخت نشستم ... آره! من كجام؟!! ....

اطراف و نگاه كردم. تو يه اتاق حدوداً بيست متري بودم كه دو تا پنجره بزرگ داشت كه يكي روبروم و دقيقا جلوي تخت 

واون يكي دقيقا سمت چپم بود؛ تختم چسبيده بود به پنجره. ...

يه در قهوه اي روشن هم سمت راستم بود ...دور تا دور اتاقو نگاه كردم. پر بود از تابلو هاي نقاشي؛ همشون آبرنگ 

بود ...از نقاشيا معلوم بود که صاحبش دوست داشته تو نقاشياش از تمام فصلا حرف بزنه. چشمای در حال گردشم 

روي عكس دختري ايستاد ...داشت كم كم همه چي يادم مي اومد ... پدرم ...نامادريم ...پسرش ...سعيد .... 

ايران ....پدربزرگ و مادر بزرگي كه تازه ديشب ديده بودمشون ....و مادرم... آره اين عكس مادرم بود! ازش خاطره 

کمی يادم مونده ... فقط ازش يه مه تو نظرم بود. يه كسي كه تمام صورتش تو مه باشه ...خوب مگه چند سالم بود؟ 

همش چهار سالم بود كه مرد. بعدم پدرم تمام عكساشو سوزونده بود ...

از جام بلند شدم ...كه چشمام سياهي رفت ...

افتادم روي تخت ... دستامو براي نگه داشتن خودم گذاشتم روي تخت تا ستون بدنم بشه ولي حتي دستامم 

نتونست وزنمو نگه داره. پرت شدم روي تخت ... چقدر ضعيف شده بودم ...درسته از نظر جسمي خيلي ضعيف شده بودم... ولي نه تا اين حد كه نتونم خودمو نگه دارم ...

از همون فاصله به عكس زني كه سالها آرزوم بود ببينم نگاه كردم ... كم كم تمام چيزا يادم اومد. يادم اومد 

كجام ...براي چي اينجام ... براي چي از اون كشور و آدم هاش فرار كردم ...

يادم اومد ديشب بعد از ديدن پيرمرد و پيرزن انقد حالم بد بود كه داشتم به حد بيهوشي مي رسيدم 

اونام انگار فهميدن! چون بدون هيچ سوالي منو آوردن تو خونه ...

دوباره رو تخت دراز كشيدم و محو عكس مادرم شد ... كم كم دوباره چشمام روي هم رفت ...

با صدا هايي كه ميومد چشمامو باز كردم اين دفعه دقيقا ميدونستم كجام؛ اينجا كجاست! ...

صدا ها خيلي بلند بود انگار مردم داشتن جيغ ميكشيدن! يا نه تشويق ميكردن! ...

صدا ها از پنجره كناری كه به تخت چسبيده بود مي اومد ...

نشستم روي تخت، نيم خيز شدم تا بيرونو ببينم. به خاطر اينكه لبه پنجره خيلي پهن بود مجبور شدم بيشتر نيم خيز 

بشم 

يه دستمو روي لبه پنجره گذاشتمو اون يكي رو هم روي شيشه ..

جمعيت زيادي توي خيابون جمع شده بودن ... ديگه اون چراغاي رنگي هم روشن نبودن 

چشمام روي پسري كه روي دوش بقيه بود و به طرف خونه روبه رويي ميومد ثابت موند. 

همه جا رو دود گرفته بود. يه خانمي داشت تو يه ظرف آهني يه چيزي دود مي كرد. 

يه لحظه ياد سرخ پوستا افتادم تو فيلما ديده بودم با دود به هم علامت ميدن و...

ولي اون داشت با اون ظرف دودي ميرفت طرف پسره از دور فقط ميتونستم تشخيص بدم كه يه پسر هيكليه ...

ولي اجزاي صورتشو خوب نمي تونستم ببينم ...يعني اصلا نميتونستم ببينم ... 

جلو خونه روبه رويي از روي شونه ي مردی كه بلندش کرده بود اومد پايين... 

يه لحظه دلم واسه اون طرفي سوخت كه اين غول رو، رو دوشش گذاشته بود ... نمرد خيليه ... از فكرم يه لبخندي 

روي لبهام اومد ولي يه دفعه با چيزي كه ديدم قلبم اومد تو دهنم...

باورم نميشد!! مردي يه پيش بند بلند سفيد پوشيده بود، يه گوسفند جلو پاهاش بود و يه چاقوي خيلي بزرگم دستش !! 

گوسفندو جلو پسره روي زمين گذاشت ....چاقوشو روي گلوي گوسفند گذاشت و يه دفعه اطرافش پر خون شد.....

يه جيغ بلند كشيدم ..ولي سريع دستمو روي دهنم گذاشتم ....

قلبم وحشتناك ميزد ...يه دستمو رو دهنم گذاشته بودم تا دوباره جيغ نزنم و اون يكي هم روي قلبم بود. 

قفسه سينم ريتميك بالا و پايين ميرفت...

با باز شدن يه دفعه اي در اتاق يه جيغ خفه ديگه زدمو به طرف در اتاق نگاه كردم....

با ديدن پيرمرد و پيرزن، کمی خيالم راحت تر شد 

هر دو شون با ترس به طرفم اومدن. مادر بزرگم بود كه به حرف اومد :

_چي شده گل دخترم ... چرا داد مي زني ؟؟

اين دفعه پدربزرگم بود كه به حرف اومد :

_ خواب بد ديدي بابا؟ …

بابا!! .... چقدر قشنگ ميگفت بابا! ... 

خودمم مي دونستم الان چشمام از تعجب و ترس داره مي زنه بيرون ...

اين عادتم بود كه وقتي مي ترسيدم يا هيجان زده ميشدم چشمام به طور غیر معمولی ميزد بيرون ...

چشمامو با يه نفس عميق بستم...

ولي دوباره صحنه اي كه ديده بودم يادم اومد ... اون همه خون ...دوباره جلو چشمام جون گرفت .

چشمامو باز كردم ..اين دفعه بلند داد زدم:

خـــــــــــــــــون...

و با دستام به طرف كوچه اشاره كردم و آروم تر از قبل گفتم: كـشــتنـش!

هر دوشون به طرف پنجره برگشتن ... خودمم نيم خيز شدم و به بيرون سرک کشیدم 

حالا ديگه بيشتر جمعيت رفته بودن تو خونه ... ولي اون گوسفند بيچاره هنوزم اونجا بود ... "واااااي سرم نداشت" 

انقد این جمله رو بلند گفتم كه باعث شد هردو دوباره به طرفم برگردن

تو چشمام اشك جمع شده بود. من تا حالا كشته شدن يه گوسفند رو نديده بودم! ... حتي مستند حیات وحشم نمي ديدم! 

ولي در عوض اطرافم انقد حيوون بود كه از مستند هم بيشتر بهم آسيب ميرسوندن 

دوباره سرمو به طرف هردوشون برگردوندم؛ مادربزرگم روي تخت نشسته بود و پدربزرگم رو صندلي كنار ميز تحريري كه توي اتاق بود. 

با بغض گفتم: ديديد ... حيون بيچاره رو جلوي پاهای اون پسره كشتن!! ...

اشك روي گونم افتاد ...

مادربزرگم ... دستامو گرفت و در حالي که آروم روي دستامو نوازش ميكرد گفت: 

_اونا قربونی کردن

توي ذهنم دنبال معنی كلمه قربوني گشتم ولي مثل اينكه چیزی تو ذهنم نبود با يه صداي خيلي آروم از دهنم در اومد: 

_قربوني؟!!! ...

پدربزرگم گفت: آره دخترم،برای سلامتی کسی كه از سفري مياد يا يه كار بزرگي ميكنه ویا به دلایل دیگه گوسفندی 

رو در راه خدا قربونی میکنن و گوشتش رو بین مردم و معمولا فقرا تقسیم میکنن ... اصلا هم ترس نداره ...

تو دلم گفتم : چه خود خواه! چرا بايد يه حيون بيچاره رو واسه همچين كارايي بكشن؟! ...

خوب مي تونن به فقيرا كمك مالي كنن...

از اين فكر يه اخم كوچيك نشست روي پيشونيم 

ولي اين اخم زياد دووم نداشت و زود جاشو با حرف پدربزرگم به غم داد 

_ بهتره فكرتو مشغول اين چيزا نكني عزيزم ... كم كم اين چيزارو درك ميكني 

_ حالام بهتره پاشي، هم يه چيزي بخوري هم ما حرفاي زيادي داريم كه با هم بزنيم ... 

خودت مي دوني كه ديشب انقد خسته بودي و بي حال که يك كلمه هم نمي تونستي حرف بزني. 

درسته که حتي اگه كارت شناسايیت هم به ما نشون نميدادي به اين خون راهت ميداديم. 

ولي بالاخره ما بايد بدونيم چي شده كه نوه ای که اين همه سال ندیده بودیمش حالا برگشته پیشمون اونم با اين حال...

ميديدم كه مادربزرگم همش ابروهاشو بالا ميندازه که جلوی حرف زدن شوهرش رو بگيره ولي پيرمرد بدون هيچ توجه اي حرفشو زد ...

مي دونستم بالاخره وقت اون ميرسه كه باید یهشون توضیح بدم 

همين كه منو بدون هيچ حرفي فقط با ديدن كارت شناساييم ... به خونشون راه داده بودن ممنونشون بودم 

ولي خوب، حق داشتن بدونن كه چرا به اينجا اومدم

با تکون های دستي جلوي چشمام از فكر بيرون اومدم و تمام حواسم به دست چروكيده و سفيد مقابلم جمع شد 

_ بيا بابا ... انقد فكر نكن ... حرف زدن با يه پيرمرد و پيرزن كه انقد فكر كردن نداره ...

حالا هم پاشو ...پاشو باهم بريم ... كه اين مريم خانم ما رو از گشنگي كشت ...

ميگه تا نوه ام نياد به تو هم غذا نميدم ... ميبيني ... اينم زن ما ... 

بعدم بلند زد زير خنده ...

صداي اعتراض "حاج محمد"ي كه از مريم خانم بلند شد همزمان شد با قرار گرفتن دستاي من بين دست هاي مريم 

خانم و حاج محمد و خندش گم شد ...

امروز سومين روزيه كه اينجام ...

به قول سعيد سرزمين مادري ...

بعد از اون روز كه با پدربزرگ و مادربزرگم حرف زدم ...

احساس مي كنم اون چراغي كه بعد از ديدن من تو چشماشون روشن شده بود با شنيدن سرنوشت دختر و نوشون كم نور شده ...

زياد از اتاق بيرون نمي رم ...

روز اول خيلي خجالت مي كشيدم برم توي آشپزخونه و كنار اونا غذا بخورم! حتي شام نخوردم! صبحونه هم هر چي اصرار كرده بودن بازم نمي تونستم باهاشون راحت باشم 

ولي ديروز وقتي موقع ناهار مريم جون و حاج محمد با دو تا سيني اومدن تو اتاقم شرمنده شدم ...

بيچاره ها وقتي ديده بودن كه من تمايلي به رفتن ندارم خودشون اومدن پيش من تا با من غذا بخورن ...

به قول حاج محمد: اين همه مدت ما نداشتيمت ... از اين به بعد يه لحظه هم ولت نمي كنيم ... پس از ما گوشه گيري نكن بابا...

اين تيكه كلامش بود هر حرفي كه مي زد اول يا آخرش يه بابا ميذاشت و من چقدر لذت مي بردم از اين بابا گفتن حاجي...

"حاج محمد" ...

نمي تونستم پدربزرگ يا مادربزرگ صداشون كنم 

مخصوصا حاج محمد رو؛ چون تمام دفتر خاطرات مادرم پر بود از "حاج محمد" كمتر مي شد كه مادرم ... بابا صداش كنه ...

يادمه چقدر لذت مي بردم وقتي سعيد دفتر خاطرات مادرمو كه دو سال پيش، تو وسايلي كه تو انباري بود پيدا كرده بودم، برام ميخوند .

سعيد تنها كسي بود كه من باهاش احساس راحتي مي كردم 

اوه سعيد ... ياد سعيد منو برد به هفت سال پيش زماني كه تازه رفته بود توي 18 سالگي ... 

يه پسر ايراني كه توي انگليس پزشكي مي خوند ... 

چقدر دوست داشتم اين پسر ايراني برنزه رو؛ آره برنزه! به قول سعيد "تو ايران به من ميگن كاكا سياه" 

گفته بود برزيليم ... منم تا مدتها دنبال اين بودم كه مگه ايران هم شهري به اسم برزيل داره؟!!!!

با یادآوری خاطرات اون موقع ها و مسخره بازيهاي سعيد لبخندي روي لبام نشست ...

بايد تو اولين فرصت بهش زنگ بزنم. مطمئنم تا الان خيلي نگرانم شده ...

سرمو چرخوندم به طرف پاتختی و دفتر خاطرات مادرمو برداشتم و چسبوندم به سينم 

يه آه كشيدم ... حيف كه نمي تونستم بخونمش 

همون طور كه دفتر رو به سينم چسبونده بودم روي تخت دراز كشيدم....

زل زدم به سقف ... دلم ميخواست برم حموم ... به جز همون روز اول ديگه حموم نرفته بودم 

به در سرويسي كه توي اتاق بود يه نگاه انداختم. بعدشم ساعتو نگاه كردم ساعت 10 بود ...

تو اين دو روز كه 12 ناهار مي خورديم پس امروزم حتما همون بود ديگه ... پس وقت داشتم برم حموم ...

از روي تخت بلند شدم دفترو دوباره گذاشتمش روی پاتختی .

مريم جون همون روز يه حوله تميز تو حموم واسه من گذاشت بود ... 

همون جوري كه حوله رو دور خودم پيچيده بودم از حموم اومدم بيرون ... 

به طرف ساك لباسام رفتم ... 

مريم جون خيلي اصرار داشت لباسامو توي كمد بچینه ولي نذاشتم ...

اونم ديگه اصراري نكرد ...

ساكمو باز كردم ... يه شلوارك لي داشتم كه يه وجب بالا تر از زانو هام بود.و باهاش خيلي راحت بودم.

درواقع شلوار لي بود كه به خاطر زمين خوردن، زانو هاش پاره شده بود منم با قيچي بريدمش كه بشه شلوارك! ... 

چون پاهاي بلندي داشتم خيلي بهم ميومد ...

سعيد وقتي منو تو اين شلوار ميديد مي گفت : كاملا دلبر شدي ... 

و من ازش پرسيده بودم" دلبر "يعني چي ... 

اونم بهم گفته بود يعني دل منو مي بري ...گفته بودم مگه دل آدما رو ميشه برد ....

بلاخره از سوالام خسته شد و گفت : واااااي منظورم همون س.ك. س.ي ... خودمونِ ...

شلوارك رو با يه تاپ حلقه اي سفيد پوشيدم تاپش زياد دخترونه نبود ... مردها هم خيلي از اين تاپ ها مي پوشيدن 

ولي واسه هواي شرجي اينجا خوب بود . 

موهامم بالاي سرم بستم. چون موهام فره ِ... هرگز وقتمو واسه سشوار هدر نميدادم؛ همون جور خيس مي بستمشون ... كليم خوشگل ميشدم 

به ساعت نگاه كردم. یازده و نیم بود ... با خودم گفتم بذار يه بارم من بدون اين كه صدام كنن برم پايين هر چي باشه 

الان اونا تنها كسايي هستن كه من دارم 

به طرف در اتاق راه افتادم 

همين كه در اتاق رو باز كردم احساس كردم پايين چند نفر دارن با هم صحبت ميكنن 

در اتاقو آروم بستم...

صداي حاج محمد اومد كه به يه نفر مي گفت :

_واقعا شرمندم بابا جان اين وظيفه ما بود كه به ديدن تو بيايم ...

منتظر بودم ببينم كي جوابشو ميده كه ...

ا صداي يه پسر جوون اومد :

_اين چه حرفيه حاجی ... خدا وكيلي اگه بدونيد من تو سه روز چقد سراغتونو گرفتم ... گفتم خداي نكرده يه اتفاقي براتون افتاده 

ديشب يكم سرمون خلوت شد مي خواستم بيام بهتون سر بزنم ... كه گفتم شايد خواب باشيد ديگه بابا هم گفتن .. امروز بيام ... بهتره 

اين دفعه صداي مريم جون اومد : 

_فداي تو بشم من مادر كه انقد مهربوني ... اگه بدوني چقدرواست نذر كرده بودم تا ببري! ...كلي نذر ادا نشده دارم واست مادر ...

.ولي اين چند روز ما اسم خودمونم يادمون نميومد مادر ... 

حالا چرا چاييتو نمي خوري پسرم؟ بخور ... بخور ...

پسر بازم به حرف اومد. تو دلم گفتم چه صداي بمي داره اين پسره ....

_چشم ... مي خورم حاج خانم ... حالا كه ايشالله خيره! اتفاق بدي كه نيفتاده؟ ...

وااي ... اينا چقدر تند حرف مي زنن ...

تا ميومدم معنی یه کلمه رو تو ذهنم پیدا کنم يه كلمه ديگه مي گفتن!!!

كلافه شده بودم براي همين بهتر ديدم برم پايين ... شايد اينطوري حرفاشونو بیشتر فهمیدم

اول از نرده ها خم شدم تا ببينم دقيقا كجا هستم. پسره دقيقا روبه روي راه پله نشسته بود؛ حاج محمد و مريم جونم دقيقا روبه روش.

يه پسر هيكلي بود. چاي هم دستش بود. داشت آروم آروم چاییشو مي خورد و به حاجي كه داشت حرف ميزد نگاه ميكرد ...

هيكل پسره يكم واسم آشنا بود! همين طور استايل صورتش! يه ابرومو دادم بالا ... انگار يه جایی ديده بودمش!! 

ولي كجا ...

آروم پنج تا پله رو رفتم پايين. 

الان دقيقا پسره اگه يكم سرشو مي گرفت بالا راحت مي تونست منو ببينه ...

مستقيم زل زده بودم بهش. تو دلم فكر ميكردم چقدر موهاي مشكيش به پوست سفيدش مياد ...

كه همون موقع پسره چايشو برد جلوی دهنشو تو همون حالت سرشو يكم گرفت بالا تر تا راحت تر چايی رو بخوره كه چشمش خورد به من ...

هم زمان با اين كه چشماش منو ديد چاي پريد به گلوش 

همه ي چاي رو مثل شلنگ آب فرستاد بيرون ... 

با اين كارش حاج محمد و مريم جون با سرعت از جا هاشون بلند شدن و به طرفش رفتن ...

ولي اون هر لحظه سرخ تر مي شد ... با دستش به طرف من اشاره كرد ...

اشاره اون هم زمان شد با هــــــــــيع بلندي كه مريم جون كشيد و الله اكبر حاج محمد 

هردوشون با چشماي گرد شده به من نگاه مي كردن و حاجي همزمان به پشت پسره مي زد 

مريم جون به خودش اومدو به طرفم اومد ... منم همون طور بي حركت داشتم نگاه مي كردم.

با خودم فكر مي كردم مگه ديدن من انقد تعجب داشت؟!!! 

مريم جون اومد كنارمو با يه لحن مهربوني گفت: 

_واي ناز گلم اين چه لباسيه پوشيدي ؟؟؟

وا .... مگه لباسم چش بود ؟؟؟ دوباره به پسره يه نگاه كردم كه قرمزيش بيشتر شده بودو سرشم كاملا انداخته بود پايين ... با تعجب يه نگاهم به حاج محمد انداختم ... اما اون داشت با لبخند نگام ميكرد .. 

يه دفعه يه چيزي تو ذهنم جرقه زد حرف سعيد :

"ببين نورا اونجا مثل اين جا نيست كه هر جور خواستي بگردی باید حجاب داشته باشي ...بايد لباساي پوشيده تر بپوشي" ... 

حتي در مورد روسري و مانتو هم بهم گفته بود... من چقد خنگم ...

يه دونه زدم تو سرمو بلند گفتم: واي... من الان بايد لباس پوشيده بپوشم؟! نه؟؟

با اين حرفم پسره يه نگاه زير زيركي بهم كرد و دوباره سرشو انداخت پايين

حاجي با محبت بهم نگاه كرد و گفت: 

_آفرين بابا! حالا برو لباساتو عوض كن تا ما تو رو به این پسر گلمون معرفی کنیم...

منم ديگه جواب ندادم فقط آروم سرمو تكون دادم يعني باشه ...

برگشتم برم بالا كه يه چيزي يادم اومد دوباره برگشتم به طرف مريم جون.. لبامو يكم دادم به طرف پايين و...

آروم جوري كه حاجي و پسره نشنون گفتم:

_ولي من كه لباس ديگه اي ندارم اونايي كه پوشيده بودم تو حمومن!!!

مريم جون يكم نگاهم كردو گفت: 

_قربونت برم ... تا تو بري تو اتاق منم لباس پوشيده واست ميارم ... 

بازم سرمو تكون دادمو برگشتم از پله ها رفتم بالا ... مريم جونم رفت پايين 

يه لحظه فكر كردم مي خواد لباس خودشو بياره ... فكر كردم لباساش بايد خيلي واسم بزرگ باشه ...

بي خيال شونه هامو انداختم بالا ...

همون جوري كه به طرف بالا مي رفتم يه بار ديگه برگشتمو پشت سرمو نگاه كردم؛

ديدم اين پسره سرشو تا كجا انداخته پايين که يه لحظه نگاهش به پاهام نيفته!!

اخه اگه يكم سرشو بلند ميكرد پاهاي من دقيقا تو چشمش بود 

اين حركتش جالب بود ... يه لبخند زدمو به طرف اتاقم رفتم ...

مريم جون يه بليز كشي آستين بلند برام آورد. شلوارسایز من نداشت و جاش يه دامن بهم داد كه من ترجیح دادم 

شلوار لي خودمو بپوشم ...

لباسارو پوشيدم و برگشتم طرفش ...

_ميگم لازمه من حتما روسري بذارم؟! 

مريم جون يه نگاه به لباساي تنم انداخت و گفت: 

_ نه عزيزم وقتي اعتقاد نداري لازم نيست... همين كه لباساتو به خاطر ما تغییر دادي و پوشيده تر لباس پوشيدي کافیه ... 

يه لحظه دلم گرفت از اين همه مهربوني اين زن و شوهر ...

پس چرا مادرم قدر مادر و پدري به اين مهربوني رو ندونست... چرا روي عشق پوچ پدرم انقدر پا فشاري كرد... 

براي بار هزارم تو دلم ناليدم ... چقدر من از عشق بدم مي اد ...

نمي فهميدم چرا مادرم ... چنين پدرو مادرو رو به خاطر عشق پدرم رها كرد ...از اين كشور رفت ...

يه چيزي تو مغزم گفت: ولي پدرت كه هميشه بد نبود ...

حرف مريم جون منو از فكر درآورد... 

با يه لبخند گفت: ديدي؟ ... اين پسره تو رو دید چه جوري شد ...

تو دلش گفت ديدي از خونه حاجي يه حوري داره مياد پايين ... همچين چايي پريد تو گلوش كه گفتم الانه خفه بشه ...

به خاطر خنده زياد مجبور شد روي تخت بشينه ...

_درسته مسعود پسر دنيا ديده ايه از اين جور تيپ ها لباس ها هم خيلي ديده ... ولي تو رو كه ديد ... همچين سرفه 

مي كرد كه من گفتم تو اولين دختري هستي كه ديده!! طفلك مسعود...

_پس اسم مهمونتون مسعوده؟؟

مريم جون يكم خندشو كنترل كردو گفت: آره عزيزم مسعوده... ديديش كه پريروز؟ نديديش؟؟

سوالي داشت نگام ميكرد ... خوب چرا اينجوري نگاه ميكنه؟! من مسعود رو از كجا ميشناسم؟؟! من اصلا از خونه 

بيرون رفتم كه بشناسمش؟! ...

انگار نا اميد شد ... كه خودش گفت: يادت نيست؟ همون پــ......

صداي حاجي كه صدا ميكرد: "مريم خانم" ... حرفشو نيمه تموم گذاشت ....

بي خيال ِ من، كه داشتم ميمردم اين پسره رو كجا ديدم شد و گفت:

اوه...اوه بيا بريم پايين كه الان صداي حاجي در مياد. نيم ساعته كه بالاييم 

بعدم دستمو گرفت به طرف در اتاق كشيد ...

روبروي مسعود نشسته بودم. دقيقا كنار حاجی ... 

سرش پايين بود و بهم نگاه نمي كرد ... 

ولي من زل زده بودم بهش تا ببينم كجا ديدمش كه انقد واسم آشنا بود!!! 

دستاي حاجي روي شونه هاي من قرار گرفت ...

_خب آقا مسعودِ گل ...اينم دليل واسه اين كه منو حاج خانم چند روز خونه نشين شديم...

وبرگشت به طرف من يه لبخند مهربون زد و گفت: 

و دل نمي تونيم بكنيم از خونه ... 

مسعود سعی داشت حاجي رو با يه قيافه عادي نگاه کنه ... 

ولي معلوم بود چشماش داره از تعجب گشاد ميشه ... 

چون همين جور چشماش بين حاجي و دستي كه روي شونه هاي من بود درحال گردش بود ...

دوباره حاجي بود كه سكوت رو شكست: نوه عزيزم نورا ... تازه از انگلستان اومده پيشمون 

حالا ديگه واقعا داشت با تعجب بهم نگاه ميكرد ...

مسعود : چشـ..چشمتون روشن ... 

واقعا خيلي خوشحال شدم ...بعد اين همه سال انتظار ... 

بايد هم باعث بشه كه شما نتونين دل بكنين از خونه ...

اتفاقا پريروز كه اومدم و تو اون جمعيت نديدمتون با خودم گفتم يعني چي ميتونه جلو شما رو بگيره نياين؟؟! ...

يه جرقه زده شد تو سرم ... اين پسره پريروز از كجا اومده؟؟ ... يه پسر هيكلي ... گوسفند ...

حرفي رو كه تو دلم مي خواستم بزنم رو با يه اخمي كه رو صورتم بود بلند به زبون آوردم:

_قاتل...

با اين حرفِ من، حاجي و مريم جون و مسعود با يه تعجب بزرگ نگام كردن ...

ولي من فقط به اين پسره قاتل نگاه مي كردم كه به خاطرش يه حيوون ِ بيچاره رو كشته بودن ...دوست داشتم همين 

الان يه مشت بكوبم تو صورتش ...

صداي خنده حاجي باعث شد چشمامو از اين مسعود قاتل كه چشماش داشت از تعجب ميزد بيرون بگيرم ...

حاج محمد همين طور كه مي خنديد گفت: 

بابا ... من كه واست درباره قربوني کردن توضيح دادم...اين پسرمون قهرمان شده ... قاتل چيه!! ... 

تو دلم گفتم پس اون چراغوني ها هم براي اين بود كه آقا يه كاره اي هست ... 

حالا توي چي قهرمان شده ...اين سوال داشت مغذمو ميخورد .. 

مريم جون با خنده رو به مسعود ادامه داد: ببخش تو رو خدا پسرم ... 

مسعود با يه حالت گيجي به حاج خانم نگاه كرد 

مريم جون: آخه نوراي ما ... دقیقا همون روزي كه تو اومدي، اومده. چند ساعت قبل از تو؛ از پنجره اتاقش ديده داشتن جولوي پات خون مي ريختن ...

حاج محمد: كلي اين عزيزِ دل ما رو ترسونده بود ... يه جوري ميگفت خون ... كشتنش ...ما گفتيم دور از جون يه آدمو كشتن ...

مسعود يه نفس عميق كشيد با يه صداي محكمي به طرف حاج محمد گفت : 

_يه لحظه خودمم شک کردم که نكنه كسي رو كشته باشم... خبر نداشته باشم 

يه خنده آرومم گذاشت آخر حرفش 

بعد هم رو به من گفت: من واقعا متاسفم ... كه باعث شدم روز اول ورودتون اين اتفاق بيفته ...

داشت من معذرت مي خواست ... پس منتظره جوابم بود ديگه 

منم جوابشو فقط تو يك كلمه دادم : 

......Ok

يه پوزخند بهم زد ولي فقط يه لحظه ... كه خيلي جذابش كرده بود ...

ابرو سمت چپم پريد بالا و تو دلم گفتم ...

_چه قاتل جذابي ...

دوباره اين دلم بود كه اضافه كرد :

صداشو يادت رفت نورا ... 

واسه اين حرف دلم سرمو يه تكون كوچيك دادم ... خدايي صداشم خيلي بم و گيرا بود ...

دوباره مريم جون بود كه منو از فكر كردن به اين قاتل بيرون آورد :

_ مسعود جان ... چرا مرسده جونو نياوردي با خودت؟ ... الان چند مدته سري به ما نزده ...

مسعود در حالي كه تمام تلاششو كرده بود تا به من نگاه نكنه گفت:

_والا اونم درگيرامینه...

مريم جون با نگراني گفت : 

_چرا درگير مادر؟! نكنه اتفاقي افتاده واسه بچه؟ 

_نه ... فقط واسه موندن تو مهد خيلي مرسده رو اذيت ميكنه 

مريم جون نفسشو با خيال راحت داد بيرون و گفت : 

_خوب كم كم عادت ميكنه 

ديگه داشتم داغ مي كردم ...

تو مغزم هزار تا سوال بود ... مرسده .. امين ... و مهم تر از همه اينكه رشته ورزشی این پسره چیه!!!...

هيكلش خیلی پر بود. بهش نمي خورد فوتباليست باشه!! ...

واسه همين پریدم بين حرف زدن مريم جون و مسعود و گفتم :

_ میتونم بپرسم رشته ورزشیتون چیه؟

يه دفعه اتاق ساكت شد وهر سه نفر دوباره خيره شدن به من ... حتي مسعود ...

شايد فكر نمي كرد من بعد از دو كلمه قاتل و ok بخوام اين سوال و بپرسم 

بازم حاجي بود كه با گذاشتن چايي تو دستش روي ميز روبرو، سكوت رو شكست و با یه لبخند رو به مسعود گفت:

_آقا مسعود با شما بودن ...

ولي مسعود هنوز گيج بود...خودشو نباخت و با يه غرور كه معلوم بود كاري كه ميكنه واسش خيلي مهمه گفت:

_كشتي...

_كشتي؟؟؟....

انگار همون لحظه چيزي يادش اومد كه در جا گفت:

_ ببخشيد حواسم نبود همون Wrestling(كشتي )

پس به فارسي ميشد ،كشتي ....

اوه ... من هر چه قدر از فوتبال بدم مي اومد عاشق كشتي بودم... 

مخصوصا گوش هاشون ... 

كمي خودمو خم كردم ... تا گوشاش هاشو خوب ببينم 

درسته، مسعود هم مثل كشتي گير هايي كه تو تلوزيون ميديدم گوش هاش شكسته بود

يه دور ديگه پتو رو دور خودم پيچيدم ...

پاهامو بلند كردم و يكم از پتو رو فرستادم زير پاهام ...تا از پايين پاهام قفل بشه ... 

دقيقا با پتو خودمو باند پيچي كرده بودم ... 

چشمامو محكم فشار ميدادم تا خوابم ببره ...ولي نمي شد ...

صداي بارون كه با تمام قدرت روي سقف مي خورد ... نميذاشت بخوابم 

كلافه پتو رو زدم كنار ...

اعصابم خيلي خورد شده بود ...

توي نور چراغ خواب ساعت رو نگاه كردم ... 

چشمامو ريز كردم تا بهتر ببينم ...

ميدونستم چشمام يكم ضعيفه ... ولي هيچ وقت سراغ گرفتن عينك نرفته بودم .

چشمامو ريزتر كردمو تونستم عقربه هاي ساعت رو توي اون نور كم ببينم ...

اوفـــــــــــف... ساعت دو ونيم بود ... 

من الان چند ساعت بود كه اومده بودم تا بخوابم؟!! .... ولي هنورم بيدار بودم 

دقيقا از بعد از ظهر .... هنوز مهمونشون بود كه من...

خسته شده بودم انقد زل بزنم به دهن بيچاره ها تا كلمات رو دقيق بفهمم ...

براي همين با چند كلمه ..."من ميرم تو اتاقم تا استراحت كنم"...راهي اتاقم شدم 

اصلا هم متوجه نشده بودم مسعود كي رفته بود ...

تمام بعد از ظهر رو خوابيدم ... همين باعث اين بي خوابيم شده بود ...

البته دم غروب بود كه با يه صدايي از بيرون بيدار شدم ...

از پنجره بيرونو نگاه كردم ديدم چند تا جوون دارن او چراغ هاي رنگي رو جمع ميكنن ..

يه لحظه دلم گرفت ...

نور اون چراغا توي شب خيلي خوب بودن ... 

واسه من كه عادت داشتم بيشتر شب ها با چراغ روشن بخوابم خيلي خوب بود ...

اين چراغ خوابي كه داشتم اونقدر ها اتاقمو روشن نمي كرد ..

همون طوري كه از پنجره به پسراي جووني كه داشتن با خنده به كسي كه اونا رو باز ميكرد نگاه ميكردم ...

حواسشون فقط به خودشون بود ...

به هيچ وجه هم منو كه كنار پنجره بودم و داشتم نگاهشون مي كردم نميديدند

يكي شون بالا روي يه نردبون آهني بود ... 

دو نفر ديگه هم يكي پايين نردبون رو گرفته بود و اون يكي هم دستش پر از چراغ هايه باز شده بود ...

اوني كه بالا بود ، همين طور كه داشت چراغ ها رو باز ميكرد داشت براي دو تاي ديگه صحبتم ميكرد 

انگار که داشت يه چيزي رو براي بقيه تعريف ميكرد ..

اون دو تا هم داشتند بلند بلند ميخنديدن كه حتي صداي خندشون توي اتاق هم مي اومد ...

حتما صاحب اون چراغ ها آقاي كشتي گير بود ديگه ...

سرمو به اطراف چرخوندم ...نه ...هيچ خبري از خودش نبود 

خيلي دوست داشتم بفهمم چي ميگن ولي صداشون واضح نبود ..

معلوم نبود پسره كه بالاي نردبون بود چي تعريف ميكرد ... كه اوني كه چراغ ها رو توي بغلش گرفته بود از خنده روي زمين نشست ...

حرصم گرفت .. 

آخه پنجره مدلي بود كه نميشد بازش كرد 

فقط يه شيشه يك سره بود ...

براي خالي كردن حرصم يه ضربه به پنجره زدم و آروم نفسمو دادم بيرون 

همون موقع آسمون يه برقي زد 

بعدم يه صداي بلند ...بعد از رعد برق بود كه ...

آروم آروم بارون شروع كرد به باريدن و يک دفعه شديد شد ... 

انقدر شديد كه تمام وسايلشون رو جمع كردن رفتن توي خونه ...

الان 5 يا 6 ساعته كه داره يک سره بارون مياد ... 

درسته كه انگليسم مثل اينجا بود، هميشه باروني ... هميشه مرطوب...

ولي اونجا حداقل با كار سرم گرم مي شد ... من كه به جز كار سرگرمي ديگه اي نداشتم 

يه فكري زد به سرم ...

پتو رو از روي سرم برداشت ... م دوست داشتم برم توي حياط ...

باورم نميشد .. من تو اين سه روز حتي از داخل ساختمون بيرون هم نرفته بودم ...

به طرف در رفتم... بازش كردم ... 

حاجي و مريم جون پايين تو اتاقشون بودن... 

احتمالا الان اوج خوابشون بود ...

براي همين خيلي آروم از پله ها رفتم پایین ...

حواسم بود كه پاهام به هيچ وجه صدايي ندن ... 

قدم هامو انقد آروم بر ميداشتم كه فاصله بين اتاق تا در ورودي ساختمون حدود ده دقيقه طول کشید .

دستگيره در رو كشيدم پايين و در رو كشيدم به طرف خودم... 

ولي در باز نشد و با يه هول خوردم به در يه بار ديگه درو كشيدم ...

قفل بود ...ولي خوشبختانه كليد روي در بود ..

با خوشحالي كليدرو چرخوندم...

از در رفتم بيرون .. هنوز اوايل " اّکتبر " بود ولي هوا با اين باروني كه مي باريد يكم سرد شده بود 

پاهام كه به موزاييك سرد ايوون خورد تازه يادم اومد که كفش نپوشیدم .. 

جلو پام يه جفت دمپايي بود كه اونو پوشيدم رفتم جلو ..

ايوون سرپوشده بود براي همين خيس نبود حتي چند تا از پله ها هم خيس نبود ...

روي يكي از پله ها نشستم 

توي باغ چند تا چراغ بود كه باعث روشن شدن باغ شده بود 

يه باد سردي اومد. خودمو يكم جمع كردم ...

توي سرم هزاران فكر بود ... اين كه چرا بايد الان من اينجا باشم؟!! انقدر غريب!! ..

درسته رفتاشون باهام خيلي خوب بود .. ولي من دوست داشتم ..بازم هر روز ميرفتم توي اون كافه كوچيك و جلوي

مشتري ها قهوه ميذاشتم ...

فكر هاي مختلف داشت توي سرم رژه ميرفت ... 

كه چرا من باید براي اين كه " ژانت "داشت مجبورم مي كرد با پسره هميشه مستش ازدواج كنم اينجا باشم؟؟ ...

چرا سعيد هيچوقت ازم نمي خواست باهاش ازدواج كنم؟؟ ...

ما كه همه جوره با هم بودیم!! ..

اون كه هميشه باهام خيلي خوب بود ... همه جوره كمكم مي كرد ....

ولي چرا وقتي بهش گفته بودم براي فرار از" جيك "باهام ازدواج كنه گفته بود:

_نورا من خيلي دوست دارم ... ولي تو هميشه معشوقه من ميموني ...

اين حرف اونقدري برام گرون تموم شده بود كه بعدش براي حفظ غرور نداشتم گفتم: 

_همش يه شوخي بود ...وچقدر تلخ بود كه همش يه واقعت محض بود ...

درسته منم هيچ وقت از نظر ازدواج نمي خواستم باهاش باشم ...

ولي اون موقع به اين احتياج داشتم كه بهم كمك كنه ...

چقدر تلخ بود كه بعد از هفت سال حقيقتي برام روشن شد كه تلخيش هميشه باهام ميمونه ...

گفت مجبوره بعد از تموم شدن درسش برگرده ايران و با دختر عموش ازدواج كنه ...

و اينكه پدرش به اين شرط فرستاده بود بياد اينجا ... كه اول با اون نامزد كنم ....

بعد از هر نظر اونو ساپرت كنه ... اون حتي براي خرج تحصيلش هيچ كاري ... حتي نيمه وقت هم نمي كرد ...

و من چه آدمي بودم كه با وجود اون حرفا، هنوزم دوسش داشتم ... عشق نبود ...

فقط دوست داشتن بود ... شايد هر كسي ديگه هم بود به تنها كسي كه باهاش حرف ميزد ..درد و دل ميكرد...تفريح ميرفت...تو بغلش گريه ميكرد...

و مهم تر از همه بهم فارسي حرف زدن ياد داده بود ... برام از اينجا گفته بود ... پس ميتونستم دوسش داشته باشم ..حتي با وجود تمام حقيقت زندگيش بعد از هفت سال ... 

بهش گفتم برام آدرس اينجا رو از دفتر خاطرات مادرم پيدا كنه ...

ولي حيف كه آدرس درستي از اينجا توي دفتر نبود...

یاد اون روزي افتادم که كل وسايل انباري رو گشتم و بالاخره نامه اي كه از ايران اومده بود رو توي یه سری كاغذ توي يه صندوق پيدا كرم....

با ياد اون روز بازم از خوشحالي يه لبخند اومد رو لبام...

هنوزم قلبم ميگفت تنها كاري كه ميتونستم بكنم همين فرار بود ...

من كه توانايي نداشتم مقابل اونا بايستم و بگم نميخوام با جيك ازدواج كنم .. 

پدرم روزگارمو سياه تر از اوني كه بود ميكرد...

بازم يه لرز ديگه نشست تو تنم خودمو بیشتر از قبل جمع كردم ...

فكر اين كه بخوام اين همه راه رو تا اتاق برك تا چيزي بپوشم هم خيلي خسته كننده بود ...

من ِ خنگ چرا تو همون بالكن اتاق نموندم! ... پايين اومدنم چي بود تو اين سرما؟!!

بارون انقدر با سرعت ميباريد كه مطمئن بودم دو دقيقه بيشترزمان نمي بره كه خيس آب بشي ...

فكر خيس شدن بد جوري قلقلكم ميداد ...ولي حيف كه لباس زيادي نداشتم تا بخوام عوضشون كنم ...

به درختا نگاه كردم .... پرتقال بودن ... ولي هنوز سبز بودن 

تو اين تاريكي فقط يه سايه هايي از توپ هاي گرد ..گرد معلوم بود ...

وقتي هوا روشن بود ديده بودم كه پرتقالن....

با پتويي كه روي شونه هام قرار گرفت ... يه هــــــــــــــــيع از روي ترس گفتم ...

صداي حاجي اومد :

نترس...منم بابا ...

هنوزم قلبم داشت تند ميزد دستمو روي قلبم گذاشتم و گفتم :

_شمايين؟ ... خيلي ترسيدم ....

جواب اين كه اون هست رو نداد ... ولي گفت :

_ چرا اينجا نشستي؟ ... سرما ميخوري ...

تا اسم سرما به گوشم خورد دندونام از سرما روي هم خورد...

براي همين پتو رو خوب دور خودم پيچيدم و گفتم :

_ مرسي بابت پتو ... خوابم نميومد ... اومدم اينجا تا يكم زمان بگذره شايد خوبم گرفت ...

حاجي ديگه كنار من نشسته بود ...

يه نگاه به چهرش كه داشت به روبه روش نگاه ميكرد انداختم. بهش نميومد خواب بوده باشه ....

ولي بازم ازش پرسيدم: من بيدارتون كردم ؟؟؟

به طرفم برگشت ... آروم گفت: نه ...بيدار بودم .... 

_ _ حواسم بود اومدي بيرون ...وقتي ديدم مدت زیادیه که اينجا نشستي اين پتو رو برات آوردم ...

شما هم مثل من خوابتون نمي اومد؟

_ _ خيلي وقته كه شب ها خواب درستي ندارم ... سالهاي ساله كه شايد شبي 3 يا 4 ساعت بيشتر نخوابيدم ...

بدون هيچ فكري سريع سسوال كردم 

_ چرا... 

دستشو انداخت روي شونه من ...

از بغل به دستش كه روي شونه سمت چپم بود يه نگاه كردم ... دستاي بزرگ...سفيد ... چروك ...

دوباره برگشتم مستقيم به جولو نگاه كردم ...

صداش منو از نگاه كردن به رقصي كه بارون بخاطر بادي كه ميوزيد....

روي مزاييك هاي حياط راه انداخته بود جدا كرد ...

برگشتم طرفش ...

صداش يه جوري بود... همون جوري كه هميشه صداي من موقع گفتن حقيقتاي زندگيم ميشد ...حتي با خودم ...

_ _ زندگي هميشه روي ناخوشش رو به ما نشون داد ... سكوت كرد 

_ _ هيچ وقت ناشكر نبودم چرا ما نميتونيم بيشتر از يه بچه داشته باشيم ... 

انگار هر حرفي كه ميزد ... ساعتها در موردش فكر ميكنه و بعد اونو به زبون مياره ...

آهي كشيد ...

بازم با دستاش به شونه هام فشار آورد ... دوباره ادامه داد :

توي سني كه هم سناي ما براي دختراشون عروسي ميگيرن ما تنها بوديم ..

وقتي كه اونا دست نوهاشونو ميگرفت ... ما تنها بوديم 

وقتي شبهاي جمعه تمام دوستام به عشق بچه هاشون ميرفتن خونه ... توي خونه من بچه اي منتظرم نبود ..

مادرت همه كسو همه چيزه ما بود ...

و ما مه چيزمونو خيلي زود از دست داديم ...

پايان جملش كه خيلي آروم تر از همه حرفاش بود اين بود :

"تو شبيه مادرتي ..."

آروم مثل خودش گفتم : 

ميدونم خيلي شبيه مادرم هستم ...

_ _ اون خيلي زود تنهامون گذاشت ...

مادرت يه عشق آتيشي داشت ... حتي حاضر بود براي پدرت بميره ...

گفتم : كه مرد...

بينمون سكوتي به وجود اومد

من داشتم به گذشته سياهم فكر ميكردم و آينده نامعلومم ...

دوست داشتم بدونم اون به چي فكر ميكنه كه اين سكوت بينمون به وجود اومده بود ...

سكوت ِ بينمون فقط با صداي بارون پرشده بود ...

بلاخره بعد از چند دقيقه حاجي بود كه پرسيد :

براي هميشه اينجا ميموني؟؟

سوالش انقدر يهويي بود .. كه موندم چه جوابي بدم ...

جواب من سوالي بود كه با سوال اون توي مغزم به وجود اومده بود :

شما دوست نداريد بمونم !!!

_ _ نه...

از اين جواب اونقدر شكه شده بودم كه نميتونستم چشمام رو از حياط روشن بگيرم ...

ولي ادامه حرفش باعث شد به چهره مهربون پدربزرگم نگاه كنم ...

_نه...ما آرزو ميكنيم كه تو نري ...

شايد تو اينجا راحت نباشي... ميدونم سخته كه بخواي با دو تا آدم پير زندگي كني ...

حداقل من نه، به خاطر مريم بمون ... 

نميدوني تو اين چند روز بارها و بارها چشماش برق زدن از ديدن تو ...از غذا خوردن تو ...

حتي راه رفتن تو ...

_در اين خونه هميشه به روي تو بازه حتي اگه خواستي بري... 

خودت ميدوني كه ما نمي تونيم به زور نگهت داريم ...

ولي بمون؛ خوشي كه سالهاست با ما غريبه شده رو برامون آشناش كن ...

زبونم براي حرفايي كه ميخواستم بزنم نميچرخيد ...ولي نتونستم بهش نگم :

من جايي به جز اين جا ندارم ... 

حقيقت بود ... من از همه جا بريده بودم ...از كشوري كه توش دنيا اومدم ... درس خوندم ...

از پدري كه هيچ وقت نتونست براي مرگ مادرم منو ببخشه ...هيچ وقت نتونست از شباهت من به مادرم لذت ببره ...

از پسري كه فكر ميكردم شايد دوستم داشته باشه ... 

حاجي از جاش بلند شد ...

دستاشو بازم مثل چند باري كه ميخواست منو وادار به كاري كنه به طرفم گرفت ...

_ پاشو ... كه اگه اين حاج خانم بفهمه نورا خانمش تا اين موقع اينجا نشسته و داشته با بابابزرگش تو اين سرما 

مي لرزيده ...

با من ِ بيچاره قهر ميكنه، با تو كه كاري نداره ... 

همين طور كه دستام رو توي دستاش ميذاشتم گفتم:

جدي؟! با شما قهر ميكنه؟! 

كمی به رفتاراي مريم جون فکر کردم ...

بازم گفتم: اون كه خيلي مهربونه!! ... چرا با شما قهر ميكنه؟! 

من بهش ميگم خودم اومدم توي حياط...

خنديد ... با صدای بلند ولي خيلي كوتاه ... 

نفهميدم چرا بايد به حرف من بخنده؟!! ... همين طور كه با هم به طرف در ساختمون مي رفتيم ... سرمو به طرف

چرخوندم :

_ باور كنين من جدي گفتم ... نميذارم باهاتون قهر كنه ....

باز خنديد ... آروم درو باز كرد ... دستاشو ازبین دستم درآورد و پشت كمرم گذاشت ... آروم گفت : 

_ _ شوخي كردم بابا جان 

و منو به داخل فرستاد ... خودشم درو خيلي آروم بست ...

تا كنار پله ها همراهم اومد ... به طرفش برگشتم ...

_ خودم ميرم شما هم برين بخوابين ... 

به خاطر روشن بودن چراغ هاي حياط اتاقم كمي روشن بود ... يكم به طرفم خم شد ...

آروم پيشونيمو بوسيد ... 

يه آرامشه عجيبي داشت اين بوسه ...

همون آرامشي كه آرزو داشتم از پدرم بگيرم و هيچ وقت نگرفتم ...

مثل همون بوسه اي كه وقتي هم كلاسیام با پدراشون ميومدن و اونا ميبوسيدنشون؛ و من هميشه در حسرت اين 

سوختم كه يه روز پدر من هم اين طور منو ببوسه ... 

دريغ كه نه تنها منو نبوسيد .. بلكه هيچ وقت هم همراهم نشد مثل تمام پدراي ديگه ...

با "خوب بخوابي بابا" ... از فكر دراومدم.

همين طور كنار پله ها ايستاده بودم. اون راهشو گرفت و به طرف اتاقشون رفت ... 

نتونستم نگم ... هميشه هر حرفي كه به ذهنم ميرسيد به زبون مي آوردم ... 

اين دفعه هم نتونستم نگم .. صداش كردم:

_ حاج محمد ...

به طرفم برگشت و سوالي نگام كرد .. منتظر بود ... 

_ خوشحالم كه اينجام ... ممنون كه هستين...

همين ... برگشتم به طرف پله ها ...

پله ها رو خيلي سريع بالا رفتم. به كل هم يادم رفته بود كه شايد مريم جون بيدار بشه ... 

اون لحظه فقط دوست داشتم روي تخت دراز بكشم و با خيال راح بخوابم ...

با احساس اينكه يكي آروم روي موهامو دست ميكشه بيدار شدم ... 

خواب آلود گفتم :

_شمايين؟ ...

مريم جون: آره عزيزم؛ امروز ديگه بايد زود بيدار شي، كلي برنامه ريختيم واست ...

حالا هم پاشو كه داره دير ميشه ....

داشتم با چشماي خواب آلود نگاش ميكردم...

به اين فكر ميكردم كه چقدر تند حرف ميزد!!

اين همه حرفو توي يك دقيقه گفت بدون اين كه بينش نفس بكشه!!...

_ چرا اين جوري نگام ميكني؟ ...

_ الان بايد چيكار كنم؟من دقيقا نفهميدم چرا بايد زود از خواب پا شم ...

با يه حالتي نگام كرد ...

حالتش يه جوري بود ... ولي يه دفعه يه لبخند زد و گفت:

پاشو همه رو واست توضیح ميدم ...

اول بايد يه دوش بگيري ...

بعدم بيا پايين هم صبحانه بخور هم برات بگم ... خوبه؟ ...

_سرمو به حالت باشه تكون دادم همون طور كه داشتم از جام بلند ميشدم گفتم :

…ok_

مريم جون: آفرين دخترم ... فقط زود بيا پايين من تو آشپزخونه منتظرتم 

حوله رو روي تخت گذاشتم. 

از لباس هايي كه مريم جون شسته بود شلوار لي و يه تيشرت ساده پوشيدم ...

موهام رو هم همون جور خيس شونه کردمو بستمشون ... 

دلم مي خواست بدونم چي شده كه مريم جون اين همه عجله داشت!! ...

به ساعت توي اتاق نگاه كردم ... نه و نيم بود .

با نيم ساعتي كه تو حموم بود يعني ساعت نه بيدار شده بودم ...

ديشبم كه ساعت 4 خوابيدم ...همش 5 ساعت خوابيده بودم ... 

ولي به خاطر دوشي كه گرفته بودم زياد خواب آلود نبودم ... 

توي آشپزخونه نشسته بودم و داشتم به ميز صبحونه نگاه ميكردم. 

تو اين چند روز هميشه همين طور بود ...

نميدونستم كدوم یکی از اينا رو بخورم ... 

عادت نداشتم چند نوع غذا رو باهم بخورم براي همين تو اين مدت هميشه تو انتخاب اینکه كدومش رو بخورم مشكل 

داشتم..

تو ذهنم بين عسل ... مربای هويج ... مربای آلبالو ... شكلات صبحانه ... تخم مرغ سرخ شده داشتم قرعه مينداختم ...

كه آخرشم مثل اين چند روز تخم مرغ بازي رو برد ....

چون بقيه چيزها ميتونست برگرده توي يخچال ولي تخم مرغ بيچاره اگه خورده نمي شد بايد دور ريخته ميشد و من از

اين كار اصلا خوشم نميومد ...

بايد حتما به مريم جون مي گفتم... 

اگه همين جور پيش بره احساس تخم مرغ بودن بهم دست ميده ...

تخم مرغ خيلي دوست داري عزيزم؟ 

صداي مريم جون بود كه منو مجبور به نگاه كردن بهش كرد ...

رك گفتم: خوبه ... 

چايي ای كه خودش شيرين كرده بود رو جلوم گذاشت. بهش نگاه كردم ...

تخم مرغ رو از جلوم برداشت ... به چيز هاي ديگه اشاره كرد ... 

_ امروز ديگه تخم مرغ نخور ... نميخواي مرباهايي رو كه خودم درستشون کردم رو امتحان کنی؟؟

شونه اي بالا انداختم ...

يه ظرف كه توش يه مربا كه رنگش سفيد شيري بود جلوم گذاشت ... با قاشق يكم هَمِش زدم ... توش گلبرگ های خيلي كوچولو بود ... 

_ اين خيلي خوشمزه است ... هر كسي از بهار نارنج من ميخوره عاشقش ميشه ...

_ بهار نارنج؟ ... اين كه شبيه گل ِ ....

_ خوب شكوفه درخت نارنجه ... مطمئنم بخوري عاشقش ميشي عزيزم 

يكم ازش گذاشتم توي دهنم ... واقعا كه خيلي خوشمزه بود ... بي خيال تخم مرغ شدم ...

بين صبحانه ياد حاجي افتادم ... نبود! اون كه هميشه اين موقع با ما صبحانه ميخورد!! ... براي همين پرسيدم ..

_مريم جون حاج محمد كجاست؟ ... امروز نيست؟ ...

مريم جون چاقويي كه دستش بود و داشت باهاش سيب زميني خلال ميكرد رو آورد پايين و گفت:

رفت بازار ...خيلي دوست داشت بمونه تا بيدار شي .. ولي امروز واسشون بار رسیده بود، بايد ميرفت ... 

دوباره مشغول خلال كردن سيب زميني ها شد ...

_ راستي شما با من چي كار داشتين كه گفتين امروز خيلي كار داريم؟؟...

با خوشحالي چاقوش رو گذاشت رو میز؛ ديگه سيب زميني ای هم نمونده بود كه خلالش كنه ...

_ امروز ميخوام با يه دختر خيلي خوب آشنات كنم ... ديروز كه بهش گفتم تو اينجايي خيلي دلش ميخواست تو رو ببينه ...

با من؟؟! ... يعني كی بود كه ميخواست باهام آشنا بشه؟!! ..

دوباره خودش بود كه ادامه داد: در ضمن دلم ميخواد باهاش بري خريد هر چي ميخواي براي خودت بخري ...

تو ذهنم گذشت... من كه پولي ندارم!!! ...

انگار فهميد من هيچ پولي ندارم چون گفت: 

هر چي باشه نوه ام رو بعد از سالها ديدم .. دلم ميخواد به ازاي تمام اين سالها براش خريد كنم 

اخم كردم ... من نمي خواستم مزاحم اونا باشم ... نميخواستم برام خرج كنن ...

بازم فكرمو خوند ... انگار تمام حركتاي صورتمو ميشناخت ... انگار نميشد چيزي از اين زن و شوهر مخفي كرد ... شايد هم من خيلي مكشكوك رفتار ميكردم ...

بلند شد ... اومد و کنارم نشست ... دستامو توي دستش گرفت ... 

_ مديوني اگه بخواي فكر كني اينجا مزاحمي ...

_ مديون؟!! ....

آره مديون ... يعني ....

انگار دنبال كلمه اي مي گشت تا معني مديون رو بهم بگه ...آخرم گفت: 

_ يعني كار خوبي نميكني ...

_ولي من دوست نــ...

بين حرفم اومد ... دستاشو روي لبام گذاشت ... گفت:

_ تو دختر مايي ... پس مثل يه دختر تو خونه پدر و مادرش باش ...

چجوري ميتونستم مثل يه دختر تو خونه پدر و مادرش باشم در حالي كه بلد نبودم ... نميدونستم يعني چي اصلا اين راحت بودن ... نميدونستم پول تو جيبي گرفتن از پدرم ... 

واسه مني كه از 10 سالگي خرجمو خودم در مي اوردم ...

بلند شد و از آشپز خونه رفت بيرون. بعد از چند دقيقه برگشت ...كارتي رو جلوم گذاشت ...

_اين مال تو ... دوست دارم امروز بري وهر چيزي كه دوست داري بخري ..باشه ؟؟

انقدر باشه رو غمگين گفت كه من جز اينكه بگم "باشه" چيز ديگه اي نميتونستم بگم ...

خوشحال شد؛ منو به طرف خودش كشيد و با تمام قدرت بغلم كرد ...

چه بوي خوبي ميداد ... بوي مامانم رو ميداد ...

بويي كه بعد از اين همه سال هنوزم با تمام وجودم حسش ميكردم ...

همون موقع صداي زنگ ساختمون بلند شد 

مريم جون درو باز كرد دستمو گرفتو به طرف در ورودي رفتيم تا به استقبال مهموني كه به قول خودش خيلي دوست داشت ببينتم بريم ...

كه نرسيده به در .. در باز شد ...

ولي كسي كه ازش اومد داخل ...يه پسر بچه 3 يا 4 ساله بود 

يه شلوارك كه فقط يه وجب از زانو هاش پايين تر بود همراه يه تيشرت سرمه اي، كه روش يه سوشرت به رنگ شلوارش پوشده بود ...يه كلاه لبه كوتاه هم روي سرش بود ...

دستاشم گذاشته بود توي جيبش و خيلي جدي به من نگاه ميكرد ... 

چشماش خيلي برام آشنا بود ... ولي نمي دونستم اين چشم هارو كجا ديدم ...

با صداي مريم جون از فكر كردن به اين كه اين چشماها رو كجا ديدم اومديم بيرون ... 

_ سلام امين جان... پس مامان كو پسر گلم ...

فقط سرشو به معني سلام تكون داد و با سرش به بيرون اشاره كرد ...

همون موقع دختري كه داشت با تلفن بلند بلند حرف ميزداومد تو خونه 

تمام حواس منو مريم جون جمع شده بود تا ببينيم كه پشت خط كيه ....كه اين دختر داشت باهاش انقد بلند و دستوري حرف ميزد؟!

دختر: آخه برادر من اين چه حرفيه ميزني...سكوت كرد ...

انگار كسي كه پشت تلفن بود حرفي زد كه دختره جوش آورد ...

_من مطمئنم سرت به جايي خورده ... به خدا اگه امشب اين حرفو زدي ...بازم حرفش نصفه موند ..ايندفعه بلند تر از قبل گفت ...

_ قسم ميدم؛ معلومه كه قسم ميدم ... اين كار ِ تو ديوونگيه ...

بازم سكوت و حرفي كه طرف پشت خط زد ...

_ من اين حرفا حاليم نيست كجايي؟؟ بازم منتظر جواب اون طرف موند 

_.... 

من تا 1 ساعت ديگه اونجام واي به حالت اگه اونجا نباشي ...خداحافظ...

قطع كرد ... مطمئنم اصلا جواب خداحافظيشم نشنيد ...

سرشو بلند كرد...و به ما سه تا كه تمام حواسمون به اون بود نگاه كرد 

حتي پسري كه باهاش بود ومن فهميدم پسرشه هم داشت به مادرش كه انگار خيلي عصباني بود نگاه ميكرد ...

يه دفعه زد زير خنده ... با خنده گفت :

_سلام ....واي ببخشيد من اصلا نفهميدم چجوري اومدم خونه از دست اين پسره ... 

تو دلم گفتم كدوم پسره؟! ... سوال منو مريم جون پرسيد ..

_ اتفاقي افتاده مرسده جان؟

تازه يادم اومد اينا كين حتما همون مرسده و اميني هستن كه ديروز مسعود داشت در موردشون حرف مي زد ... 

حتما ... و سرمو به معني تاييد حرفم تكون دادم 

مرسده يكم نگام كرد... به طرفم اومد ...

ترس برم داشت ...خواستم دستامو بيارم بالا تا مثلا جلوشو بگيرم كه به من نزديك نشه ...

فكر كردم كه اگه قراره بهم حمله كنه چرا تند تند يه چيزايي ميگه؟! من فقط كلماتو شنيدم...

_ الهي قربونت برم پس نوه خوشكلتون اينه حاج خانم؟ ...

وبعد اين من بودم كه تو بغلش داشتم خورد ميشدم ...

مات مونده بودم. دلم ميخواست هر چه زودتر ولم كنه ... 

ولي انقدر يه دفه اي اين كارو كرده بود كه دستام همين طور برای نگه داشتنش كه داشت به طرفم ميومد 

بين تنه خودم و اون مونده بود ... و در حال له شدن بودن ...

بعد از چند ثانيه بالاخره ولم كرد .. يه نفس عميق كشيدم ...

دستاشو به طرفم دراز كرد و با يه لبخند گفت :

من مرسده هستم ... خيلي خوشحالم از ديدنت ... 

بازم من فكر كردم ... مگه نبايد اول دست داد و بعد همديگرو بغل كرد؟؟!

هنوز اسممو نگفته بودم ... 

مريم جون وقتي ديد من همين طور دارم مرسده رو نگاه ميكنم ... خودش اومد جلو و گفت:

مرسده جون ... اين نوراي نازنينمه ...دخترم تو يه دفه اي اين بيچاره رو گرفتي تو بغلت دختركم شكه شده خب ...اسمشم يادش رفت ..

با اين حرف هر دو خنديدن ..

منم براي اين كه یه کاری كرده باشم يه لبخند زدم...

***

قرار شده بود با مرسده بريم براي خريد ...قبل از رفتن متوجه شدم كه ناهار هم با هم بيرونيم ...

ميخواستم مخالفت كنم كه با مرسده برم ولي ... نميشد ... اون از کاراش زده بود که به من كمك كنه ...

هر چقدر مريم جون اصرار كرد كه ناهارو بياين اينجا مرسده قبول نكرد ..

در ضمن فهميدم كه شام مريم جون خانواده مرسده رو دعوت كرده ... 

و يه نفر ديگه كه من از حرفاشون فهميدم كسي به نام شهروز و خانوادش ...

توي اون نيم ساعتي كه مرسده و پسرش امين منتظرم بودن تا من حاضر شم .. ساكت تر از من تو اين جمع امين بود ...

حرفي نمي زد .. اگرم مرسده يا مريم جون ازش سوال ميكردن .. فقط با سر جواب آره يا نه ميداد ....

همونطور كه داشتم آماده ميشدم مرسده هم داشت براي مريم جون تعريف ميكرد كه چرا با مسعود كه تازه فهميده بودم همون كسيه كه پشت تلفن بود دعواش شده بود ...

انگار مريم جون همه چيزو در مورد من قبلا به مرسده گفته بود چون مرسده حتي سوال نكرد كه من چرا بعد از اين همه مدت اينجام!!!

***

تو ماشين كنار مرسده نشستم ... آهنگ ملايمي گذاشت... 

موقع سوار شدن گفت كه اول ميريم ديدن برادرش از اونجا به بعد به قول خودش دربست در اختيار منه ... 

من اولين بار بعد از اومدنم بود كه بيرون ميرفتم ...ولي هيچي از محيط اطراف نفهميدم و تمام مدت پاهامو با تمام قدرت به جلو ماشين فشار ميدادم ...

وقتي رسيديم ...خدا رو شكر كردم ...كه تا اينجا سالم رسيديم ... 

چون هم خيلي حرف ميزد ... هم وحشت ناك رانندگي ميكرد ...

من با حرف زدنش مشكلي نداشتم تمام حرفاش در مورد هوا ...داداشه خلش...دوست احمقش ...راننده هايي كه بد ميرونن بود ... كه منم كوتاه و با لرز جوابشو ميدادم ...

ولي رانندگيش باعث شده بود كه من وقتي پياده شدم هيچ كدوم از حرف هاشو يادم نياد

فقط اين يادم بود كه ديگه جلو ماشيني كه مرسده رانندشه نشينم

"

پشت سر من امين از ماشين اومد پايين ...

به منو مادرش نگاهم نكرد و به طرف ساختموني كه جلوش پارك كرده بوديم دويد ...

توي راه هم يه كلمه حرف نزد ... سكوت اين بچه خيلي غير طبيعي بود ...

از مرسده خوشم اومده بود ... دختر كاملا شاد و خونگرميه ... دقيقا برعكس من 

به ساختموني كه امين رفته بود داخل نگاه كردم ... يه ساختمونه يه طبقه كه انگار ورودي جايي بود ... 

بيشتر شبيه وروديه ورزشگاه يا استخر ميموند .. 

با كشيده شدن دستم با دستاي مرسده چشمامو از اون ساختمون گرفتمو دادم به مرسده ... سوالي پرسيدم ..

_ اينجا كجاست ... 

مرسده : گفتم كه عزيزم اومديم يه سر به داداشم بزنيم از اون ور هم بريم خريد ...بعد هم با خودش آروم تر حرف زد :

من بايد يكم حرف با اين پسره بزنم ... واسه من قرص ميخوام بزارم كنار خورده ...

صبر نداشتم كه منتظر بمونم تا بريم تو ... براي همين پرسيدم 

_ اينجا چي كار ميكنه ... اين ساختمون بيشتر شبيه باشگاست ...

وايساد ... به ساختمون يه نگاه انداخت ... بعدشم به من ... دوباره برگشت طرف ساختمون ... آروم گفت : 

نورا جان روش اسمشو نوشته ... نمي توني بخوني روشو ؟؟؟ با چشماي يكم ريز شده نگام ميكرد ...

يه لبخند زدم ... چه جالب تعجب ميكرد... چشماش ريز ميشد .. دقيقا بر عكس من ...

چقدر اين دختر با من فرق داشت ... حتي تعجب كردنش... با همون لبخند گفتم : 

_من خوندن فارسي بلد نيستم ... 

مرسده : واقعا ... ولي خوب فارسي حرف ميزني ... اصلا فكرشو نمي كردم نتوني بخوني ... 

ولي خوب اون گوشه لاتينش هم نوشته شده ميتوني بخوني...

چشمام با اشاره دستش به گوشه سمت چپ اون تابلو بزرگ افتاد ... بلند خوندم 

_ Amin Club 

مرسده : درسته باشگاه امين ... مسعود عاشقه امينه .. اسم اينجارم به خاطر همين گذاشته امين 

ديگه فهميده بودم دارم وارد باشگاهي ميشم كه واسه مسعودِ

ياد مسعود افتادم ... ازش زياد خوشم نميومد ... شايد چون خاطره خوبي ازش نداشتم ... اخلاقم همين بود ... آدما تو ذهنم ... همونجوري شكل مي گيرن كه اولين بار ديده باشمشون ...

مثل بازيگرها ... بارها شده يه بازيگري كه اولين فيلمشو يا اولين فيلمي كه من ديدم رو نقششون منفي بوده 

همون هم باعث شده من هيچ وقت از اون بازيگر خوشم نياد ... 

به اخلاق خواص خودم لبخندي زدم ... و با مرسده وارد باشگاه شديم ... /

****

گوشي تلفن را گذاشت ...

اگر به تمام دنيا ميتوانست حرف حالي كند... به اين خواهر مستبدش نمي شد كه نمي شد...

هميشه مرسده حرف حرف خورش بود ... خوب ميدونست كه خيلي سريع خودش رو به اينجا ميرسونه ... 

و جنگ اعصاب راه مي اندازد ... 

عاشق خواهرش بود ... ولي از اين كه به خاطر يك سال و نه ماه بزرگتر بودن حق خودش ميدونست كه تو زندگيش 

دخالت كنه توي گوش مسعود نمي رفت كه نمي رفت ...

البته حق هم داشت ... هر كس ديگه اي هم اين تصميمش رو شنيده بود نظرش همين بود ...

دقيقا قبل از تلفن مرسده با شهروز هم همين بساط رو داشت ... شهروز دیگه مثل مرسده نگفته بود اشتباه ميكني و از اين حرفا ... يك راست گفته بود ديوونه اي؟ عقل درست و حسابي نداري؟ 

آخرش هم به حالت قهر از اتاق بيرون رفته بود ... 

از جا بلند شد ... كنار ديوار روبه روي مدال هايي كه توي اين ده .. پانزده سال گرفته بود ايستاد ... 

از دوازده سالگي بود كه ورزش حرفه اي رو شروع كرده بود ... 

اگر تشويق هاي علي و حاج محمد نبود شايد هيچ وقت نمي تونست اينجوري روبه روي ديواري بايسته و با لذت به مدال هايي كه دو سوم اون ها طلا و بقيه نقره وبرنز بود نگاه كنه ...

عكس علي كنار مدال ها روی ديوار بود ...

دستشو روي صورت داخل قاب عكس كشيد ... 

_ علي داداش ... خيلي زود رفتي ... خيلي زود ... 

انقدر توي خاطرات خودش بود كه متوجه گذشت زمان نشد... با باز شدن در اتاق به طرف در برگشت ... 

امين اول آروم وارد اتاق شد و بعد با ديدن دايیش به طرفش دويد ... معلوم بود كلي راه رو دويده تا به اتاق داييش برسه ....

مسعود با ديدن امين كه به طرفش ميدويد روي دو پا نشست و دستاشو براي بغل كردن امين عزيزش ... يادگاره علي داداشش باز كرد ...

_ بيا عزيز دل دايي... بازم سلام يادت رفت مرد بزرگ ...

با خودش فكر كرد اين پسر هيچ وقت ياد نميگيره در بزنه ... همون طوري كه مادرش ياد نگرفته ...

امين خودش رو توي بغل مسعود جمع كرد ... سرشو توي شونه مسعود فرو كرد ...

مسعود همون طوري كه امين توي بغلش بود از جا بلند شد ...

اونو به خودش فشار داد ... چقدر اين خواهر زاده را كه هيچ وقت صدايش را نشنيده بود رو دوست داشت ... 

امين سال ديگر به مدرسه ميرفت ... ولي هنوز حتي يك مامان هم نگفته بود ... 

مسعود صورت امين را محكم و بلند بوسيد ... و او را روي دست راستش نشاند ...

_ پس مامانت كو امين خان؟

امين بادستانش به بيرون اشاره كرد ... 

بعد از پياده شدن از ماشين ديگر نايستاده بود تا حرف های مادرش و اون خانومه رو گوش كنه .... براي ديدن دايي مسعودش تا خود همين جا دويده بود ... 

_ پس مامانت بيرونه؟

باز هم امين سرش را به معني بله تكون داد .. 

_ بريم ببينيم مامانت چرا انقد دير كرده ... ميگم نكنه ميخواد بياد منو بزنه!!...اومد از من دفاع مي كني؟

امين فكر كرد چجوري ميتونه از داييش دفاع كنه!!

ولي باز هم سرشو تكون داد كه يعني موافقه ... 

_ پس بزن قدش كه بريم به جنگ مامان مرسدت ...

امين با قدرت دستاشو به دست مسعود زدو هر دو از اتاق بيرون رفتن ... 

مرسده دست هاي نورا رو گرفته بود ... 

داشت مي مرد تا بيشتر درباره اين دختر بدونه ... ولي حيف كه هم خجالت مي كشيد و هم مي ترسيد نورا رك و راست بگه " مگه فوضولي " . آخه از اين دختر اين حرف بعيد نبود ...

مسعود ديشب تعريف كرده بود كه در همون برخورد اول بهش گفته بود "قاتل" ...چقدر بهش خنديده بود... به مسعود هر چيزي مي اومد جز قاتل بودن ...

وارد باشگاه شدند .. سري براي نگهباني به معني سلام تكان داد ... 

ولي نورا محو طراحي و منبت كاري های سقف شده بود ... 

محمود آقا يكي از نگهبان هاي باشگاه براي سلام كردن به خواهر رئيسش بلند شد... با چابلوسي سلام بلندی گفت ...

_سلام خانم خيلي خوش اومديد ...

مرسده فكر كرد خوبه من هر روز اينجام ... اين جوري كه اين گفت خوش اومديد خودمم شك ميكنم اصلا اينجا اومدم يا نه ...

_ سلام محمود آقا ... امين من اومد تو ... رفت پيش مسعود؟؟

_ بله خانم ... ماشالله تا در باز شد مثل جت دويدن طرف دفترآقا مسعود ... منم ديگه دنبالش نرفتم ... خودش اينجا رو مثل كف دستش ميشناسه ... 

حالا ديگه نورا تموم حواسش به مردي بود كه لباس يك دست سورمه اي پوشيده بود و داشت با مرسده حرف ميزد. نورا گيج لهجه اي بود كه مرد داشت با مرسده حرف ميزد ... فارسي رو يه جور خاصي حرف ميزد ولي سخت نبود تشخيص دادن اين كه اين مرد نگهبان اينجاست ...

مسعود همراه امين از راه رويي كه دفترش در اون بود گذشت و به طرف ورودي رفت ... ولي با ديدن نوه حاج محمد ک کنار محمود آقا ايستاده بود توقف كرد ...

مرسده نگفته بودكه اين دختر رو ميشناسه!! ... حتي نگفته بود كه همراه اون به اينجا مياد!!

با ايستادن مسعود امين به طرفش برگشت ... فهميده بود كه داييش از ديدن اون خانومه كنار مادرش تعجب كرده... 

مسعود وقتي ديد امين همين طور زل زده بهش و نگاهش ميكنه گفت:

_ چيه پسر؟ ... تو چرا اينجوري نگاه مي كني؟ ... خوب تعجب كردم!... اين دختر تو اين دوروزي كه ميشناسمش دو بار منو سوپرايز كرده ... هميشه جايي ديدمش كه اصلا فكرش رو هم نمي كردم ...

امين از حرف هاي دايش سر در نمي آورد ...فقط با يه صورت جدي براي داییش سر تكون داد ... 

مسعود از تاييد امين خندش گرفت و باز هم به راهش به طرف مرسده و.... يكم فكر كرد تا به ياد بياره اسم اين نوه حاج محمد چي بود ؟!!

_آهان نورا!

اسم نورا رو به زبون آورد ولي صداش اونقدر آروم بود كه جز امين كه تو بغلش بود كسي نشنوه ... و باز هم چشماي امين به طرف دايش برگشت ...

مسعود يه نگاهي بهش كرد ... لباشو جمع كرد ... يه ابروشم داد بالا ... 

_اسمشه... نورا ... اسم اين دخترس ديگه امين جون

بعدم با يه اخم ساختگي گفت: شيطونه ميگه بذارمت پايين اين بالا نشستي مچ منو بگيريا...

ديگه كنار اونها رسيده بودند ...مرسده با ديدن مسعود وامين لبخندي زد ... ولي با يادآوري اين كه براي چي اينجاست لبخندش سريع جمع شد و جاشو با يه اخم غليظ عوض كرد ... 

مسعود از اين تغيير چهره خواهرش خندش گرفت ... ولي چشمش به نورا هم بود ... اين چرا ميخ محمود شده و دست از سرش برنميداره؟! ... با صداي بلندي سلام كرد. شايد نورا چشم از محمود برداشت ...

_ سلام خيلي خوش اومديد ...

هيچ وقت به مرسده اين جور خوش آمد نمي گفت. تمام اين لفظ قلم حرف زدنش براي نورا بود ... ولي نورا كه هنوز غرق لهجه نگهبان بود ... با صداي بلند مسعود ترسيد ...

با ترس به طرف مسعود برگشت ... با ديدن مسعود كه با حالت جدي نگاهش ميكرد اخمي كرد ...

مسعود فكر كرد ... باز من اين دختر رو ترسوندم 

چشم هاي مرسده بين نورا و مسعود ميگشت ... اخم نورا اونو به خنده انداخت و موضوع قاتل بودن مسعود رو به يادش آورد... 

ديگه طاقت نياورد و براي پرت كردن حواس نورا گفت:

_سلام بر داداش گرامي ...

مسعودم در حالي كه چشمش هنوزم به اخم نورا بود فكر كرد " دختره با چه نفرتي نگام ميكنه! خوبه كه خودم اون گوسفند رو قربوني نكردم! ...اوه بعد حتما خودش با دستاش منو مي كشت!"

_سلام خام ِ...ولي يادش اومد فاميلي ِ اين دخترو نميدونه ولي ميدونه كه فاميليش" توكلي" كه فاميلي حاجيه نميتونه باشه...

_ببخشيد من فاميلي شما رو نميدونم نـ...

ميخواست بگه" نورا " خانم ولي همينش مونده بود. تا حالا دختري غریبه ای رو به اسم کوچیک صدا نكرده بود كه اين دوميش باشه ...

اخماي نورا باز شد. انگار فراموش كرده بود كه تا چند لحظه پيش براي چي به مسعود اخم كرده بود ...

_محسني ... من نورا محسنيم ...

مسعود هم فكر كرد "چه زود تغیير قيافه ميدن اين زنا!!" اون از خواهرش كه درجا لبخندشو تغيير ميده و اخم ميكنه ... اينم از اين انگار تا حالا هيچ اخمي نكرده ...

_بله ... خانم محسني خيلي خوش اومديد ...به طرف مرسده برگشت ...

_ خواهرم نگفته بود كه شما هم همراهش هستيد ...

ولي نورا تو فكر اين بود كه امين بچه كوچولويي نيست ولی تو بغل اين پسره خیلی كوچولو به نظر مياد!!...

_ما داشتيم ميرفتيم خريد ... ولي مامان زنگ زد بهم و گفت كه چه تصميمي داري. همین باعث شد كه بيايم اينجا تا من ببينم حرف حساب تو چيه ...

مسعود كلافه به مرسده نگاه كرد " آخه اينجام جاست که انتخاب كرده واسه بازخواست"

_خواهر من اينجا كه نميشه! بريم تو دفترم تا اونجا با هم صحبت كنيم ... 

_نه بريم بوفه بشينيم، يه چيزي هم میخوريم ... نظره تو چيه نورا؟

نورا گيج به طرف مرسده برگشت ... "اين چي گفت؟؟؟" تمام حواسش به امين بود ... اصلا متوجه حرف مرسده نشده بود براي همين گيج گفت :

_ هــــــــان؟!

مرسده لبشو جمع كرد ... "اين چرا اين قدر گيج ميزنه؟! ... خوبه گفت فارسي حاليم ميشه "

با يه حالتي گفت:بريم ... يه چيزي بخوريم نورا خانم ...

تمام كلمات رو آروم گفت انگار نورا كره، نميتونه بشنوه چي ميگه، نورا بيخيال شونه اي بالا انداخت:

_بريم 

مسعود از حركت مرسده خندش گرفته بود ولي حركت نورا خیلي خنده دار تر بود. خيلي بي خيال از حرصي كه مرسده ميخورد گذشته بود و راحت گفته بود "بريم" 

_پس بفرماييد ...وبا دستاش به طرف بوفه كه سمت راستشون بود اشاره كرد ... اولين نفر هم نورا بود كه به سمتی كه مسعود اشاره كرده بود رفت ...

نورا كه كمی دور شد مرسده آروم به مسعود گفت: من با اين دختره خل نشم خيليه ...فكر كن از صبح تا حالا باهام 5 كلمه هم حرف نزده ... بعد هم بي خيال جواب مسعود دنبال نورا راه افتاد

_وايسا نورا جان منم اومدم ... مسعود بياين ديگه 

مسعود به خواهرش نگاه كرد كه تند خودشو به نورا رسوند ...

به طرف امين برگشت ... ابروهاشو بالا انداخت و گفت:

_قدر مادرتو بدون ..يه اعجوبه ايه که همتا نداره؛ به خدا ...

بازم امين فقط به داييش نگاه كرد ... معني اعجوبه رو هم نمي دونست خب ... 

با سر حرف داييش رو تاييد كرد ...اين دفعه مسعود بلند خنديد ... 

_از دست تو امين با اين تاييد كردنات

وبه دنبال اون ها به طرف بوفه راه رفت...

نورا به طرف جايي كه مسعود با دست نشان داده بود راه افتاد ....هنوز چند قدمي بر نداشته بود كه صداي مرسده كه با عجله خودشو بهش رسونده بود سر جا نگهش داشت ...

_وايسا نورا جان منم اومدم ... مسعود بياين ديگه

با سرعت كمتري وارد بوفه كوچكي كه در باشگاه بود شدند ...

آن موقع صبح هيچ كسي اينجا نبود.... مسعود اينجا رو بهتر از اتاق كارش كه با باشگاه كوچولويي فرق نداشت مي دونست .

نورا به اطراف كافه نگاهي انداخت ...چقدر اين نور كم، محيط كوچكش اونو ياد كافه اي انداخته بود كه سالهاي سال اونجا كار كرده بود ...

در چشم بهم زدني خاطراتش از پانزده سالگي تا بيست و پنج از جلو چشمانش گذشت ....

با صداي مرسده از خاطراتش بيرون اومد ... به مرسده نگاهي كرد ...

بيا اينجا نورا جان .... خودش اول از همه به طرف ميز چهار نفره اي رفت ...

روبه روي هم نشسته بودند .... مسعود براي همه قهوه سفارش داد و براي امين هم بستني ...

نورا باز هم از اين پسر بدش آمد ... شايد اون هم آيس كريم مي خورد ... نپرسيده براي آنها هم" كافي" سفارش داده بود ....

مرسده ديگر طاقت نياورد ... با لحني دستوري رو به مسعود گفت:

_خوب دليلتو براي اين تصميمت بگو ... ميخواست بگه احمقانه ولي جلو نورا نتونست ...

مسعود نگاهي به نورا انداخت دوست نداشت در مورد مشكلاتش پيش او حرفي بزند ... ولي چه مي كرد كه مرسده تا قانع نمي شد دست از سرش برنمي داشت...

براي همين شمرده، شمرده شروع كرد به حرف زدن :

اول بايد بگم كه من تصميم خودمو گرفتم ... حتي با مربيم هم مشورت كردم اونو هم به سختي راضي كردم ...

ببين خواهرم دلم ميخواد بذارم كنار تا جوون تر ها هم راهي داشته باشن تا خودي نشون بدن ... 

دلم مي خواد تو اوج خودمو كنار بكشم ، نمي خوام روزي برسه كه مردم از كارم ناراضي باشن خودشون بخوان منو كنار بذارن ...نگاهي به نورا كرد...

نميخواست پيش اون اين حرفو بزنه ولي مجبور بود ... 

_من بيست و هشت سالمه .. هيچ فكر نكردي چرا تا حالا ازدواج نكردم ...چون دلم نمي خواد زنمو تنها بذارم و ماه به ماه برم اردو ... 

مرسده به ميان حرفش آمد و سريع گفت:

_مگه فقط تويي كه ورزشكاري ... اين همه آدم هم خانواده تشكيل دادن هم ورزشكارهاي معروفين ...

_ من به اونا كاري ندارم ... خودم نميتونم... ميدوني كه آدم حساسيم ... بعدش هم من الان باشگاهي دارم كه ميتونم توي اون بچه هايه ديگري رو آموزش بدم ...

مرسده نميدانست چه بگويد ... هر چقدر هم اگر اصرار ميكرد مسعود از حرفش بر نمي گشت ... 

ولي نورا ميخ شده بود تو صورت مسعود ... مسعود انقدر آرام حرف زده بود كه بتونه تمام حرف هاشو درك كنه ...

از اين كه داشت جاشو به جوون تر از خودش ميداد خوشش اومده بود اين نشون دهنده اين بود كه آدم خودخواهي نيست ...

با خودش تكرار كرد البته نه هميشه ... وگرنه نظرشو در مورد سفارش "كافي" مي پرسيد ....

ولي اينو نفهميد چرا مي خواست ورزشو كنار بذاره بعد ازدواج كنه ....

معني اين كه من آدم حساسيم رو اصلا درك نمي كرد ...

_ پس تصميمتو گرفتي داداش...

_بــله ... هم اون هم تصميم دارم بعد از سفر بابا و مامان يه فكري هم واسه زندگيم بكنم ...

مرسده فهميده بود كه" يه فكري براي زندگيم بكنم " يعني يا برم تو خونه مستقل خودم يا ازدواج كنم ...البته گزينه اول بيشتر به مسعود ميخورد ...

مسعود اهل ازدواج نبود اگه اين حرف زده بود ، صد در صد براي راضي كردن بقيه براي تصميمش بود ...

_پس من بيخود اين همه راه اومدم ... با خودم فكر كردم يه بار بتونم تو رو از تصميمت برگردونم ...ولـــ..

مسعود ميان حرف خواهرش پريد ...

_اين چه حرفيه خواهري ...

مرسده با خنده گفت:

_ميدونم شوخي كردم ... به طرف نورا كه داشت قهوه اش را ميخورد برگشت و گفت: 

_نورا جان ... وقت تو رو هم گرفتم عزيزم؟!!

نورا آخرين جرعه كافي را نوشيد ... نمي دانست مرسده چطوري وقتش را گرفته بود كه خودش خبر نداشت ... براي همين جوابي براي حرف مرسده نداشت ...

مرسده از جا بلند شد ...

_ بريم نورا جان ؟؟ نورا به طرفش برگشت 

_بريم 

مرسده به طرف مسعود برگشت و گفت: كاري نداري داداش...

مسعود اومد جواب خواهرش رو بده كه نورا به ميان حرفش آمد ...

_ مرسده قرار نبود حرف تو گوش مسعود كني پس چرا نكردي؟؟!!

مرسده خنديد... اين دختر خيلي باحال بود ... كم حرف ميزد ولي همان هم خيلي جالب بيان ميكرد ...

_حرف كه حالي نكرديم هيچ ... بلكه حرف هم حاليمون كردن بعضيا ... حالا هم بريم كه كاراي زيادي داريم ...

مسعود آرام خنديد هم از حرف نورا هم از جوابي كه مرسده به او داده بود ...

فهميده بود كه مرسده پر حرف يا همان وراجش پيش اين دختر كه به زور چهار كلمه حرف ميزند چه خواهد كشيد ...

***

مسعود آنها را تا ماشين همراهي كرد ... شخصيت نورا برايش خيلي جالب بود ... 

دختر ِمهرباني به نظر ميرسيد ولي به خاطر اينكه در كشورِ ديگري بزرگ شده بود حرفايي كه از دختران اينجا بعيد بود را خيلي رك ميزد ... 

باز هم از حرفي كه نورا زده بود لبخندي به لبش آمد ... نه تنها از حرف نورا دل گير نشده بود بلكه لبخندش هنوز هم روي لبش مانده بود ...

موقع خداحافظي بود كه به طرف نورا برگشته و گفته بود ..

_خيلي خوشحال شدم از ديدن دوباره شما به حاجي و حاج خانم حتما سلام برسونيد ...

_ ولي من زياد خوشحال نشدم ... بعد از كمي فكر هم گفته بود: خودشون موبايل دارند زنگ بزنيد سلام كنين ...خداحافظ

و از بوفه باشگاه بيرون رفته بود ... همين ... مسعود را گيج بر جا گذاشته بود ... خنده يهويي مرسده بود كه اورا از گيجي در آورده بود ....

&نورا&

كنار ماشين مرسده ايستاده بودم ... به هيچ عنوان قصد اينكه جلو بشينم رو نداشتم ،اين دختر با رانندگيش حتما منو به كشتن ميداد ...

پوزخندي زدم من از كشته شدن به دست پدرمو همسرش فرار نكرده بودم كه اين دختر با رانندگيش اونها رو به آرزشونو برسونه ...

امين زود تر از ما در عقب رو باز كرد و نشست ...

مرسده بعد از خداحافظي با برادرش به طرف ماشين اومد و سوار شد ... الان فقط من بودم كه بيرون ماشين ايستاده بودم 

يه نگاه به مسعود انداختم ،..داشت نگام ميكرد ...ديگه صبر نكردم..

به طرف ماشين برگشتم در عقب رو باز كردم سريع صندلي عقب ماشين نشستم ...

مرسده برگشت پشت و متعجب نگام كرد!! 

_من جلو نمي شينم، مرسده جون.... 

تنها جمله اي كه مي تونستم به مرسده بزنم همين بود ... ولي فكر كردم شايد ازم نا راحت بشه براي همين جملمو درست كردم ...

" آخه من ميترسم" ولي انگار بد تر شد.

مسعود كمي خم شد تا درست بتونه ما رو ببينه 

_براي چي نورا جان؟ من كه خيلي خوب رانندگي مي كنم؟

_از جريمه ها و تصادف هاي هر ماهت معلومه كه خيلي خوب رانندگي ميكني

اين جواب نه از من مي تونست باشه نه از مسعود ...

همه با هم به طرف پسري برگشتيم كه از شيشه سمت راننده نگامون میکرد

_سلام خانما ... 

_باز شروع شد... شروع نكن شهروز ...

ايندفعه مسعود بود كه اون پسر رو شهروز خطاب كرد ...

ولي مرسده هنوز حرف مسعود تموم نشده تند جواب داد :

_باز تو قاشق نشسته خودتو انداختي وسط بزرگترها ... من كي هر ماه تصادف كردم ...

كمي سكوت كرد وقتي ديد پسره ساكت نگاش ميكنه گفت :

خوب يه ماهه هيچ تصادفي نكردم ...

لبخندي زدم از مرسده با اين رانندگيش بعيد نبود كه زياد تصادف كنه ... ولي مرسده عصباني بود ...

مطمئنم.... از صورت ِ سفيدش كه الان قرمز شده بود و نفس هاي بلندي كه مي كشيد معلوم بود كه عصبانيه ...

ولي پسره بي خيال به طرف امين برگشت كه هي خودشو بالا پايين مينداخت تا پسره ببينتش ... (خوب چرا اين پسر حرف نمي زد؟! اگه صداي ما رو نميشنيد مي گفتم " كرو لال ِ " ولي خيلي خوب صداي ما رو مي شنيد )

شهروز دستاشو مشت كردو به طرف مشت دست راست امين كه به طرفش ميرف زد و گفت:

_ببين كي اينجاست؟! چطوري مرد بزرگ ؟

حركت دستاشون خيلي جالب بود...

_ شما چطورين نورا خانم؟

اين پسر منو از كجا مي شناخت ؟! چهرش رو خوب نميديدم به خاطر نور شديدي كه از بيرون مي اومد و اون هم پشت به نور بود چهرش تاريك شده بود ...

امين خيلي سريع از ماشين پياده شد ...و خودشو تو بغل مرد انداخت ... يه لحظه فكر كردم شايد اين مرد پدر امين باشه ... و شوهر مرسده!!

پشت سر امين از ماشين پياده شدم ... انگار ما امروز قرار نبود بريم بازار ... 

بعد پیاده شدن از ماشین بيشتر از اين كه به این فکر کنم که پسره منو از کجا ميشناخت يا اين كه پدر امين هست يا نه متعجب شدم ...

چشم هاي درشت قهوه اي روشن... پوست تيره ... قد بلند و هيكلي پر بي نهايت برام آشنا بود ....

مسعود 

منتظر يه دعواي ديگه بين اين دو تا بودم ... اين عادت هميشگيشون بود ... دقيقا مثل سگ و گربه به جون هم مي افتادن ... هميشه هم شهروز بود كه شروع كننده اين بحث ها بود ...

صداي مرسده كه آخرين نفري بود كه از ماشين بيرون اومده بود حواسمو بهش جمع كرد!

_ ببين شهروز من تصميم گرفتم ديگه با آدمايي كه از شعور هيچي حاليشون نيست دهن به دهن نشم ...

ولي تو نمیذاري ! اصلا مگه تو كارو زندگي نداري كه هميشه اينجایی؟ 

يا خونهِ مايي يا اينجا ...

_اولا اين تصميمتو كي گرفتي ؟ تا ديروز كه همچين تصميمي نداشتي ؟

دوما كارو زندگيه من اينجام هست ديگه، نميدوني ؟

چشم هام به شهروز و مرسده بود ...

ميدونستم اگه اگه جلوشونو نگيرم همين جور ادامه ميدن ...

اومدم حرفي بزنم تا دعواي اينا رو بخوابونم كه چشمام به "نورا " افتاد ...

تو اين دنيا نبود ... جوري به شهروز نگاه ميكرد كه انگار سالهاي ساله ميشناسدش ...

كم كم ابرو هام به حالت اخم در اومد ...شهروز هم سنگيني ِ نگاه "نورا " رو حس كرد و به طرفش برگشت ... 

نورا خيلي بي مقدمه دستاشو به طرف شهروز دراز كرد

_ شهروز من خيلي خوشحالم از آشناييت...

سكوتي بينمون به وجود اومده بود ... نمي دونستم چمه ...چرا من بايد از اين برخورد نورا ناراحت میشدم؟!

ولي شهروز خيلي ريز خنديد و دستاي دراز شده نورا رو گرفت و فشرد ...

_منم خيلي خوشحال شدم نورا خانم...

نگاهم به مرسده افتاد... نميدونم چرا؟ نميتونستم درك كنم چرا چشم هاي خواهرم انقدر غمگين شد... 

شهروز نگاهي بهم انداخت سعي داشتم عادي نگاهشون كنم ... اصلا به من چه كه" نورا"چه برخوردي با ديگران داره ...

_چهره شما برام خيلي آشناست... شبيه يك دوست قديمي ...

شهروز با چابلوسي جواب داد :

_ خوب خدارو شكر الان ديگه يه دوست جديد داريد كه ميتونه جاي اونو واستون پر کنه...

"نورا "كمي فكر كرد:

_جاي اونو كه نمي تونيد بگيريد ... ولي جاي خودتونو مي تونيد داشته باشيد ... 

شهروز بلند خنديد ... مرسده به طرف نورا برگشت با يه لحني که معلوم بود داره سعي ميكنه عادي باشه گفت :

_ديگه بريم نورا جان ؟ ظهر شد ؟ 

بعدم آروم جوري كه نورا نشنيد گفت : تا صبح اين پسره رو ول كني واي ميسته حرف ميزنه 

_ هـــــان؟ ... بريم ... 

نورا به طرف شهروز برگشت و گفت : باي شهروز...

و دوباره روي صندلي عقب نشست ... مرسده هم اعتراضي نكرد 

مرسده به طرف شهروز برگشت و گفت: جواب تو هم بمونه براي بعد آقاي محترم 

شهروز دسته چپش رو عمود به طرف پيشونيش برد به حالت سلام يه تكوني داد و گفت: تا بعد خانم محترم ...

دست شهروز رو گرفتم ديگه نمونديم تا دور شدن ماشين مرسده رو نگاه كنيم و به داخل باشگاه رفتيم ...

******

نورا 

هنوز هم از اين همه شباهت گيج بودم ... شنيده بودم آدمها همزاد دارن ولي نه ديگه تا اين حد ....شهروز بي نهايت شبيه سعيد بود !

با ياد سعيد باز هم غمي روي دلم سنگینی کرد ... بايد بهش زنگ مي زدم دلم تنگ شده بود براي سعيد ... دوستم همراهم ...شايد هم عشقم... ولي نه من عاشقش نبودم ... هيچ وقت ،اون هميشه دوستم بود ...

***

در راه برگشت به خانه بوديم ... قرار بود مرسده اول مرا برساند ....بعد خانه هم خودش برود و آماده شود تا شب به خانه حاجي بيايد...به سقف هايه شيب دار شهر نگاه كردم اين شهر حتي از شهر لندن هم برايم قشنگ تر بود ...

امروز با وجود مرسده پر حرف و اميني كه حتي يك كلمه حرف نزد واقعا خوش گذشت ...

امروز به اندازه تمام سالهاي عمرم خريد كرده بود ... مرسده هم اين بين چيز هايي براي خودش و امين مي خريد ...

امروز چيز هايي شنيده بودم كه كمي مرا غمگين كرده بود ... 

كه مرسده شوهرش را در يك تصادف، وقتي كه حامله بوده از دست داده ...

كه شوهرش ناراحتي قلبي داشته و بعد از تصادف... آسیب زيادي نديده بود ِ...

ولي وقتي چشمش به چهره مرسده مي افتد كه تمام صورتش غرق در خون بوده ... قلبش براي هميشه از كار مي ايستد و هيچ وقت هم پسرش را نمي بيند ...

دلم خيلي برايش سوخته بود وقتي از شوهرش كه فهميده بودم اسمِش علي است صحبت میکردِ چشمانش مثل دو كاسه خون شده بود ...

خدا رو شكر كرده بودم كه مرسده اين حرفها رو زماني ميزد كه براي استراحت بين خريد به يك پارك كوچك رفته بوديم و امين در حال بازي بود ....

عاشق امين شده بودم ... من دو ساعت بعد از شروع خريد، شروع كرده بودم به غر زدن ولي امين ساكت و بي خيال ما را همراهي ميكرد ولي هيچ وقت بي كار نبود ...

تمام مدت در حال خوردن بود .. از چيپس ، پفك ، كيك و غيره تا ترشيجاتی كه من يكي با دیدن هر كدام از آنها دهنم آب مي افتاد ... 

مرسده گفت كه اسم اون چيز ترش قرمز رنگ اخته است ... طعمش عالي بود ...

توي مغازه مانتو فروشي بود كه يه لحظه فكر كردم مرسده منو با جعبه مداد رنگي اشتباه گرفته از هر رنگي برام 

مانتو برميداشت ... 

كلافه شده بودم پوشيدن مانتو برام سخت بود چه برسه كه بخوام حالا اين رنگها رو هم بپوشم...

ولي این بين چشمم به مانتوي آبي رنگي افتاد كه جنس شلي داشت و خيلي هم بلند بود مانتو دكمه اي نداشت كه بسته شود ولي چون جلويش افتاده بود و چين زيادي داشت زياد معلوم نبود كه كاملا بازِه و دكمه نداره... 

به مرسده كه نشونش دادم اون هم خوشش اومد ..

مرسده عقيده داشت چون هوا داره كمي سرد ميشه بهتره كه پالتو هم بخرم واسه همين يك پالتو نخودي رنگ كه چپ و راست بود و فقط با يك دكمه در طرف چپ بسته ميشد خريديم همراه يك پالتو مشكي رنگ كوتاه ....

مرسده انقدر دقيق ميدونست كجا بريم و چه بخريم كه من واقعا مي موندم ... انگار ليست نوشته بود يكي يكي مغازه ها را پيدا ميكرد ومن بيچاره مجبور ميشدم لباس ها رو امتحان كنم ...

مردم اين شهر مخصوصا مغازه دارها خيلي خوش برخورد بودن ولي متاسفانه بيشتر با لهجه حرف ميزدند و فهميدن حرفشون براي مني كه فارسي رو هم خيلي خوب نمي فهميدم خيلي سخت بود ...

براي همين هيچ وقت نمي فهميدم مرسده براي چي با اون ها موقع پول دادن بحث مي كند ... 

ولي هر بار كه از مغازه بيرون مي امدیم مرسده يك جمله تكراري میگفت: "حال كردي چونه رو؟ "

با مريم جون توي اتاق خودم بوديم ... تقريبا نصف اتاق شده بود کیسه هاي خريد من ...

مجبور شدم تمام چيزهايي كه خريده بودم رو براش باز كنم يا بپوشم تا ببينه... 

وقتي مريم جون رو ميديدم كه با هر لباسي كه نشونش میدم چه ذوقي ميكنه ... حتي بيشتر از خود من... 

براي هر لباسي كلي نازم رو ميكشه، كم كم خودم هم اشتياق بيشتري پيدا میکردم تا همه رو بپوشم که ببينه ... تقريبا تموم لباس ها رو يكي يكي ميپوشيدم و او نظر ميداد ...

به لباس هاي زير رسيده بودم كه يكي از اونها رو كه براي خريدنش کلی با مرسده خنديده بوديم بيرون آوردم تا بپوشم ... 

_ مريم جون بذار بپوشم تا ببينیش، خيلي خوشگله .... و در همين بين دستم را به دكمه شلواري كه به پا داشتم بردم ...

كه يكدفعه مريم جون بلند گفت:

_ واي خاك برسرم "گل دختر "چيكار ميكني ....نكنه ميخواي همين جا لباستو در بياري؟!

گيج نگاهش كردم چرا بايد خاك ميريخت روي سرش؟؟!!

_ چرا مي خوايد خاك بر سرتون بريزيد؟؟؟

خنديد ... از جا بلند شد كنار من كه هنوز دستم روي دكمه شلوارم بود و دقيقا وسط اتاق ايستاده بودم ايستاد ...

محكم بغلم كرد... انقدر اين كار رو سريع انجام داد كه هنوزم دستم روي دكمه شلوارم مونده بود ...

مريم جون: قربونت برم كه حرف زدنت انقدر شيرينه ... از من جدا شد صورتم را نرم بوسيد و گفت:

_میرم برات اسپند دود كنم مي ترسم خودم چشمت بزنم انقد با اين لباسا خوشگل شده بودي...

منتظر نموند تا سوالام رو دوباره بپرسم ...

_ چرا ميخواست خاك برسرش كنه؟؟ 

_ اسپند چيه ؟؟ 

_چرا ميخواست اونو دود كنه؟؟

بي خيال بعد هم ميتونستم جواب سوال هامو ازش بگیرم ...

روي زمين نشستم تا لباس هايي كه ريخته شده بود رو جمع كنم ديگه وقت اين بود كه هم وسايل ساكم رو خالي كنم و تو كمد بچينم، و هم لباس هاي جديد رو ...

صداي در همزمان شد با برگشتن من به طرف در و داخل اومدن مريم جون همراه ظرفي كه توی دستش دود مي كرد ...

سرمو كمي كج كردم و دقيق به ظرف خيره شدم. مريم جون آروم آروم به من نزديك شد...

همين طور كه نشسته بودم كمي خودم رو به عقب كشيدم. ترسيدم که نكنه محتویات اين ظرف رو که معلوم بود خیلیم داغه روي من بریزه...

ولي اون ظرف رو آروم دور سرم چرخوند ... و چيزي زير لب زمزمه كرد ... با ديدن اين دود ياد روزي افتادم كه اولين بار مسعود رو ديده بودم ... 

_چيكار ميكنين مريم جون ؟!

_اسپند برات دود ميكنم ... براي اينكه دور بموني از چشم زخم. 

حالا هم بزار با هم اتاقتو مرتب كنيم. تا چند ساعت ديگه مهمونا ميان و تو هنوزهم اينجايي گل دخترم.

چقدر از لفظ گل دخترمي كه مي گفت خوشم مي اومد حتي دوست داشتم اسمم نورا نبود و جاش گل دختر بود.

با هم اتاقو مرتب كرديم اين بين رفتار هايي ميكرد كه خيلي بيشتر از شخصيت مادر بزرگم خوشم مي اومد ...

تمام حركاتش آروم بود لباس ها رو تا ميكرد ميداد تا خودم اونا رو بچينم. آروم و شمرده به تمام سوالاتم جواب مِيداد ...بعضي موقع ها ساكت ميشد ... 

وقتي نگاهش ميكردم ميديدم داره با حسرت به قاب عكس مادرم نگاه میکنه و گاهي هم آه مي كشيد ...

تو انتخاب لباسي كه مي خواستم بپوشم كمكم كرد. يه بلوز بلند پوشيدم كه مرسده بهش مي گفت تونيك ...همراه شلوار جين سورمه اي ....

اتاقمو كه مرتب كرديم ازم خواست تا استراحت كنم ولي خودم خواستم بيشتر كنارش باشم تا يكم از مادرم برام بگه. چون ميديدم خيلي دوست داره منو با اون مقايسه كنه حتي وقتي لباس ميپوشيدم گفت:

مادرت از تو خيلي تپل تر بود. تفاوت تو با مادرت اينه كه تو هم خيلي لاغري و هم رنگ چشمات!

چشم هاي مادرت رنگ چشم من بود ...

به چشماش نگاه كردم گرين خيلي خيلي تيره ....چرا تا حالا دقت نكرده بودم كه چشماي مريم جون چقدر زيباست ...شايد به خاطر عينكي كه ميزد!!

توي آشپزخونه روي ميز نشسته بودم و به ظرف نارنگي جلوم نگاه ميكردم ... هنوز كاملا نرسيده بود و خيلي ترش بودن 

با هر دونه اي از اون كه تو دهنم مي ذاشتم چشمامو ميبستمو صورتمو جمع ميكردم همينم باعث شده بود كه مريم جون كلي بهم بخنده ...

_ به به... ميبينم كه مادر بزرگ و نوه خوب خلوت كردين

به پشت سرم نگاه كردم حاجي بود همراه یه جعبه بزرگ شيريني ....از جام بلند شدم دستمو براي سلام به طرفش دراز كردم 

_سلام حاجي

معلوم بود خيلي لذت ميبره از اين كه حاجي صداش ميكنم ...چون هميشه وقتي اين طوري صداش ميكردم يه لبخند دندون نما ميزد... 

_سلام نو گلم، نورا جان، خوبي بابا؟... چه خوشگل شدي خانم امروز؟

لباسم رو ميگفت...منم لبخندي زدم و گفتم:مرسي ..

به طرف مريم جون برگشت: شما چطورين حاج خانم؟

مريم جون:خيلي ممنون ...خوبم حاجي ... شما كه بازم شيريني گرفتي؟؟ من كه ميدونم حتما تو راه بهش يه نظريم انداختي؟؟

حاجي خنديد و گفت:نه، به جان شما نخوردم ...حواسم بود بهتون قول دادم خانم خانما ...

رابطشون بينهايت قشنگ بود ... با اين سنشون كلي هواي هم رو داشتن ...حاجي ديابت داشت و تو اين خونه هيچ قندي يا شكري ديده نمي شد ...

فقط براي من يه ظرف شكر بود كه مريم جون امروز گفته بود كه قايمش مي كنه تا حاجي از اون نخوره ...

پشت ميز نشستيم ... حاجي مجبورم كرد به جاي خودش هم شيريني بخورم ... اين كار چقدر منو خندوند ...

داشتم شيريني ها رو كه مريم جون داده بود رو توي توي ظرف ميچيدم كه صداي زنگ خونه بلند شد ...

حاجي: مثل اين كه مهمونامون اومدن برم درو باز كنم ...

بعد از اين كه با همه آشنا شدم كنار حاجي نشستم... يعني حاجي خودش دستمو گرفته و كنار خودش نشونده بود

مرسده همراه پدر، مادر و پسرش اومده بود و یه زن و مرد ديگه كه بعدا فهميدم عمه مرسده و شوهرش بودن.

مرسده بي نهايت شبيه مادرش بود. مثل دو نیمه سيبي كه از وسط نصفش کرده باشن. واسم جالب بود چون هميشه فكر ميكردم اين منم كه خيلي شبيه مادرم هستم.

عمه مرسده زن خيلي ظريفي بود جوري كه به نظر من اصلا به شوهر هيكليش نمي اومد... حاضر بودم شرط ببندم كه شوهرش ميتونست روي يك دست زنش رو بلند كنه

ولي معلوم خيلي همديگرو دوست دارن... اينو زماني فهميدم كه شهروز به محض ورود مستقيم رفت بين پدر و مادرش كه كاملا چسبيده بهم نشسته بودند نشست و گفت:

_اينجا ديگه يكم فاصله بگيرين خواهشا؛ بابا پدر من... مادر من... شما ديگه سني ازتون گذشته درسته منو عقده اي كردين ولي اين بيچاره ها چه گناهي كردن بايد هي بشينن قربون صدقه رفتن شما رو نگاه كنن.

همه به اين حرف شهروز ميخندين...انگار اين حرفاش عادي بود ....

تا موقع شام شهروز فقط مسخره بازي در مي آورد و بقيه هم ميخنديدن

ولي موضوع خنده داري كه باعث شد من هم بلاخره بعد ازاين همه مدت كه فقط با يك لبخند اون ها رو نگاه ميكردم از ته دل بخندم تعريف مسعود از كاري بود كه امروز شهروز انجام داده بود

مسعود: بذارین منم بگم كه امروز اين آقا پسر چيكار كرده

آقا عابد(پدر شهروز) كه كنار شهروز نشسته بود بود يكي زد پس گردن پسرشو گفت: باز چه دسته گلي به آب دادي تو پسر؟

شهروز دستش رو روي گردنش گذاشتو با يه صداي ريزي گفت: آخه چرا ميزني پدر من؟! به مامان  میگما

باز هم همه خنديدند ...

مسعود حرفش رو ادامه داد و همه ساكت گوش ميداديم:

امروز تو دفترم نشسته بودم ديدم آقا يه شماره آورده ميگه بيا زنگ بزنيم يكم بخنديم... اول فكر كردم مزاحم تلفنيه يا باز يه نفرو گيرآورده اذيت كنه واسه همين گفتم نه؛ ولي انقدر اصرار كرد و قول داد كه مزاحم نيست تا قبول كردم

همه ساكت نشسته بوديم و چشم به دهن مسعود داده بوديم. من به این فكر میكردم که "چقدر وقتي ميخواد يه چيزي رو با شوخي تعريف كنه صداش جالب تر ميشه "

_ تلفن رو برداشت، يه شماره گرفت، گوشي رو هم گذاشت رو بلندگو ...اون ور خط يه خانمي جواب داد

_شركت پخش كرم حلزون.....بفرماييد

_سلام خانم، خوبين؟ خوشين؟ خانواده خوبن؟؟؟

_ممنون بفرماييد آقا در خدمتم

_خسته نباشين خانم، زنگ زدم تا ازتون در مورد كرمتون يه سوالي بپرسم

_ بفرماييد من اينجام تا به سوالات مشتريا جواب بدم

_خانم ميخواستم بدونم شما حلزون نميخوايد؟؟ 

_بـــله؟؟

_آخه ما حلزون داريم برای فروش گفتم اگه مي خواين با يه قيمت خوب بهتون ميفروشيم

_ نه آقا نمي خوايم... بوق... بوق...

اين حرف آخرو ديگه مسعود تعريف نكرد بلکه خود شهروز بود كه صداي بوق رو هم در آورده بود

اولين كسي كه بعد از تموم شدن تعرف اونها شروع كرد به خنديدن من بودم...

درسته فارسي رو شش سال بيشتر نبود كه ياد گرفته بودم ولي از وقتي كه شروع كرده بودم به ياد گرفتن ... انقد از شبكه هاي فارسي زبان فيلم ديده بودم و انقدر بین همون فيلم ها پيام پخش شده بود كه با اين تبليغ خيلي آشنا بودم...

همه با اين خنده بلندم به طرفم برگشتن... آروم گفتم :

_خيلي باحال بود ...

حاجي دستاشو دورم انداخت و با محبت بهم نگاه كرد

جمع خوبي بود از همشون خوشم ميومد ... البته به جز مسعود ...البته الان ديگه ازش بدم نميومد ولي چندان حس خوبی هم نسبت بهش نداشتم.

همش سعي مي كرد منو نگاه نكنه ... منم دليل اين رفتار هاشو نمي فهميدم ...

بعد شام منباز هم كنار حاجي نشسته بودم. 

مرسده چاي آورد ... هر كسي داشت با يكي حرف ميزد.

مريم جون و راحله خانم مادر مرسده و شهین خانم عمه اش كنار هم نشسته بودن و بيشترين حرفشون درباره من بود...

مسعود و شهروز هم كنار هم و دقيقا رو به روي منو حاجي نشسته بودن

حرف پدر مسعود(آقا مهدي ) بود كه حواس ِ منو از حرفي كه مريم جون درباره اولين روزه ديدنم ميزد پرت و متوجه اون كرد!

آقا مهدي: خوب حاجي كاراتو كردي كه يه ماه ديگه راهي ميشيم؟ امروز به يوسفي زنگ زدم گفت همه چي جور شده واسه رفتن؛ همه با هميم

مگه كجا مي خوان برن؟! اين جمله مثل برق از سرم گذشت

حاجي ساكت موند كه ايندفعه پدر شهروز به حرف اومد 

آقا عابد: من كه از الان دارم تمام مريض ها و عمل هامو یا كنسل ميكنم يا ميندازم جلو تا با خيال راحت راهي شيم

باز هم همون فكر!! كجا ميخوان برن؟!

چرا کسی حرفي نمي زد؟! ديگه زن ها هم ساكت بودن... مريم جون يه جوري بود و داشت به من نگاه ميكرد. 

برگشتم طرف حاجي خيلي آرم بود ... آروم مثل هميشه.... به من نگاه ميكرد. 

انگار اضطراب منو فهميد؛ اومد چيزي بگه كه سريع و كمی بلند گفتم:

_كجا ميخواين برين؟؟؟

حالا همه منو نگاه ميكردن حتي امين كه حواسش به ماشين كنترلي زردي بود و داشت گوشه سالن باهاش بازي ميكرد.

حاجي با همون لبخند گفت: ما جايي نميريم .... قرار بود بريم ولي ديگه نميريم دخترم

_كجا؟؟؟

_گفتم كه عزيزم خدا نخواست ما يه بار ديگه بريم خونش... انشاالله يه وقت ديگه

بازم نگفت كجا يا گفت و من نفهميدم؟!!

_نگفتين مي خواستين كجا برين!!

مريم جون: خونه خدا ... ميخواستيم بريم حج كه ديگه نشد گل دخترم ... به طرف حاجي برگشت

_حاجي فيشمون رو ميتوني بدي به كس ديگه ای؟

_بله حاج خانم خودمم همين تصميمو داشتم....به طرف پدر مسعود برگشت 

_آقا مهدي بقيه كاراش با خودت؛ 

آقا مهدي: ولي شما كه چندینساله ثبت نام كردين....

اونا فكر ميكردن كه من نمي دونم حج چيه... چرا! دقيقا مي دونستم .... اينم يكي ديگه از چيزايي بود كه سعيد واسم گفته بود ...چون پرسيده بودم چرا به حاج محمد ميگن حاجي؟!

مي دونستم تموم مسلمونا عاشق رفتن به مكه هستن ... 

نميتونستم اجازه بدم به خاطر من از همچين سفري بگذرن شده از اين جا هم مي رفتم ولي دوست نداشتم كسي به خاطر من به چيزي كه دوست داره نرسه

از جام بلند شدم... همه سرها به طرفم گشت... توي چشماي حاجي نگاه كردم 

_نميتونم بذارم به خاطر من، از همچين سفري بگذرين

حاجي هم بلند شد و به عصاي قهوه ايش كه خيلي كم ميديدم ازش استفاده كنه تكيه داد

_ولي بابا... ما دلمون راضي نميشه؟ چجوري تنهات بزاريم؟ درضمن ما يه بار رفتيم...خود خدا هم اينطوري بيشتر از ما قبول ميكنه

به طرف پله ها برگشتم ... نمي تونستم اين حرفشون رو بپذيرم ...صداي كسي منو در حالي كه يه پام روي اولين پله بود متوقف کرد

_خب براي اين مشكل يه راه حلي وجود داره

مسعود بود...به طرفش برگشتم... يعني همه به طرفش برگشتن... ولي اون به من نگاه نمي كرد. مستقيم داشت به چشماي حاجي نگاه مي كرد

_ما یعنی منو مرسده هم تنهاييم... حتي شهروز هم اين مدت قراره بياد خونه ما بمونه ... نورا خانم هم اگه شما اجازه بدين ميتونه مهمونمون باشه تا شما برگردین

مرسده هم بلند اين حرفو تاييد و با خوشحالي به من نگاه كرد

حاجي: ولي ما نمي تونيم از نورا جان دل بكنيم و... نمي خوايم بهتون سخت بگذره 

برگشت به طرف من ...اين دفعه چشماش يه غمي داشت

آقا مهدي به جاي مسعود جواب داد: يعني بودن نوه شما توي خونه ما باعث میشه به بچه هام سخت بگذره؟!!... اين حرفتون خيلي ناراحتم كرد حاجي. نورا خانم برام مثل مرسدم ميمونه

_آخه ...چي بگم والا! ... به خاطر نورا هم ميگم ... نمي خوايم تنهاش بذاريم

نباید به خاطر من از اين سفر میموندن ...درسته برام سخت بود که برم خونه مسعود ولي ديگه نمیشد كاريش كرد براي همين گفتم:

_من مشكلي ندارم... ميتونم منتظرتون بمونم تا برگردين

حالا ديگه كنار حاجي نشسته بودم... بازم خودمو توي اون آغوشي كه بوي امنيت ميداد فشردم 

همون آغوشي كه هميشه آرزو داشتنش رو داشتم و هيچ وقت نداشتم

يلیطشون واسه يه ماه ديگه بود. پس یه ماه ديگه دوباره تنها ميشدم. اين دفعه اين تنهايي رو دوست نداشتم. من عاشق اين پدر بزرگ و مادربزرگم شده بودم 

به مريم جون نگاهي كردم. هنوز نگران تنها گذاشتن من بود و مادر و عمه مرسده هم داشتن راضيش ميكردن كه بهترين كاره

امين دوباره سرگرم ماشين زرد كنترليش بود...

حاجی و پدر مسعود که فهميده بودم شغلشون به هم ربط داره داشتن حرف ميزدن و گاهی پدر شهروز حرفشونو تاييد ميكرد

شهروز و مرسده داشتن با هم كل كل مي كردن... لبخندي زدم اين دوتا اصلا باهم نمي ساختن

مسعود هم داشت منو نگاه ميكرد... بدون هيچ حالت خاصي توي صورتش

فقط داشت نگاه مي كرد؛ نه اخمي... نه لبخندي... بدون هيـــچ حالتي

منم نگاهم به نگاهش بود؛ بي هيچ حسي... نه اخمي... نه لبخندي... فقط نگاهش مي كردم... همين

ولي اون بود كه چشم ازم گرفت... حتي ديدم كه زير لب چيزي گفت ...

فكر اين كه يك ماه ديگه مي خوام به مدت20 روز خونشون بمونم از سرم بيرون نمي اومد...

زياد نمي تونستم اين پسرو تحمل كنم؛ مطمئن بودم....

روي تخت دراز كشيدم... سه هفته از روزي كه اومدم ميگذره... ديگه اينجا احساس تنهايي نمي كنم... 

دارم اينجا معني خواب راحت رو مي فهمم... معني دوست دارم از ته دل رو ميفهمم...

چقدر توي اين مدت با مرسده دوست شدم... اولين دوستِ دختري كه تو زندگيم دارم...

چقدر با وجودش احساس كردم خواهر داشتن خوبه...

فارسي روخيلي بهتر متوجه ميشم البته هر كسي با مرسده و شهروز مي گشت همين مي شد...

مسعود نبود... بعد از پيشنهاد اون شبش رفت به يه سفر چند روزه...

به قول مرسده " اين پسرعجیب مشكوك ميزنه!! آخه پسره مجردو چه به سفر چند روزه!... اونم تنهايي!"

از هفته دومي كه اينجا بودم صبح ها با مريم جون و حاجي ميريم پياده روي...

مثل اينكه اونا چند ساله که اين كارو انجام ميدن ... 

حاجي ميگفت: به خاطر اين كه مريم جون نشون بدم پیر شده و احتياج داره كه ورزش كنه مي ريم پياده روي ...

مريم جونم با اخم ميگفت: كي ميگه؟ دكتر شما گفته سنتون بالاست بايد پياده روي كنيم...

كنار هم آروم آروم راه ميريم... حرف ميزنيم... مي خنديم...

حاجي با اون عصاي چوبيش ازمون جلو ميزنه و ميگه بيايد پيرزنها...

ميخنديم... از ته دل ميخنديم... 

دلم ميگيره هفته ديگه بازم تنها ميشم... ولي خوشحالم كه اين تنهايي با تنهايي هاي قبليم خيلي فرق داره...

صداي بارون منو از فكر بيرون مياره...

بازم بارون... ماه دوم پاييز به نيمه رسيده... از روي تخت بلند ميشم... به طرف بالكن ميرم در كشویيش رو باز ميكنم و ميرم بيرون...

به بارون تند و رگباري نگاه ميكنم... امروز دومين باره كه آسمون اينطور غافل گيرمون ميكنه... 

ياد صبح ميفتم... 

امروز صبح مثل هر روز وقتي آماده شدم براي پياده روي و رفتم پايین دنبال مريم جون و حاجي گشتم، نبودن؛ صداشون كردم كه صداي مريم جون مجبورم كرد برگردم و پشت سرمو ببينم...

سلامی گفتم و نگاش كردم... ولي لباس ورزشش رو نپوشيده بود. تعجب كردم! هميشه اولين نفری بود که حاض ور آماده كنار در منتظرمون بود...

ازش پرسيدم چرا حاضر نيست و با چشم دنبال حاجي گشتم... نبود...

_پس حاجي كجاست؟

_حاجي براش بار اومده مجبور شد خيلي زود بره...همين نيم ساعت پيش يكي از دوستاش زنگ زده بياد ديندش چون نمي تونه هفته ديگه كه داریم ميریم ببينتش...صبر كنم بعد دیدن دوستش با هم بريم

ولي من بد جور دلم هواي امروز رو مي خواست. از وقتي كه بيدار شده بودم بد جور وسوسم كرده بود ... تصميمو گرفتم و حرفي كه رو دلم بود رو زدم

_ميشه امروز خودم برم؟ 

نگام كرد... مردد بود... از قيافش معلوم بود اين چند روز مثل چشماشون مراقبم بودن يا خودشون باهام بودن يا مرسده هميشه همراهیم میکرد

مريم جون: آخه...

به حرف اومدم. بايد خيالشو راحت مي كردم:

_باور كنيد مواظب خودم هستم

_ميدونم گل دخترم... خيال خودم راحت نيست... تا بري و برگردي من مُردم و زنده شدم... مرسده هم نيست... ديروز با امين رفته پيش پدر و مادرِ شوهر مرحومش

_مواظبم، همه جا رو هم خوب ياد گرفتم... زود برميگردم، فقط يه ساعت

_موبايلت همراهته؟

موبايلي كه يه هفته بيشتر از خريدنش نمي گذشت رو از جيبم بيرون آوردم و نشونش دادم... انگار بازم راضي به رفتنم نبود...

_نورا جان مواظب باشي.....يه مكثي كرد، ميگم بذار غروب با هم بريم...

ولي من الان ميخواستم برم؛ همين صبح پاييزي كه آسمون با خودش جنگ داشت...

با مظلوميت به چشماش خيره شدم:

_بـذاريـد بــرم... نگرانتون نميكنــم، خــيلي زود ميــام...

سرشو تكوني داد...

_پس بيا صبحونه بخور بعد برو

_نه، ميخوام وقتي اومدم با اشتها صبحونه بخورم؛ مثل هميشه

لبخند زد...

_پس زود بيا. تا من خونه رو يكم مرتب كنم مهمونمم اومده؛ تو هم بيا که خيلي دوست داشت از نزديک ببيندت

در حالي كه با خوشحالي به طرف در ميرفتم گفتم:

_ به قول شهروز سه سوته ميام... باي هاني

چشماش گرد شد و به خنده افتاد

_از دست اين شهروز! رو تو هم تأثير بد گذاشته!! اين چه نوع حرف زدنه دختر؟! 

وايسادم، دستم روي دستگيره در موند. با بهت گفتم:

_حرفي كه زدم بد بود؟!!

خنديد... اصلا از هر 20 كلمه اي كه ميگم 15 تاش براي همه خنده داره ...

_نه خانم خانما، بد نبود... حالا هم برو زود بيا... بازم ميگم مواظب خودت باشيا گل دخترم

درو باز كردم و در حالي كه نفس عميق ميكشيدم تا هواي پاييزي رو توي ريه هام ببرم، گفتم باشه....

بازم كوچه خلوته، مثل هميشه... خوب يه كوچه بن بست كه فقط دوتا خانواده توش زندگي ميكنن بايدم اينطور خلوت باشه

از كوچه اومدم بیرون... به طرف راست حركت كردم... پاركي كه براي پياده روي ميرفتيم زياد از اونجا دور نبود... حدودا ده دقيقه...

دستامو آوردم بالا تا دقيقا ساعتو ببينم ولي اولين چيزي كه به چشمام خورد جاي همون سوختگي بود

ياد روزي افتادم كه حاجي موضوع دستامو فهميد. از عصبانيت نميدونست چيكار كنه. آخرش هم رفت بيرون و تا شبم نيومد. ولي مريم جون دستامو تو دستاش گرفت و چند بار بوسيد. بعدم تو بغلم گريه كرد...

بيخيال دستام شدم... نميخواستم زياد به اون موقع ها فكر كنم... ميخواستم فراموش كنم که از كجا اومدم و چه گذشته اي دارم...

ساعت هشت ونیم بود. خيابون زياد شلوغ نبود. دفعات پيش كه ميومديم ساعت حدودا 7 يا هفت ونیم بود و هميشه پر بود از دختربچه و پسربچه هايي كه ميرفتن مدرسه؛ ولي امروز خبري ازشون نبود... بعضي مواقع ماشين و يا موتوري رد ميشد...

آروم آروم قدم مي زدم... از دور درخت هاي زردرنگ پارك ديده میشد... ولي من حياط حاجي رو خيلي دوست داشتم برگ های هيچ كدوم از درختهاش زرد نبودن... حتي خيال ريختنم نداشتن...

با قدم هاي آروم به طرف پارك قدم ميزدم كه صداي موتوري كه پشتم بود حواسمو به خودش جمع كرد

موتور پيچيد جلوم... سرجام ايستادم و متعجب نگاهش كردم...

پسرك زل زده بود به منو داشت با يه لبخند زشتي نگام مي كرد. منم بي حواس داشتم نگاش مي كردم

_كجا خانم خانما؟ در خدمت باشيم

گيج شده بودم، از دهنم پريد:

_كه چيكار كنيم؟؟؟

_بريم عشق و حال... موتورش رو ثابت كرد و از روش پياده شد... کمی به طرفم خم شد و گفت:

_معلومه اینکاره ای! بيا بريم در خدمتتم خوشگله

اخم كردم... پسره بيشعور مزاحم شده بود. با اخم گفتم:

_شما الان مزاحم من شديد... ميدونيد که اصلا كار درستي نيست

_اي جـــان... بخورم اخمتو... مزاحم چيه خوشگله؟!... تو بيا، بهت بد نمي گذره

از بالا تا پايين نگام كرد... خودمم شك كردم نكنه لباسم ايرادي داره! به خودم نگاه كردم

كتونی مشكي، شلوار كتون كرم، پالتو كوتاه مشكي و شال كرم...

دستاشو آورد جلو؛ بي حركت ايستادم... ميخواست چيكار كنه؟!!

اومد گوشه اي از موهامو بگيره... موهامو نبسته بودم و فقط یه شال روي سرم انداخته بودم... براي همين موهام از هر دو طرف زده بود بيرون... ترس برم داشت...ياد يه خاطره بد افتادم...

***

اون موقع موهام تا كمرم بود؛ انقد كوتاه نبود... ياد لبخند چندشناك جيك ميفتم، اون روزي كه فهميده بود توي خونه تنهام... ياد برق

چشماش، وقتي با ولع به هيكل ريزه ميزم با اون دامن و تاپ و موهايي كه دم اسبي بسته بودم نگاه ميكرد

...دستاش كه به طرف چند تار مويي كه جلو صورتم بود اومده بود... 

وقتي كه مثل يه گنجشك به ديوار تكيه داده بودم و اون داشت گردنمو بو ميكشيد..

لرزش اون روز، بازم تنمو لرزوند...

دستايي كه همون جور ايستاده بدنمو لمس ميكرد و دست ديگش كه روي دهنمو گرفته بود و فشار ميداد 

يه بار... فقط يه بار از ديدن پدرم تا حد مرگ خوشحال شده بودم... اونم دقيقا همون روز بود...

"جيك "هر چي كه بود مثل سگ از پدرم مي ترسيد... و اينو وقتي پدرم اومد تو خونه از اون چشمايي كه داشت از حدقه در ميومد ميشد تشخيص داد...

اون روز، هم من تا حد مرگ كتك خوردم و هم جيك... از همون روز لعنتي بود بود كه همسر پدرم شروع كرد تو گوش پدرم خوندن كه اين دو تا باید با هم ازدواج كنن...

_اينجا چه خبره؟!

اين صدايي بود كه منو نه تنها از گذشته، بلكه از پسري كه سعي داشت موهامو بگيره و الان داشت با چشماي از حدقه بيرون اومده 

نگام مي كرد بگيرم... چشمايي كه ترسش، منو ياد چشماي جيك ميندازه

به طرف صدا برگشتم... صداي ذهنم فرياد زد "مسعــــــــــود"

اون اينجا چیكار ميكرد؟!! مگه مسافرت نبود؟!!

ولي اون نگام نكرد... عصبي بود... اينو از صورت سرخش مي شد فهمید... به طرف من و پسره كه سر جاش خشك شده بود اومد...

مسعود: ميگم اينجا چه خبره؟؟؟

مخاطبش من نبودم... داشت به پسره نگاه ميكرد... ولي يه دفعه با همون چشماي عصباني به طرف من برگشت

_تو اينجا چيكار مي كني؟؟

منتظر جوابم نموند... نكنه فكر كنه من با اين پسر كاري داشتم؟!

به طرف پسر برگشت و يه قدم اومد جلو... پسرك چند قدم عقب رفت

_داشتي چيكار ميكردي؟؟

_به خدا هيـ...هیچي آقا مسعود... من كاري نمي كردم

دادي كه مسعود زد باعث شد سر جام بلرزم

_خفه شو پسر... خفه شو... اين چندمين باره مزاحم دختراي مردم ميشي؟!!

_باوركنيـــ....

_چيو باور كنم؟ هــــا؟ چيو؟ فقط دو بار خودم مچتو گرفتم... خفه شو... گمشو از جلو چشام تا نزدم خفت كنم...

از اون پدر مادرت خجالت بكش... پدر بيچارت صبح تا شب واسه مردم كارگري ميكنه تا توی بي غيرت مزاحم مردم بشي؟

پسرك نموند، سرشو پايين انداخت و سوار موتورش شد و رفت...

من موندم و مسعود و اون خيابون خلوت...

داشت به مسير رفتن پسر نگاه ميكرد. مي خواستم يه چيزي بگم... 

احساس كردم اگه چيزي نگم ممكنه فكر كنه من اون پسرو مي شناسم. دهنمو باز كردم چيزي بگم كه صداش دهنمو همون جور نیمه باز نگه 

داشت...

به طرفم برگشت با صدايي بلند تر گفت: پسرك مزاحمت شده بعد تو همينطور وايسادي نگاش ميكني؟! اصلا اين 

موقع صبح، تنها، اينجا چيكار ميكني؟ 

فكر آبروي خودت نيستي، حداقل فكر آبروي حاجي باش

با دستاش به شالم كه نزديك بود ازروي سرم بي افته اشاره كرد

_تو نميدوني اينا جنبه ندارن؟! آخه اين چه وضع شال سر كردنه؟!! اگه من نميرسيدم ميخواستی همين جور مثل ماست واستي؟؟

هر جمله اي كه مسعود ميگفت يه خط روي پيشونيم اضافه مي شد... اين پسر داشت به من توهين مي كرد... اصلا اين كي اين قدر با من صميمي شد؟!!

تا چند روز پيش كه حتي موقع سلام كردن نگام نمي كرد ... الان ميگه چرا شالت رو بد سر كردي؟

نگاهي به شالم انداختم... هيچ ايرادي نداشت... همينم واسم خيلي سخت بود گذاشتنش... ولي همه اينا يه طرف، جمله اي كه گفته بود 

يه طرف "فكر آبروی خودت نيستي فكر آبرو حاجي باش"

اون حق نداشت شخصيتم رو زير سوال ببره... ولي نمي تونستم جوابي بدم... مثل هميشه كه وقتی كسي حرفي بهم مي زد نميتونستم

از خودم دفاع كنم... ولي ساكت موندنم هم درست نبود... براي همين اولين جمله اي كه به ذهنم رسيد به زبون آوردم:

_من از شما نخواستم اينجا باشين... ظاهر منم هيچ ربطي به شما نداره...

ساكت شد... نگام كرد... نگاش نكردم... برگشتم... راه اومده رو نرفته برگشتم... تند قدم بر ميداشتم... يه چيزي تو ذهنم فرياد ميزد

"من نمي خوام آبروي حاجي رو ببرم"

زني از روبه رو داشت مي اومد... به شال روي سرش نگاهي كردم، خيلي جمع تر از من بود... 

به گوشه هاي آويزون شالم نگاهي كردم... يه طرفشو گرفتمو محكم دور گردنم پيچيدم... به عقب نگاهي كردم... مسعود به ماشين 

شاسی بلندش تكيه داده بود و نگام ميكرد...

چرا اين پسر نميذاره من نظرم در موردش عوض شه؟ چرا كاري ميكنه من ازش بدم بياد؟

با صداي بلند رعدو برق چشمامو ازش گرفتم... همون موقع بارون شديدي شروع به باريدن كرد...

انقد سريع كه تو يه تصميم آني شروع كردم به دويدن... بازم برگشتم عقب... هنوزم تو اون حالت واستاده بود و نگام ميكرد...

خيس شد... تنها چيزي كه بهش فكر كردم همين بود...

*** 

دستامو لبه بالكن گذاشتم. خودمو خم كردم به طرف جلو... دوباره همون بارون... ولي ديگه روز نيست... ديگه مسعودم نيست كه 

زير بارون بمونه...

با فكر مسعود به سمت چپ برگشتم؛ ميشد از اين جا خونشونو ديد... ولي همون جور مات موندم...

مسعود...

بارون به سرو صورتم مي خورد... چرا تا حالا متوجه نشده بودم كه اتاق مسعود دقيقا رو به روی اتاق منه؟!

نيم ساعتي هست اينجام... از كي كناره پنجره ايستاده بود؟!

نگاش كردم... ياد امروز صبح هم نتونست نگاهمو از نگاهش بگيره... نميدونم چقدر گذشت... ولی افتادن پرده اتاقش یه 

كات بود براي نگاه من... من چم بود؟!... خودمم نميدونستم... شونه اي بالا انداختم... سرمو به طرف آسمون برگردوندم... ديگه 

بارون نميومد.....

& مسعود & 

من چم بود؟!... كلافه بودم... خودمو پرت كردم روی تخت...

نيم خيز شدم... به آينه رو به روي تخت نگاه كردم...

_مگه پسر 18 ساله اي كه زل زدي به دختر مردم؟؟

_نه نيستم... ولي از روزي كه ديدمش... فرق داره واسم... نمي دونم چجوري از دهنم بيرون اومده بود كه حاجي بذاره بياد خونمون!!

نمي دونستم چرا امروز وقتي ديدم داره از كوچه بيرون ميره آروم دنبالش رفتم... انگار اون اصلا من نبودم... امروز فقط بخاطر آبروم استخوناي اون پسره رو نشكستم... آخه يكي نيست بگه به من چه آخه!!!

دوباره دراز كشيدم... به سقف بالاي سرم نگاه كردم... تمام مدتي كه مشهد بودم... همه جا باهام بود

نمي خواستم كسي بفهمه كه براي چي رفتم مشهد براي همين مخفي كرده بودم...

وقتي تمام مدت مي ديدمش ديگه نمتونستم طاقت بيارم... قرار بود چند روزه ديگه بيام ولي نشد... نتونستم...

باز بلند شدم... دست كردم زير تخت... چمدون وسايل طراحيمو در آوردم... همونايي كه هميشه از همه پنهون ميكردم... حتی به خاطر اينا سالهاست اجازه نمي دم كسي اتاقمو تميز كنه...

اين يكي ديگه از چيز هاييه كه پدرم مخالفش بود... مثل ورزش...

بابا بود كه مي گفت نقاشي كار زناست... یه دونه پسر من بايد تو بازار باشه...

همون موقع ها بود كه همه وسايلمو جمع كردم؛ الان سالهاست كه اين زير خاك ميخورن

تخته و قلمو رو دستمو گرفتم

_مي خواي چي بكشي پسر؟؟

اين سوالي بود كه بلند از خودم پرسيدم... و شروع به كشيدن كردم... كم كم... طرح صورت... جاي فرضي چشم ها، بینی، لب... مدلشون... چشم هاي درشت... لب های باریک ...

_مگه چقدر تو صورتش نگاه كردي كه انقد دقيق يادته؟؟

نمي دونم... سوال جواباي ذهنم تمومي نداشت...

آبرو هاي كوتاه و كلفت…. ياد زماني افتادم كه از تعجب ابروی چپش بالا مي رفت...

بازم سوال ذهنم منو به خودم آورد:

_مگه چقدر تو صورتش نگاه كردي كه انقد دقيق يادته؟؟ 

كلافه و بلند گفتم: نمي دونم... نمي دونم...

چند تار از موهاي فِرِش رو هم تا نزديكاي صورتش كشيدم...

اين دفه خودم سوال پرسيدم...

_مگه چند بار ديديش؟؟؟ دو بار؟ سه بار؟

توي ذهنم فكر كردم راستي من چند بار ديدمش ....يه بار دو بار ... يا بيشتر ... 

چهره نورا توي دستاي من... روي کاغذ...

به مداد توي دستم نگاه كردم ... خيلي وقته واسه طراحي توي دست نگرفته بودمش...

تخته رو به سينم چسبوندم، خيره خودم شدم توي آينه...

_چم شده؟؟

عاشق شدي...

_امكان نداره ؟ مگه چند بار ديدمش...

دل كه حاليش نيست چند بار ديديش...

_اين دختر با زني كه من واسه خودم مي خواستم دنيا دنيا فاصله داره ...

.....

_ديگه صدايي تو ذهنم نميومد ...نبود ...اين دختر اون دختر چادري و محجبه اي نيست كه من ميخواستم...

اين دختر كسي بود كه من هيچ چيز از گذشتش نمي دونستم ... 

نمي دونستم كجا بوده .... چيكار ميكرده .... اصلا حرفايي كه در موردش ميدونم راست بوده يا نه ...

روي تخت دراز كشيدم نقاشي رو جلو صورتم گرفتم...

اي كاش نميومدي... نه... نه... كاش از اول اينجا بودي تا با فرهنگ اينجا بزرگ ميشدي

یاد مرسده افتادم، زماني كه فيلم هندي ميديد... یاد مسخره کردنش... هميشه ميگفتم اين چيه ميبيني؟ مگه آدم تو يه نگاه دل ميبنده؟!!

الان جواب خودمو خوب مي دونم:

_آره حتي ميشه توي يه نگاه دل بست و دل داد...

& نورا &

از صبح كه بيدار شدم حال خوبي ندارم... ناراحتم... از تنها شدن مي ترسم...

واسه مني كه تازه داشتم به اين محبت دل ميبستم سخته كه مدتي ازشون دور باشم

ديشب خواب خوبي نداشتم؛ پر از كابوس... پر از ترس تنها شدن...

حاجی معلومه كه هنوزم زياد راضي نيست ولي به زبون نمياره؛ من اين نگراني رو از چشماش ميخونم.

ولي مريم جون نه، از همون شب كه تصميم گرفته بودن به اين سفر برن، هر ساعت يه بار ميگه كه راضي نيست بره...

يا ميگه ما تو رو تازه پيدا كرديم ...منم با خودم فغكر ميكنم ... حالا خوبه خودم اومدم پيششون .....

براي اين كه خيالشو راحت كنم بهش گفتم اگه به اين سفر نره خيلي ازش دل گير ميشم

البته اين چيزي بود كه تازگي فهميدم؛ نقطه ضعف!... نقطه ضعف هردوشون منم... هر كاري مي كنن كه ناراحت نشم... تا حالا فكر 

نمي كردم كه تا اين حد ممكنه براي كسي عزيز باشم. شیرينه... اين دوست داشته شدن و مهم بودن خيلي شیرينه...

مرسده رو تو اين هفته اصلا نديدم... سرش خيلي شلوغه... البته بهم زنگ ميزنه... ميگه منتظره تا مامانش اينا رو دك كنه با هم 

بريم صفا سيتی!!

دقيقا همين جمله رو ميگه... اونم نه يه بار... نه دوبار... بلكه بارها و بارها...

جالب اينجا بود كه تا 3 بار اول من اصلا معني جملشو نمي فهميدم!!

بازم خدا رو شكر مرسده هر كلمه اي رو ده بار ريپیت ميزنه وگرنه من مثل يه آدم كرو لال ميشم جلوش...

بعد از اون شب مسعود رو نديدم... بارها بي حواس كنار پنجره ايستادم و به پنجره اتاقش زل زدم... به خودم كه ميام شُكه مي شم از اين انتظار

هيچ جوابي ندارم كه چرا اينجام و رو به روي پنجره اتاقي كه صاحبش حتي از اون شب پرده اش رو تكون نداده مي ايستم!!!

***

با بي حالي تا طبقه پايين رفتم... مريم جون توي آشپزخونه بود... رو به روي گاز ايستاده و پشتش به من بود... خودمو روي صندلي پرت كردم و با بي حالي گفتم:

_دلم براتون تنگ ميشه...

نمي تونستم خودمو بي خيال نشون بدم... اين جمله رو هم اگه نمي گفتم ميمردم...

مريم جون انگار تو اين دنيا نبود با صداي من يه تكوني خورد و سريع به طرفم برگشت...

ولي بيشتر از اون من بودم كه متعجب زل زدم به صورت غرق اشكش...

داشت گريه مي كرد؛ كلافه شده بودم از اشكاش كه انگار بعد از ديدن من با سرعت بیشتری میریختن...

_گريه ميكنيد؟!

..

مريم جون سريع به خودش اومد و با آستين لباسش به جون صورتش افتاد ...در همين حالت هم گفت:

_نه مادر... گريه چيه!!

نميدونم منو با چي اشتباه گرفته بود به قول شهروز با خر... ديگه معلوم بود داره گريه ميكنه... يه بچه پنج ساله هم مي فهميد...

نمي دونم چرا اين كلمه رو گفتم اونم بدون هيچ فكري:

_گريه نكنيد مادر بزرگ

همين جمله باعث شد ديگه مريم جون نتونه دروغ بگه كه گريه نمي كنه و با سرعت به طرفم بياد و منو سفت به خودش فشار بده...

مريم جون: مادر بزرگ قربونت بره... فكر مي كردم هيچ وقت منو به اين اسم صدا نكني

بغضم گرفت... دست هاي آويزون كنارمو دورش حلقه كردم... منم اين آغوشو دوست داشتم... مريم جونم تو بغلم گريه مي كرد.

با صداي حاجي هر دو از هم جدا شديم...

حاجي: شما با اين كاراتون منو عقده اي مي كنيد

آروم آروم به طرف ما اومد و رو به رومون ايستاد...

_حالا اين شهروز بيچاره رو درك ميكنم... دخترم نميگي منم كمبود محبت دارم... هميشه ميري تو بغل اين خانم ما؛ نمي گي منِ پيرِمرد حسرت مي خورم؟

بعدم دستاشو از هم باز كرد... با همون لبخندي كه با شنيدن صداش روي لبام جا گرفته بود تو بغلش خودمو فشار دادم... تو دلم آرزو كردم هر چه زود تر اين سفر رو برن و بيان... دوريشون واقعا سخت بود...

***

به ساعت فرودگاه نگاه كردم ...3:30

اين محل و اين نيمه شب منو به ياد روزي كه اومده بودم ميندازه... بالاخره همشون رفتن...

مريم جون و حاجي... پدر و مادر مرسده و پدر و مادر شهروز...

باورم نمي شد... مرسده انقدر گريه كرد كه يه لحظه فكر كردم دیگه مادرش رو نميبينه! و بعد با خودم فكر كردم خوبه فقط چند هفته ميرن!!

همه با هم به طرف در ورودي راه افتاديم كه صداي شهروز باعث شد توجه هممون بهش جلب بشه

_هي بچه ها، من مي خواستم از امشب بيام ولي از شانس خوبم لحظه آخر، انقد این ساك هاي خانواده گرام رو گذاشتم تو ماشين

که ساك خودم يادم رفت...

مسعود با يه اخمي رو به شهروز گفت:

_يعني مي خواي از امشب تو خونه ما چتر شي؟

مرسده: اين كي خونه ما چتر نبود كه الان نباشه؟

بعدم به مسخرگي گفت: خواهشا كليداي خونتونو بده همسايه ها اين دو هفته يه آبي به گلاي عمه بدن خشك نشن بيچاره ها!

و بعد با چشم هاي ريز شده نگاش كرد...

_فكر بدي نيست؛ حتما اين كارو ميكنم. خودم كه هوش و حواس درست و حسابي ندارم

بعدم يه جوري مرسده رو نگاه كرد...

فقط من متوجه نگاهش شدم... چون مسعود و مرسده حواسشون رفت به امين كه دويد تا از در سالن بره بيرون...

نگاهش نگاهی نبود كه به من مي كرد ،فرق داشت... دلتنگي داشت... حسرت داشت... يه آه كشيد كه اگه كسي مثل من اينجور ميخ صورتش نشده بود نمي فهميد آه كشيده...

به طرفم برگشت... انگار منو يادش رفته بود...

_اااِ... تو هم اينجايي نورا؟!

مضطرب بود؛ خوب ميشد از لرزش صداش فهميد

_من اينجا بودم، تو منو يادت رفته بود... يه ابرومم بالا انداختم...

يه نگاهي بهم انداخت انگار انتظار نداشت اين طور جوابشو بدم... لبخندي زد... معلوم بود داره نقشه اي ميكشه تا فكر منو منحرف كنه...

تا اومد دهنشو باز كنه گفتم:

_زياد خودتو خسته نكن بخواي گولم بزني... من چيزي نديدم... راحت باش...

ديگه نموندم ببينم قيافش تو لحظه اي كه من اين حرفو زده بودم چجوريه...

از فرود گاه بيرون اومديم... سرماي بيرون باعث شد دستامو تو خودم جمع كنم...

موقع اومدن با تاكسي اومده بوديم ولي الان قرار بود با مسعود و مرسده برگرديم... امين هم با اينكه خيلي خوابش ميومد ولي بازم پيش شهروز موند تا بعد باهاش برگرد خونه...

بعضي وقتها فكر مي كنم اگه پدر امين زنده بود مي تونست انقدر كه شهروز امين رو دوست داره، دوستش داشته و باهاش جوره باشه؟!!

شهروز در حالي كه امين تو بغلش نيمه خواب بود ازمون دور شد و ما به طرف ماشين مسعود راه افتاديم...

نميدونم احساس من اين طور بود يا مسعود سعي مي كرد منو ناديده بگيره... امشب به جر همون اول كه همديگرو ديده بوديم و سلام داده بوديم ديگه باهام هم كلام نميشد... حتي وقتی گفتم باتاکسی برمیگردم تو جوابم به مرسده گفت:

_همه با ماشين من برمي گرديم...

درسته قبلا هم باهام حرف نمي زد و زياد نگاهم نمي كرد ... ولي الان ديگه به كل اصلا طرف صحبت هم قرارم نميده...

برعكس شده، به خاطر حرفي كه اون روز بهم زده بود من نبايد باهاش صحبت مي كردم ولي اون زود تر از من قهر كرده بود!!

توي ماشين تمام مدت به آينه جلو چشم دوخته بودم... ولي حتي يه نيم نگاه هم نكرد بود...

چرا يك بار هم به عقب نگاه نكرد؟! دست خودم نبود. انگار با خودم لج كرده بودم ... دوست داشتم نگام كنه... حالا چرا؟!... خودمم نميدونستم...

انقدر توي افكارم غرق بودم كه اصلا نفهميدم كي رسيديم به همون كوچه بن بست...

جلو خونه از ماشين پياده شدم... دستمو توي كيفم كردم و دنبال كليدي گشتم كه حاجي بهم داده بود تا در خونه رو باز كنم كه صداي مرسده باعث شد به طرفش برگردم

_كجا ميري نورا؟! مگه نمياي خونه ما؟!

_نه... الان ميخوام برم خونه، بعد ميام... ديگه منتظر جواب نموندم، راه افتادم ولي اين دفعه صداي مسعود بود كه باعث شد دست دراز شدم به طرف قفل رو هوا بمونه...

_الان و بعدا نداره خانم محسني ... شما دست ما امانتيد، از امشب هم تشريف بياريد خونه ما تا حاجي از زيارت برگردن

از اين كه يكي مهسني صدام كنه تا حد مرگ متنفرم... در ضمن مگه من جنسم كه امانت باشم دست اين!! به طرفش برگشتم. كنار ماشينش ايستاده بود

_اول اينكه منو به هيچ وجه مهسني صدا نكنيد... دوم اينكه مگه من جنسم كه دست شما امانت باشم؟! هر جا که دوست داشته باشم ميرم

سريع جواب داد:

مسعود : نه جنس نيستيد ... ولي .... ولي من نسبت به شما مسعولم ...اينو ميفهميد خانم محســـ ... نورا 

به طرف مرسده برگشت:

_مرسده جان، خانم نورا رو بيار تو من ماشينو پارك ميكنم...

سريع سوار ماشينش شدو به طرف در ورودي پاركينگشون كه جلو تر بود رفت...

لعنتي حتي نموند من جوابش رو بدم ... دستور داد و رفت ... مسئوليت چيه .... كي مسئول من شده بود ؟!!!

نميخواستتم با اين فكرايي كه تازگيا تو مغزم ميپيچيد برم خونشون. هر لحظه كه نگاهش ميكم ياد اون شب باروني روي بالكن ميفتم... نكنه خواب ديده باشم و اون شب حقيقت نداشته باشه؟!!

اين چند روز خيلي از رفتار خودم حرصم ميگرفت ... اعصابم خورد مي شد كه هر لحظه مي خواستم ببينم كسي پشت پنجره روبه 

رويي هست يا نه ... چشمم همش به اون پنجره ست كه باز ميشه يا نه؟؟

ولي حيف كه حتي يك بار هم بعد از اون شب باز نشد... منو هميشه منتظر گذاشت 

با كشيده شدن دستم و حركتم به طرف خونه مرسده اينا به خودم اومدم

_يك ساعته صدات ميكنم خانم زل زدي به زدي به روبه روت؟!... بيا بريم، انقدرم فكر نكن... نورا خانم، تو چه بخواي چه نخواي مهمون مايي... منم كلي برات برنامه چيدم... بيا بريم...

***

روي تخت دراز كشيدم... توي اتاق مرسده و امين. مرسده تا سرشو روي بالش گذاشت به خواب رفت... ولي فكراي من بهم اجازه خواب نميده...

مسعود انقدر پارك كردن ماشینش طول كشيد تا ما امديم تو اتاق... مانتومو در آوردم و هر چي مرسده اصرار كرد يكي از شلواراشو به جاي شلوار جينم بپوشم قبول نكردم... باهاش راحت بودم

به پنجره نگاه كردم... انقدر فكرام همه جا گشت تا كم كم به خواب عميقي فرو فتم...

صداي صحبت چند نفر باعث شد از خواب بيدار شم... چشمامو باز كردم، يه اتاق به رنگ سفيد ديدم

كه جز تختي كه من روش خوابيده بودم يه تخت ديگم توش بود ...

ميدونستم توي اتاق مرسده خوابيدم... چشمم به ساعت خورد... ساعت 11 بود ... از اين كه تا این ساعت خوابيده بودم خجالت كشيدم... هر چي باشه ابنجا مهمونم!

از جا بلند شدم... مثل اين كه همشون پايين بودن چون صداي خنده هاي شهروز تا بالا هم ميومد...

بعد از مرتب كردن تختم به طرف بيرون حرکت کردم...

توي اتاق مثل اتاق خودم سرويس بهداشتي نبود... بايد ميرفتم پایین تا ازشون بپرسم سرويس بهداشتي كجاست... 

درو باز كردم و رفتم بیرون ... اومدم درو ببندم كه چشمم به در روبه روي اتاقم افتاد... روي درش یه مجسمه كوچولو نصب بود كه نشون ميداد دستشويي اونجاست...

خوشحال شدم... كي ميخواست اين همه راه رو بره پايين و دوباره برگرده!!

بعد از شستن دست و صورتم به طرف آشپزخونه راه افتادم... درسته نمي دونستم آشپزخونه كجاست ولي به سمت منبع سرو صدا رفتم و مسيرشو پيدا كردم...

بازم صداي بحث شهروز و مرسده ميومد...

تو كار شهروز مونده بودم... آخه اين كي رفت خونه؟ كي خوابيد؟ کی بلند شد و اومد اينجا؟!!!

عشق چه كارها كه نمي كنه!! آره، درسته ،خودم كشفش كردم؛ ديشب موقع خواب، يكي از فكرايي كه ذهنمو مشغول كرده بود همين شهروز خان و مرسده بودن... 

حاضر بودم شرط ببندم كه شهروز عاشق مرسده است... البته هنوز مرسده رو نميدونم ولي معتقد بودم عشق، عشق مياره... 

باز بايد بيشتر دقت ميكردم... فهميدنش نبايد آنچنان كار سختي باشه

از پله ها كه پايين رفتم... يه اتاق بود و بعد از اون هم آشپزخونه

_سلام

با صداي سلام من همه توجهشون بهم جلب شد...

مرسده كنار ظرفشويي ايستاده بود... 

مسعود در حالي كه يه قهوه جوش دستش بود كنار گاز و شهروز روي صندلي نشسته بود

امين هم روي ميز نشسته بود و تنها كسي بود كه بهم نگاه نمي كرد... 

بعد از اینکه دستاشو به طرف شهروز برد و لقمه اي كه دستش بود رو گرفت و گذاشت توي دهنش بهم نگاه كرد.

از شكمويي اين پسر يه لبخند اومد روي لبام....هميشه غذا خورنش آدمو سر اشتها مياره ...

با صداي مرسده چشمامو از امين گرفتم :

_سلام خانم خوابالو... بيدار شدي بالاخره؟

پشته سرشم صداي شهروزم اومد

_ ميگم نورا خانم يكم ديگه ميخوابيدي ايرادي نداشتا... بعدم خنديد

منتظر بودم مسعود هم يه چيزي بهم بگم كه خيلي عادي روشو ازم برگردوندو با ظرفي كه دستش بود دو تا ليوانو پر شير كرد...

منو بگو فكر كردم داره قهوه درست ميكنه! نگو شير بوده!

بي نهايت دلم يه قهوه تلخ ميخواست ...ولي خونه حاجي هيچ از قهوه خبري نبود ...

دو تا ليوانو روي ميز گذاشت و به طرفم برگشت :

_براي شما هم ريختم؛ ما خيلي وقته صبحانه خورديم... بعدم از كنارم رد شد

من بهش گفته بودم كه برام شير بريزه ؟! هنوزم داشتم به شير ِروي ميز نگاه مي كردم كه 

صداي مرسده باعث شد چشم از ليوان شير بردارم.

_بشين برات صبحانه آماده كنم نورا جان

_نه مرسي، همين شير بسه... ميمونم تا ناهار

_ _گشنت نيست عزيزم؟... من كه صبحا بيدار ميشم ميتونم يه گاو درسته رو بخورم.

از تشبيه جالبي كه زده بود خندم گرفت ...

شهروز: از شما با اين هيكلتون بعيد نيست بانو... .ولي نورا اگه چيزي بخوره جاي شك داره. داره ميميره از لاغري....

به خودم نگاه كردم اونقدم لاغر نبودم كه بخوام بميرم ...

مرسده معلوم بود خيلي بدش اومده كه شهروز در مورد هيكلش نظر داده با عصبانيت به طرفش برگشت و با صداي يكم بلند ترگفت :

_ من از تو خواستم در مورد هيكل من نظر بدي ؟؟

چرا خودتو تو همه چيز دخالت ميدي آقاي محترم ؟؟اگه اظهار نظر نكني ميگن زبون نداري ؟؟

قيافه شهروز يه لحظه رفت تو هم...

ناراحت شده بود...قيافش به حدي ناراحت بود كه من دلم واسش سوخت ...

سرشو انداخت پايين ...بدون هيچ حرفي از اشپزخونه بيرون رفت ...

_نبايد اينجوري باهاش صحبت مي كردي ...

مرسده با صدام به طرفم برگشت ... قيافه اونم دست كمي از شهروز نداشت ...

حالا ديگه دلم براي هر دوشون مي سوخت ... نفسشو بلند داد بيرونو روي صندلي نشست و بي حرف مشغول امين شد كه داشت صبحانشو مي خورد ...نمي خواست اين بحث و ادامه بده ...

منم ديگه حرفي نزدم ...

روز اولي بود كه حاجي اينا رفته بودن... به اصرار مرسده به خونه رفتمو يه سري از وسايلو با خودم آوردم اينجا تا ديگه نخوام اونجا بمونم

بعد از ظهر باهم رفتيم خريد. قرار بود مرسده آش درست كنه... خودش ميگه آش پشت پا... چقدر من واسه اسم اين آش خنديدم...قرار بود فردا درست كنه... 

يه بار مريم جون برام درست كرده بود ...طعمش واقعا عالي بود ... لحظه شماري ميكردم كه زود تر درست بشه .

جالب تر از همه اين بود كه قرار بودخود مرسده هم اين آش رو بين همسايه ها پخش كنه منم همراهيش كنم ...

واسم جالب بود كه بخوايم بريم خونه مردم و بهشون آش بديم ...

فكر كردن بهش هم منو سر ذوق مياورد... منتظر بودم زود تر فردا برسه و همراه مرسده آش پخش كنم

لحظه شماري ميكردم زود تر فردا بشه... هم واسه خوردن آش و هم واسه پخش كردنشون...

ولي هيچي اون جور كه مي خواستيم نشد...

مسعود خیلی زود تر از سر كارش برگشت و همراه خودش يكي از كاركناي پدرشو آورده بود تا اون اين كارو انجام بده...

و اين يعني اين همه نقشه من واسه امروز بي معني بوده .

اون لحظه به حدي عصباني بودم كه حتي ميخواستم برم وسايلامو جمع كنم و همون موقع برم خونه حاجي...

تازه كار آش پختن تموم شده بود و مرسده داشت ميريخت توي ظرف ها كه مسعود از راه رسيد... 

داشتم همون جوري كه مرسده گفته بود روي آش نعنا ميريختم و حواسم به مكالمه بين مسعود و مرسده هم بود

مسعود: خسته نباشید... اگه آمادست بگين بابك اومده پخششون كنه

مرسده: ولي ما ميخواستيم خودمون اين كارو بكنيم... تو چرا سر خود برداشتي اين بيچاره رو آوردي؟؟

_چه حرفا ميزني! ميخواي كجا بلند شي بري؟! كي اين كارو كردي كه الان دومين بارت باشه؟!

انگار مرسده عصباني شده بود چون با صداي بلند تري گفت :

_شما هيچ وقت نبودي وگرنه تموم اين كارها رو من انجام ميدادم... تازه اين دفعه تنها هم نيستم، نورا هم باهامه... مگه نه نورا؟؟

قبل از اين كه برگردم طرف مرسده صداي مسعود بلند شد:

_ديگه بد تر... 

مرسده متعجب برگشت طرف مسعود 

_چرا بدتر؟!! چي ميشه نورا هم با من بياد؟! كلي واسش تعريف كردم

اين دفعه منم به حرف اومدم: قراره تا چند تا كوچه رو ببريم

مسعود يه نگاهي به من كرد... كلافه شده بود... انگار دوست نداشت من و مرسده اين كارو انجام بديم... 

جوابي به من نداد ...

روشو برگردوند و در حالي كه داشت از آشپزخونه بيرون ميرفت گفت:

_همين كه گفتم... شما هيچ جا نميريد... بابك مسعول پخش ميشه... شهروزم ديگه كم كم ميرسه ... 

بعدم آروم تر گفت :

تنهام نميخواد اين كارو انجام بده، هم دستم داره خانم!!

مرسده با خشم فرياد زد

_ما ميريم اين كارو انجام ميدم مسعــود خــان

_منم گذاشتم شما بريد خانما

و نذاشت... 

البته بماند كه مرسده از حرص حتي اون آشي رو كه براي خورن مسعود گذاشته بود داد پخش كنن؛ به منم گفت آش خودمو سريع بخورم تا ازم نگيره...

قيافه مسعود خيلي جالب بود... وقتي آخرين كاسه آشم تموم شد و با خيال راحت اومد نشست تو آشپزخونه و آش خواست خيلي ديدني 

بود.

باور نكردني بود كه انقد ناراحت بشه... انقدر با حسرت به ديگ آش نگاه مي كرد كه دلم سوخت ولي مرسده كوتاه نيومد تا آخر شب هيچي بهش نداد...

ولي نمي دونم آخر شب يه دفعه يه كاسه آش از كجا در آورد و براي مسعود گذاشت...

آخه مسعود با اين كه جلو ما خوددار بود ولي خودم وقتي از جلو آشپزخونه رد میشدم تا برم توي حياط ديده بودم كه داشت تمام 

آشپزخونه رو به اميد يه كاسه آش ميگشت...

***

چهار روز از رفتن حاجي اينا مي گذره... هر روز زنگ مي زنن و كلي باهام حرف ميزنن...

اينجا اصلا احساس زيادي بودن نمیکنم... مرسده خيلي مهربونه...

البته شهروز و مسعود شب وقتي ميان ما براي خواب رفتيم توي اتاق... مثل اينكه باشگاهشون تا سانس آخر بازه؛ اونام هر دو اونجا 

ميمونن.

من كه از اين نبودنشون خيلي راضيم ولي مرسده نه.... همش غر ميزنه و ميگه 

" ما دو تا دختر تنها اگه يه دزد بياد يه مرد نيست بالا سرمون" و حرفاي ديگه ولي من به تنهايی راضيم.

ولي مرسده با قرار فردا باعث شد پسرا كاراي فرداشونو تعطيل كنن همراه ما به باغ بیان... واقعا خنده دار بود...

مرسده وقتي ديد هيچكدوم راضي نيستن از كارشون بزنن و با ما باشن بهم گفت كه حاضرم باهاش برم باغشون يا نه؟ منم از خدا خواسته قبول كردم

اينجوري كه مرسده تعريف كرده يه باغ بزرگ پرتغال دارن كه پدر خودشو شوهر عمش با هم خریدن... انقدر مرسده از باغ و 

رودخونه وسطش و درختاي پر از پرتقال تعريف كرد كه دلم میخواست هرچه زودتر اونجا رو ببینم...

قرار شد شب تمام وسايل هامو جمع كنيم تا صبح ديگه چيزي جا نذاريم ...

حتي مرسده ميگفت اگه بارون بباره شب رو اونجا ميمونيم ...

تغريبا بيشتر وسايل رو آماده كرده بوديم و بعضيا رو هم كه فاسد شدني نبود كنار در آماده گذاشتيم ....

به پيشنهاد مرسده داشتيم چاي مي خورديم كه بعدش بريم زود تر بخوابيم تا براي فردا سر حال باشيم كه 

مسعود و شهروز از باشگاه اومدن خونه ...با تعجب به وسايل نگاه ميكردن كه آخرش هم شهروز نتونست خودشو كنترل كنه و 

پرسید:

_به به! شما خانما بارو بنديل رو بستين كجا مي رين به سلامتي؟!

من سریعتر از مرسده جوابشو دادم:

_ميريم پيك نيك 

مسعود: وسط هفته ميرين پيك نيك؟! حالا كجا ميرين؟

اين سوال رو از من نپرسيد؛ صورت و طرف صحبتش مرسده بود... هنوزم زياد نگام نمي كرد... تازه من احساس مي كردم به خاطر منه كه انقد دير مياد خونه...چون مرسده بارها گفته " تو كه مامان اينا بودن هر شب نه خونه بودي!

چي شده الان تا 12 باشگاهی؟"مسعود هم هيچ وقت جوابشو نميداد ...

مرسده: ميخوایم بريم باغ ؛ پوسیدیم تو خونه از تنهايي... شما دو تا كه انگار نه انگار ما هميشه تو خونه تنهاييم... 

من هيچي... به من و امين اشاره كردو گفت:

_اين دو تا طفل معصوم چه گناهي كردن؟ 

نميدونم طفل معصوم چه معني ميداد كه شهروز بعد از شنيدنش زد زير خنده و مسعودم يه لبخند زد....

مسعود: خوب صبر ميكردين آخر هفته ما هم همراهتون بيايم... لازم نيست خودتون تنها بلند شين برين اونجا

_مگه ما تنها بريم قراره اتفاقي برامون بي افته ؟؟

سوال من از مسعود بود ولي شهروز جوابمو داد ...

با خنده گفت: نه، اتفاقي كه نه ولي ممكنه آقا گرگه بياد بخورنتتون ...بعدشم بلند تر خنديد ..

انگار حرفش خيلي مسخره بود كه مرسده قيافشو يه جوري كرد كه انگار داره به يه چيز خيلي بد نگاه ميكنه و 

مسعودم سريع گفت:

مسعود: شهروز تو ساكت باشي ميگن لالي؟

مرسده با دستش شهروزو نشون دادو تند گفت : 

_ اين... اين اگه ساكت باشه كي با سگ و گربه هايي كه ميارن پيشش واسه مداوا حرف بزنه؟

شهروز: اصلا سگ و گربه ها رو ميارن كه من با صدام درمونشون كنم؛ نميدونستي شما؟؟

مرسده يه بروبابا بهش گفتو روشو برگردوند و دوباره رو به مسعود گفت ؟

_خب... ما فردا ميريم باغ پرتقال، آخر هفته هم با شما ميايم تا بريم یه جاي ديگه؛ شما هم به كارتون برسين

مسعود كلافه شده بود... روي صندلي آشپزخونه نشست و گفت:

_مثل اين كه مرغ تو يه پا داره نه؟ 

مرسده دست به سينه فقط سرشو تكون داد...مسعود يه نگاهي به من انداخت آخرشم رو به شهروز ادامه داد :

_ ميتوني فردا رو مرخصي بگيري؟؟؟

شهروز به ديوار تكيه داد دستاشو تو سينش جمع كردو ريلكس گفت : 

_من هر وقت دلم بخواد ميتونم مرخصي بگيرم داداش... مگه نمیدوني رئیس خودمم؟... مريضامم يه روز ديگه ميان...

مرسده: همون سگ و گربه ها؟!

شهروز: دقيقا مرسده خانم، همون مريضاي خوشكلم بعدم يه لبخند به مرسده زد...

مرسده روش رو برگردوند به طرف مسعود و سريع گفت:

_عالي ميشه اگه شما هم بيايد كلي خوش مي گذرونيم. تازه مي خوام به باغبونمون بگم واسه مهموني هم ميوه بچينه.

مسعود همون طوري كه از پله ها بالا ميرفت گفت :

_مجبوريم... نميشه كه بذاریم دو تا دختر تنها اين همه راه بلند شين برين تا اونجا. حداقل يك ساعت و نيم راهه تا اونجا.

صبح بعد از بيدارشدن و خوردن صبحونه همه رفتیم تا آماده بشيم و نيم ساعت بعد راه بيفتيم. 

چون همون صبح شلوار لي پوشيده بودم فقط پالتومو همراه يه شال كوله پشتيم كه تقريبا خالي بود برداشتم و رفتم پايين. 

نيازي به آرايش نداشتم... براي همين اولين نفر روي مبل هاي پذيرايي منتظر بقيه نشستم و چشم به امين 

دوختم كه از وقتي خبر بيرون رفتنمونو شنيده بود از خوشحالي نميدونست چيكار كنه...

مرسده بهش گفته بود حق داره فقط يه اسباب بازي با خودش بياره...

مثل اينكه هميشه با خودش يه ساكت ميبرده و بيشترشونو يا جا ميذاشته يا گم ميكرده براي همين اين دفعه تنبيه شده بود ... 

حركتاش انقدر جالب بود كه باعث شده بود چشم ازش بر ندارم ..

يه بار توپش رو آورد و گذاشت رو وسايل... پشيمون شد و رفت يه ماشين فلزي مشكي كه هميشه باهاش بود رو برداشت... 

دوباره پشيمون شد... اونو بر داشت يه ماشين پليس كوچولو گذاشت جاش... 

بازم پشيمون شد همه رو بر ميداشت و دوباره توپ رو گذاشت.....

دقيقا نيم ساعتي بود كه امينم كارش همين بود... 

بالاخره بعد نیم ساعت همراه توپ و ماشين مشكي فلزيش كنار ساك ايستاد... توپ زير بغلش بودو ماشنم دستش و به مامانش كه داشت چادرش رو روي سرش مرتب ميكرد نگاه كرد...

معلوم بود نمي تونه انتخاب كنه كدومو بياره 

حس اون لحظه اش انقد قشنگ بود كه آروم صداش كردم و وقتي متوجه من شد با دست بهش اشاره كردم بياد طرفم 

با همون توپ و ماشين اومد كنارم

يكم خودمو خم كردم طرفشو گفتم :

_ميگم امين جان ميتوني ماشينو بدي من بذارم تو كولم تا اونجا بهت بدم... تو هم ميتوني توپ رو همراه خودت بياري... چي ميگي؟؟

اول يه نگاه به ساك و بعدم یه نگاه به مرسده كرد يه لبخند بهم زد و سريع ماشينو گرفت طرفم... ماشينو گذاشتم

توي كيفم تا اونجا بهش بدم.

بعد از اومدن مرسده، مسعود و شهروز هم آماده اومدن بيرون... مسعود يه لباس ورزشي ست آديداس پوشيده بود به رنگ سورمه اي

توي اين لباس ديگه واقعا هر كس ميديدش شك نمي كرد كه يه ورزشكاره...

شهروز هم يه شلوار لي و تيشرت مشكي پوشيد بود همراه يه سويشرت قهوه ای... اين دو تا هر كدوم به نوبه خودشون 

خيلي خوشتيپ بودن.....

***

همه سوار يه ماشين شديم و به طرف باغ راه افتاديم... منو مرسده پشت نشستيم، مسعود راننگي ميكرد و شهروز هم كنارش نشسته بود...

دومين باري بود كه سوار ماشين مسعود ميشدم... اون شب كه از فرود گاه برگشتيم اصلا متوجه نشده بودم كه شيشه هاي ماشينش 

دودين... آدم تو ماشينش احساس آدم هاي مهمو پيدا ميكنه ... 

خوب مسعود كم كسي نبود... مرسده ميگفت تمام وقتش رو توي باشگاه ميگذرونه... ميگفت نتونسته مثل بقيه جوونا زندگي كنه؛ 

هميشه يا ورزش كرده يا اردو بوده یا...

الانم كه تمام وقتش رو تو باشگاه ميگذرونه

مسعود: يه آهنگ بذار ديگه، چرا داري كشتي ميگيري؟

تازه حواسم به شهروز جمع شد كه داشت با ضبط ماشين كلنجار ميرفت... انگار دنبال يه آهنگ بود...

شهروز: نفهميدی دنبال يه آهنگم؟!

مرسده: حالا چي هست اين آهنگ؟

شهروز: مرسده واستا بذارم... بشنوي ميگي اين آهنگ رو فقط براي مسعود خوندن

مرسده اومد حرف بزنه كه شهروز روي يه آهنگ پلي كرد بعدم دستشو به معني سكوت گذاشت روي بينيش و با يه قيافه خيلي بدجنس 

زل زد به مسعود. منم محو آهنگ شدم ببينم چيه كه براي مسعود خونده شده!!

آهنگ با يه موزيك تند شروع شد ...من منتظر بودم بشنوم چه آهنگيه كه شهروز انقدر ساكت و دوست داره ما هم بشنويم كه 

با اولين بيتي كه خواننده خوند اخماي مسعود رفت تو هم و صورت مرسده انگار ميخواست از خنده بتركه و شهروز هم ابروهاشو 

برده بود بالا و به مسعود نگاه ميكرد...

به كجاي آسمون خيره شدي 

كه غرورت داره كورت ميكنه 

اين كه آيندتو ميبيني همش 

از گذشتت داره دورت ميكنه 

اين كه يادت بره كي بودي قديم 

ممكنه هر كسيو پس بزنه 

يه حباب گنده مي ترسه همش 

نكنه كسي بهش دست بزنه... دست بزنه... دست بزنهشهروز دستاشو به طرف مسعود دراز كرد و اين تيكه ها رو بلند همراه آهنگ خوند...

يادته آرزو مي كردي يه روز تو خيابون آدما بشناسنت

چه دري به تخته خورده كه الان عينك دودي زدي نشناسنت

اون كلاه لبه دار گنده رو ميكشي رو سرت نشناسنت... نشناسنت 

دست مسعود به سمت ضبط رفت و خاموشش كرد... بعدم با عصبانيت برگشت طرف مرسده كه داشت از خنده ريسه ميرفت...

يه نگاه به من انداخت كه هنوزم منتظر بودم ببينم اين آهنگ چي ميگفت كه اينا ميگن برا مسعود خوندنش!!... انقد تند خوند فقط كلمه 

"نشناسنت" و "دست بزنه" رو فهميده بودم... يه لحظه فكر كردم از قيافه خيلي متعجب من خندش گرفت ولي به روي خودش نياورد و 

با دستاش شهروز رو نشون داد

مسعود: اين ابلهه... نادونه... نميفهمه چيكار ميكنه... تو چرا ميخندي؟ من واقعا همچين آدميم؟!

مرسده خيلي سعي ميكرد خودش رو كنترل كنه... براي همين بريده بريده گفت:

_نــــه... اصلا... بعدم بلندتر زد زيره خنده... شهروزم همراهیش ميكرد

مسعود هم بيخيال برگشت به طرف جلو. يه آهنگ بدون كلام گذاشت و يه نگاه عصباني به شهروز كه هنوزم داشت ريز ريز ميخنديد 

انداخت و يه چيزي هم زير لب گفت...

اين وسط فقط من بودم كه هنوز گيج اين كارا و خنداهاشون بودم. امين كه توپش رو عاشقونه بغل گرفته بود و بيخيال اين خنده ها و 

آهنگ داشت بيرون رو نگاه ميكرد...

كنار در بزرگ باغ ايستاديم... ديواراي بلندي داشت و اصلا پشتش ديده نميشد...

شهروز در رو باز كرد و مسعود ماشينو برد داخل...

خیلي خوشگل بود... اطرافش پر بود از درخت پرتقال هاي كوتاه... شايد هركدوم از اون ها قدشون 2 متر بيشتر نميشد ولي انقدر 

زياد بودن كه تا چشم كار ميكرد فقط درخت پرتقال بود كه روشونم پر بود از پرتقال های سبز و نارنجي...

به خاطر جاده كه سنگ فرش شده بود ماشين آروم راه ميرفت و منم داشتم با لذت نگاه ميكردم...

جلو ساختمون باغ ايستاد. بر خلاف چيزي كه فكر ميكردم ساختمون كاملا نو بود... انگار چند ساله كه ساخته شده. يه ساختمون 

دوطبقه بود كه معلوم بود زياد بزرگ نيست... البته به بزرگی خونه حاجي و مرسده اينا...

بعد از پياده شدن... از اين همه سبزي اطراف نميدونستم چيكار كنم... ناخودآگاه به جاي اينكه به طرف ساختمون راه بيفتم به طرف 

باغ رفتم... صداي مرسده رو شنيدم كه گفت:

_پشت ساختمون پر از درخت ميوه هاي ديگست... صبرکن تا چادر و وسايلو بذارم تا باهم بريم...

ولي نمي تونستم صبر کنم. انقدر از اون باغ خوشم اومده بود كه حد نداشت... مخصوصا اون درخت هاي كوتاه... 

همونجور كه اطرافو نگاه ميكردم به طرف پشت ساختمون راه افتادم. ميخواستم ببينم وقتي جلوش انقد قشنگه پشتش چه شكليه...

پشت ساختمون ديگه مثل جلوش همه درخت ها يك دست نبودن... شايد 200 يا 300 تا درخت بود كه بیشتر انواع ميوه ها بینشون 

دیده میشد... البته بيشترشون به خاطر پاييز و زمستون لخت بودن و هيچ ميوه اي نداشتن...

شايد نزديك چند صدمتري از ساختمون دور شده بودم و داشتم به درختاي كيوي ای كه روش پر بود از كيوي نگاه ميكردم كه یه 

صداي خرناس باعث شد سريع سرمو به طرفش برگردونم... يه لحظه قلبم از چيزي كه ديده بودم از حركت ايستاد...

دو تا سگ سياه مقابلم واستاده بودن كه قدشون تا كمرم ميرسد... سگ تنها حيوني بود كه ازش متنفر بودم و بي نهايت ازش 

ميترسيدم... دهنمو باز كردم تا كمك بخوام ولی صدايي كه ازش دراومد رو خودم هم نشنيدم چه برسه به اونايي كه الان تو ساختمون 

بودن...

يه نگاه به ساختمون انداختم... مطمئنا اگه ميدويدم این دوتا سگ میگرفتنم... ولي چاره اي نبود... يا بايد نجنگيده تيكه تيكه ميشدم يا 

ميرفتم به طرف ساختمون... 

ميدونستم اين سگ ها آموزش ديدن و اگه يكي از بچه ها بودن اينطوري مثل يه تيكه گوشت نگام نميكردن...

تمام توانم رو جمع كردم و تو يه لحظه نفسمو حبس كردم و با تموم قدرت دويدم طرف ساختمون...

صداي پاي سگها همراه واق بلندشون رو ميشنيدم و همينطور ميدويدم... صداشون خيلي بلند بود... منم با چنان سرعتی میدویدم كه تو 

عمرم اینطوری ندویده بودم

تو یه لحظه مسعود رو ديدم كه از پشت ساختمون به طرف من میدوید... منم به محض اینکه بهش رسیدم خودم رو پرت كردم تو 

بغلش و پاهامم دور كمرش پيچيدم تا روي زمين نباشم...

دقيقا انگار يه ميمون بخواد از يه درخت بالا برهسرمو با تمام قدرت فرو كرده بودم تو سينه مسعود و نفس هاي بلند ميكشيدم... 

حتي توان نداشتم كه ازش بخوام جلوی اون حيون ها رو بگيره... اما مثل اينكه سگ ها با ديدن مسعود آروم شده بودن...

ولي چيز غير طبيعي اوني بود كه زير گوشم ميشنيدم... صداي ضربان قلب مسعود... مثل ماشيني كه درحال حركته و همينطور 

سرعت ميگره اونم داشت سرعت ميگرفت

مرسده: من انقد گفتم اين سگها رو تو باغــ.... نورا تو اون بالا چيكار ميكني؟؟!

مسعود انگار با حرف مرسده به خودش بياد دستاشو گذاشت روي كمرم و منو با شتاب از خودش جدا كرد جوري كه نزديك بود بيفتم 

روي زمين

مسعود: چيــــكار ميكنيد؟... اين چه وضعيه خانم؟

چنان دادی زد كه يه لحظه از ترس چشمام رو بستم... صورتش از سرخي شبيه خون شده بود... از اين قيافه خيلي ترسيدم...

بعدم نايستاد و با عجله برگشت و به طرف ساختمون تقریبا دويد...

من که تقصیری نداشتم!... يعني به خاطر اينكه ازش كمك خواستم بايد اينطور سرم داد بزنه؟!

چشمم به شهروز و مرسده افتاد. شهروز معلوم بود ميخواد بتركه از خنده... شده بود شبيه آدمايي كه مي خوان از خنده خودشونو خفه 

كنن ولي نمي تونست و به خاطر همين به خودش فشار مياورد ... اين فشار از صورت كبود شدش از لبخندو لب هاي بهم فشردش 

معلوم بود .

ولي مرسده چشماش به مسيري بود كه برادرش رفته بود... وقتي مسعود پيچي دو از جلو چشممون محو شد به طرفم برگشت... 

ولی حرفي نزد... خوب چي ميخواست بگه؟!... رفتار برادرش بود كه شبيه آدميزاد نبود

شهروز با همون قیافه برگشت و دنبال مسعود رفت...

نميفهميدم چرا بايد اون طور عصباني ميشد... ياد اون ضربان قلب افتادم... ضربان قلبم يه دفعه تند شد... ياد اون گرماي يه دفعه اي 

تنش افتادم... تنم يه دفعه گر گرفت...

حالم دست خودم نبود... خودمم نميدونستم چم شده... اين گر گرفتن رو اصلا دوست نداشتم... اصلا...

مرسده ديگه حرفي نزد. با هم رفتيم توی ساختمون... مسعود قبلا كه نگاهم نميكرد... بعد ازاين ماجرا ديگه حتي طرفمم نميومد...

چه بهتر... نميدونم چرا وقتي ميومد طرفم ضربان قلبم بالا ميرفت...

ناهار تو سكوت من و مسعود گذشت و كل كل هاي هميشگي شهروز و مرسده؛ امين هم تموم مدت داشت با توله هاي همون سگايي 

كه اين آبروريزي رو براي منِ بيچاره به وجود آورده بودن بازي ميكرد... حتي ناهار هم مرسده با تهديد كتك آوردش بالا تا بخوره...

مسعود با باغبون مشغول كندن ميوه بود... اصلا هم سمت ما نميومد...

بعد از ظهر كل باغ رو گشتيم... واقعا جاي قشنگي بود... با مرسده قرار گذاشتيم بهار هم بيايم تا درختاي شكوفه زده رو ببينيم... 

ميگفت اينجا بهار نميشه نفس كشيد انقدر که بوي شكوفه زياده...

شهروز هم به خاطر مسعود پيش اون بود و كمكش مي كرد ولي بعضي موقع ها يواشكي ميومد پيش ما كلي مارو مي خوندوند ....

يه با پرتقال مي آورد .. يه بار كيوي ....

هر بارم كه مياورد به طرف مرسده مي گرفت و مي گفت بفرمتييد خانم خانما ....

لحنش انقد خواهش بود كه مرسده در جا سرخ مي شد.... 

حتي يه بار كه تنها بوديم .... ازش در مورد شهروز پرسيدم ...

اولش جا خورد و تعجب كرد .. شايد باورش نمي شد كه من رك بهش بگم تو به شهروز علاقه داري ؟؟؟

خيلي سعي كرد كه عادي باشه... براي همين خيلي عادي گفت: " فقط مثل.... برادرمه" ولي نمیدونست كه همون كلمه "برادرم" رو 

انقدر با مكث گفت كه هر كس ديگه اي هم ميشنيد مي فهميد داره دروغ مي گه...

ديگه مطمئن شده بودم اين دو تا نسبت به هم خيالايي دارن... ولي از سكوتشون سر درنمیاوردم...

من اگه يه روزي عاشق كسي بشم خيلي رك مي رم بهش ميگم ازش خوشم ميادو دوسش دارم... اين حرفو به مرسده هم زدم...

با تعجب نگاهم كردو هيچ جوابي براي حرف من نداشت...

ساعت نزديك 6 بود كه مسعود گفت برگرديم... بقيه هم كه اين جو سنگين رو ديدن مخالفتي نكردن... منم که وقتي داشت اين دستور 

رو ميداد با ديوار هيچ فرقي نداشتم پس جوابش رو ندادم

موقع برگشت برعكس صبح كه تو ماشين خيلي شلوغ بود همه آروم بودن... مسعود داشت آروم و بي صدا رانندگي مي كرد... 

شهروز تو فكر بود و خيره به جلو نگاه میکرد، انگار اصلا اينجا نبود... امين از خستگي تو بغل مرسده خواب بود و مرسده هم 

چشماشو بسته بود... نميدونستم خوابه يا بيدار... چون هيچ تكوني نميخورد... منم سرمو به پشتي صندلی تكيه داده بودم و سعي

مي كردم كمتر به مسعود نگاه كنم ولي نمي شد... با اون اخم و دستايي كه يكي بین فرمون و دنده درحركت بود و اون يكی رو به 

پنجره تكيه داده بود و مشتش روي دهنش بود نمیتونستم نگاش نكنم... واقعا نميتونستم...

بعد از رسيدن و خوردن يه شام حاضري باز هم همه ساكت به سمت اتاق خوابمون رفتيم... من كه تا سرمو گذاشتم رو بالش خوابم برد....

& مرسده &

نگاهي به نورا انداختم خواب خواب بود...

تشنگي امونمو بريده بود... به خنگي خودم لعنت فرستادم... هر شب همين بساطو داشتم... مجبور بودم به خاطر آب برم پايين همشم 

به خودم قول ميدادم از فردا شب پارچ آب ميذارم بالا سرم!

آروم بلند شدم... نميخواستم نورا رو بيدار كنم... نگاهي به ساعت موبايلم انداختم... دو و نيم بود

به لباسم نگاهي كردم تيشرت و شلوار راحتي؛ بيخيال روسري شدم. مسعود كه هيچي، شهروزم كه الان هفت تا پادشاه خواب بود

در رو باز كردم و آروم اومدم بيرون... نگاهي به اتاق مسعود انداختم؛ خواب بودن

پوزخندي زدم...حتما الان شهروز خواب يكي ديگه از دوست دختراشو ميديد... حتما يه ماجراي ديگه از حلقه دادن به اونا...

دلم گرفت... لعنت به من و اين احساس لعنتيم... اي كاش ميتونستم اين حسو از بين ببرم...

بعد از علي خيلي سخت خودمو جمع و جور كرده بودم ولي حسم نسبت به شهروز يه چيز ديگه بود... حتي اين چند روز نورا هم 

مشكوك شده بود. با حرفايي كه امروز زد مطمئنا به يه چیزي شك كرده و با نگاهش بهم ميگفت: "بـرو، خر خودتي"

ياد نورا و نگاهاش منو ياد مسعود انداخت... با لبخند به عقب برگشتم و به اتاقش نگاهي انداختم... انگار تو دل برادر گرامم خبرايي

بود... از اون سرخ شدنا و بلايي كه سر نورا آورد معلوم بود... واقعا اون صحنه اي كه نورا به مسعود آويزون شده بود رو بايد توي 

تاريخ نوشت...

چقدر امروز ازمون دوري ميكرد... يعني اصلا كنارمون نموند ولي خر خودشه، امروز خودشو بـد لو داد. اینم خوب مي دونستم که

اين دختر با اون همسري كه سالهاست آرزوش رو داره خيلي فرق ميكنه

اما دل که اين چيزا سرش نميشه... وقتي دل ببنده كاری به آرزو و اين چيزا نداره فقط كور ميشه و دنبال معشوقش راه ميفته مثل 

خود بدبختم

همينطور كه آروم از پله ها پايين ميرفتم مواظب بودم كه هيچ صدايي ايجاد نكنم... تمام پله ها رو روي پنجه هاي پام پايين اومدم و به 

طرف آشپزخونه راه افتادم، همين كه اومدم پامو بذارم تو آشپزخونه صداي زمزمه اي منو سر جام خشك كرد

سريع يه قدم برگشتم و خودمو به ديوار چسبوندم

_داداش تو بگو چيكار كنم؟ حداقل به خوابم بيا داره ديونم ميكنه اين عذاب وجدان

شهروز بود؛ اين صدا، صداي شهروز بود... سرمو كمی خم كردم تا ببينم با كي داره صحبت مي كنه

به خاطر اين كه لامپ حياط روشن بود ميتونستم چهرشو ببينم كه به يه قاب عكس زل زده بود... يعني داشت با كي حرف ميزد؟! منظورش از داداش كي بود؟!

چشمام روي دستش و قاب عكس ميخ شد... اين قاب عكس... عكس مردي كه توش بود... نفسم تو سينه حبس شد... علي... با علي من چيكار داشت؟؟!

شهروز: من خائن نيستم داداش. خيلي ساله كه ميخوامش. خودت كه الان دیگه ميدونی. مگه آگاه نيستي؟ مگه از دلم خبر نداري؟ چرا حتي چشم نداره منو ببينه؟

پاهام سست شد... شهروز داري در مورد كي حرف ميزني؟؟

اين سوالو تو دلم فرياد زدم اما از زبونم بيرون نيومد

شهروز: ديگه خسته شدم... اين دفعه ميخوام همه چي رو بگم... ولي مي ترسم .. ميترسم بد بزنه تو پرم...ميدوني كه چشم ديدنمو نداره...

همينطور داشت حرف ميزد منم همينطور داشتم آروم آروم سر ميخوردم و روي زمين ميفتادم... حتي تو درد ودلاش هم چرت و پرت زياد ميگفت...

شهروز: منتظرم مامان برگرده، ميفرستمش خواستگاري... نظر تو چيه؟ باور كن من نه چشم ناپاكام، نه هرزه... ولي ديگه نميتونم 

اينطوري تحمل كنم که ازم دور باشه... ميترسم خودم ازش خواستگاري كنم رك بهم بگه "هنوز بچه اي"... ميبيني داداش؟ هنوز منو 

بچه ميدونه... از هر ده تا كلمش 9 تاش اينه كه من ازش كوچيكترم... مگه مهمه؟!... عشق كه سن و سال نميشناسه...ميشناسه؟! 

خودتو يادت نيست؟ 15 سال ازش بزرگتر بودي! كي فكر ميكرد مرسده كوچولو بياد زن تو شه؟! تویی كه انقد ازش بزرگتر بودي!! 

تو كه ميدوني من بعد از ازدواجتون ديگه همه چيزو خاك كردم و تموم...

چرا انقد زود رفتي علي داداش؟؟ من كه ميدونستم تو از من واسش بهتری... من كه ميدونستم الان اون خوشبخته... خودمم از 

خوشبختيش خوشحال و راضي بودم... ولي حالا چيكار كنم؟ حالا که نيستي! مسعود ديروز ميگفت يكي ديگه از خواستگراشو رد 

كرده... اگه تو اين گيرو دار يكي رو قبول كنه من ديگه نميتونم...

به گريه افتاد... آره... شهروز داشت گريه ميكرد...

_داداش علي... اگه این دفعه هم بهش نرسم ميميرم... به خدا پاي گناهش ميمونم و خودمو سر به نيست ميكنم...

دستام اومد بالا و روي پيشونيم قرار گرفت... پيشونيم نبض ميزد... انقد بلند كه كاملا با دستام حسش ميكردم... اين امكان نداشت... 

اشكام بي اختيار روون شد... قلبم داشت از سينه بيرون ميزد... از جام بلند شدم... خواستم همينطور آروم كه اومده بودم برگردم كه 

بي حواس خوردم به ميز تلفن و ميز تلفن همراه تلفن پخش شد وسط سالن...

صداش انقد بلند بود كه به اتاق مسعود و نورا هم برسه 

گيج و منگ به ميز نگاه مي كردم كه وسط سالن پخش شده بود... برگشتم و به آشپزخونه نگاه كردم... چه خيال خامي بود كه شهروز اين صدا رو نشنيده باشه... 

كنار در آشپزخونه ايستاده بود و نگام ميكرد...

كامل به طرفش برگشتم... اشكي روي صورتش نبود... چه زود همه رو پاك كرده بود! واي اشك خودم چي؟! الان آبروم ميره... 

با سرعت دستامو به طرف صورتم بردم تا اشكامو پاك كنم كه با يه خيز به طرفم اومد و دستامو دقيقا كنار صورتم متوقف كرد

شهروز: پاكش نكن 

بهم نزديك تر شد ؛ يه قدم رفتم عقب چون نزدیک ديوار ايستاده بودم باهمين يه قدم به ديوار چسبيدم... اونم يه قدم اومد جلو؛ دقيقا رو به روم ايستاده بود... 

اگه فقط يه تكون ميخورد حتما بهم ميچسبيد... اصلا دلم نميخواست همچين چيزي بينمون اتفاق بيفته...

دست آزادش بالا اومد؛ وقتي به کنار صورتم رسید از ترس چشمام خود به خود بسته شد... نميدونم چرا ترس... ميدونستم به هيچ 

وجه روم دست بلند نميكنه... حتي اگه ميدونست فال گوش ايستاده بودم و داشتم حرفاشو ميشنيدم

با حس دستاش روي صورتم چشمام ناخودآگاه باز شد... داشت اشكاي روی صورتمو پاك ميكرد...

نميدونم دستاش داغ بود يا اشك هاي من!! صداي آرومش همراه نفسش به صورتم خورد

شهروز: شنيدي؟!... نه؟

هيچ حركتي نكردم... حتي نتونستم سرمو به معني آره یا نه تكون بدم... دستاش روي صورتم مونده بود و من كلافه بودم از اين 

نزديكي، از نفسهاش كه به صورتم ميخورد...

بر عكس شهروز، من حتي نفس هم نميكشيدم... دقيقا بعد از اين كه دستاش روي صورتم قرار گرفت، نفسم قطع شد

با باز شدن ناگهاني در يكي از اتاقها و فاصله گرفتن سريع شهروز، نفسم با شتاب بيرون اومد ... جوري نفس كشيدم كه انگار 

سالهاست هوايي توي ريه هام نبوده

مسعود از اتاق بيرون اومد؛ يه نگاه به شهروز انداختم... دستاشو كلافه مشت كرده بود... شايد امیدوار بود با اون صدايي كه من 

مسببش بودم مسعودِ سبك خواب بيدار نشده باشه...

مسعود در حالي كه داشت از پله ها پايين ميومد گفت:

_اينجا چه خبره؟ كي اونجاست؟ و با گفتن اين حرف، برق سالن رو زد

مسعود: شما اينجا چي كار ميكنيد؟

شهروز نفسشو كلافه داد بيرون صداي زير لبشو خوب شنيدم:

_اوفـــــــــ... 5 دقيقه ديرتر ميومدي چي ميشد؟... خروس بي محل...خنده اي رو لبام اومد... ولي با جمله بعدیش، خنده رو لبام ماسید؛ با حرص گفت:

_لبخند ميزني؟ حالا صبر كن من با تو كار دارم فضول خانم...

چند قدم مونده بود مسعود بهمون برسه كه خيلي آروم تر گفت: بهت اس ميدم... بعدم بلند گفت:

_چيزي نيست داداش، اين آبجي خانم شما رفت تو ميز تلفن؛ راه رفتنشم مثل ماشين سواريشه

مسعود: چي ميگي؟ نصف شب شما دو تا اينجا چيكار ميكنيد؟! اصلا آبجي من رفته تو ميز تلفن، جناب عالي اينجا چي كار ميكني؟!

يه يك ساعتي هست اومده بودي آب بخوري!!

شهروز مِن و مِن كرد و گفت: راستش من اينجا رو ميز خوابم برده بود... مرسده منو ديد فكر كرده دزد اومده، ترسيد عقبكي خورد به ميز و ميز افتاد

چه قشنگ آمار منو داشت كه عقبكي خوردم به ميز! ولي من عقبكي نخورده بودم... دروغ گويي بود... مثل تمام اين سالها...

با سكوت جمع، حواسم جمع شد... به مسعود نگاه كردم كه مشكوك داشت نگام ميكرد... شهروز هم زل زده بود توي صورتم... ناخودآگاه گفتم:

_هـــــــــوم؟...چيه زل زدين به من؟

مسعود: مرسده حالت خوبه؟ ازت سوال پرسيدما

_چي پرسيدي؟

شهروز زودتر از مسعود جواب داد: گفتم ترسيده بيچاره... برو بخواب مرسده جان، برو كه هنوز داري هذيون ميگي

اگه الان حواسم جمع بود ميگفتم هذيونو خودت ميگي بچه... ولي لال شده بودم... فقط بي اراده سرمو به معني باشه تكون دادم و به 

طرف پله ها راه افتادم... حتي برنگشتم تا چهره علامت سوال مسعود و قيافه پيروز شهروز رو ببينم

در اتاق رو كه بستم، به پشت تكيه دادم به درو همون جا كنار در نشستم... حرفاي شهروز توي ذهنم ميگذشت:

"ميترسم خودم ازش خواستگاري كنم رك بهم بگه هنوز بچه اي"

_نميگفتم... تو فقط بيا من غلط بكنم بگم تو بچه اي...

"من كه ميدونستم تو از من واسش بهتری... من كه ميدونستم الان اون خوشبخته... خودمم از خوشبختيش خوشحال و راضي بودم

ولي حالا چيكار كنم؟ حالا که نيستي!!"

_چرا نيستي علي؟... كاش بودي... منم نميخوام خيانت كنم به عشقمون، نميخوام بي وفايي كنم ولي نميشه، حرفای شهروز داره تو 

مغزم رژه ميره؛ انقدر كه داره ديوونم ميكنه...

اگه شهروز عاشق منه اون همه دوست دختر براي چي بوده؟!

ديگه مغزم كار نميكرد... داشتم كم مياوردم... پيش اين پسر بچه كم مياوردم... برو مرسده، خودتم ميدوني كه شهروز هميشه بزرگتر 

از سنش رفتار كرده

سه سال و نيم... كوچيك تر بودن نميتونست... توي احساسش به تو اثري بذاره... نميتونه عشقِ توي وجودتو خاموش كنه

سرمو روي بالش گذاشتم... صداي نفسهاي بلندِ نورا و امين توي اتاق ميپيچيد... به نورا نگاهي انداختم...خوابِ خواب بود 

_اين دختر با اون سرو صدا چجوري هنوز خوابه؟!!

برگشتم به طرف پنجره... امشب چه شبي بود... هنوز نميتونستم باور كنم كه اون حرفا از شهروز باشه... ولي بود... همه ي حرفا از 

خودش بود... شايد اگه با گوش هاي خودم نميشنيدم به هيچ وجه باورم نميشد...

انقدر به آسمون مهتابي پشت پنجره نگاه كردم كه نفهميدم كي خوابم برد...

&مسعود&

مشكوك به شهروز كه خيره شده بود به مرسده كه داشت از پله ها بالا ميرفت نگاه کردم...

درسته كه بي خوابي بدجور زده بود به سرم ولي حواسم بود كه حداقل نيم ساعتي ميشه كه صداي باز و بسته شدن درِ اتاق 

مرسده رو شنيدم... شهروزم يك ساعت بيشتره كه اومده آب بخوره

وقتي اون صدا رو شنیدم انتظار هر چيزي رو داشتم جز اينكه از اتاق بیام بیرون و ببينم مرسده وشهروز با اون وضعیت پایین بودن

مرسده که حتی موهاشم دیده نمیشد بی حجاب کنار شهروز ایستاده بود.

نمی دونستم الان باید عصبانی می بودم یا نه! من باید به شهروز چی می گفتم در حالی که خودش قبلا همه چیزو بهم گفته بود؟!

به طرفش برگشتم و گفتم:

_الان حقته یه مشت بکوبم تو صورتت این موقع شب با مرسده این پایین چی کار میکنید؟ 

با عصبانیت بهش زل زدم که صداش باعث شد یکم ازعصبانیتم کم بشه

_چيه؟! بدبختي من ديدن داره؟ بعدم بدون اين كه بايسته جوابشو بدم رفت بالا...

شونه هامو انداختم بالا... ديگه وقتش بود با مرسده حرف بزنم... دوست ندارم هيچ كدومشون به گناه بيفتن... 

مرسده هم اگه شهروز رو نميخواد جواب رد میده... شهروزم نباید زيادي اينجا ولو باشه

خدا ميدونست اين مدت چقدر تهديدش كردم هر دقيقه اينجا ولو نباشه... خدارو شكر تهديدمم كارساز بوده... و باعث شده آقا تصميم جدي بگيره ...

تا زماني كه مامان اينا برگردن وقت داره كه يه فكري واسه آينده دوتاشون بكنه... من كه ميدونم خواهر خودمم بي ميل نيست؛ از طرز نگاهش معلومه، خودشو لو داده...

بعضي مواقع اين دو تا انقدر ضايعن كه كفر آدمو در ميارن...

يه خميازه كه نا خداگاه كشيدم به طرف پله ها راه افتادم تا همين جا خوابم نبرده ... بازم چشمم خورد به در اتاق مرسده...

بازم ضربان قلبم رفت رو هزار... ياد امروز ظهر قلبمو به تپش انداخت... دختره ديونه آويزون من شده بود...

از برخوردم زياد راضی نبودم ولي چاره اي هم نداشتم؛ اگه يكم ديگه تو اون حالت ميموندم معلوم نبود چه عکس العملی نشون میدادم...

این بی قراریا از من بعید بود... پله هاي رفته رو برگشتم ... تموم تنم داغ بود... رفتم توي آشپزخونه... شير آب رو باز كردم و مشتی آب سرد روي صورت داغم ريختم

سردي آب كه به صورتم خورد گرمي صورتم بيشتر خودشو نشون داد.

سرمو زير آب گرفتم شايد اينجوري ديگه احساس گرما نمي كردم ولي فرقي نكرد...

وضو گرفتم؛ فقط خودش ميتونست آرومم كنه... شايد باعث ميشد فكرمو از اين افكار خالي كنم دلم آرامش قبل رو ميخواست زماني كه هيچ كسي توي سر و مغزم نبود ...

&نورا&

_نـــــــــــه...

با صداي خودم از خواب بيدار شدم... نفس نفس ميزدم... انگار كسي گلومو گرفته بود و فشار ميداد...

دستمو روي گلوم گذاشتم... احساس كردم دارم خفه ميشم... براي بهتر شدن حالم نفساي عميق كشيدم ولي ياد خوابم باعث شد دوباره نفسام تو گلوم حبس بشن، خوابم فقط یه کابوس نبود كاملا واقعيت بود. من اين صحنه ها رو ديده بودم و با تمام وجودم حسشون كرده بودم.

به آسمون نگاه كردم با اینکه هوا روشن بود اما مشخص بود خورشید تازه طلوع کرده... به ساعت توي اتاق نگاه كردم، 6:20 بود

هواي اتاق خفه بود... دلم ميخواست برم توي هواي آزاد و نفس عميق بكشم شايد اينجوري میتونستم راحت تر بغضمو خفه کنم

نگاهم به سمت مرسده کشیده شد. امينو تو بغلش گرفته وهردوشون خوابِ خواب بودن

دلم ميخواست منم همچين خاطره اي از مادرم داشتم ولي هيچي يادم نبود... هيچي... درسته با بغل كردن مريم جون يه جوري ميشدم... يه احساس آشنا ميومد سراغم... ولي بازم چیزی از مادرم يادم نبود... حتي يه سايه...

طوري كه مرسده و امين بيدار نشن از جام بلند شدم... مانتو و شالمو برداشتم و از اتاق بيرون رفتم...

اين موقع صبح حتما مسعود و شهروزهم خواب بودن براي همين آروم تر از اومدن از بیرون اومدنم از اتاق، از پله ها رفتم پايين... نمي خواست پسرا بيدار بشن مخصوصا مسعود با اون اخلاقش! حتما اين دفعه هم ميخواست به خاطر پياده رويم یه چیزی بارم کنه...

با يادش كنار در ورودي ايستادم و به طبقه بالا نگاه كردم. در اتاقش از پايين کامل تو ديد بود

ياد ديروز افتادم... تموم تنم گرم شد... هر چي كه بود اصلا نميخواستم حتي بهش فكر كنم... خدا خدا ميكردم هر چه زودتر حاجي اينا برگردن تا من از اينجا برم...

_كجا اين موقع صبح؟

از ترس شنيدن صدای مسعود يه "واااااي" بلند گفتم و با یه حرکت سریع برگشتم طرفش...

از اين كه باز هم صداشو با اينكه انقد گرفته و خش دار بود شناخته بودم از خودم حرصم گرفت... خودشم از واي بلند من دست و پاشو گم كرد و تند گفت:

_نترسيد... منم... كمي مكث كرد و گفت:

_كجا ميريد اين موقع صبح؟

براي اينكه ترسمو از بين ببرم يه نفس عميق كشيدم و گفتم:

_ميرم قدم بزنم... و بعد از گفتن این جمله بود که به ذهنم رسید "اصلا چرا دارم به اين جواب پس ميدم؟!!" با چشماي درشت شده گفتم:

_شما مشكلي داري؟؟

_اين وقت صبح؟

_مگه اين وقت صبح چشه؟

يه اخمي كرد و چند قدم بهم نزديك تر شد... انگار شب رو توي هال خوابيده بود...

_خانم محترم انگار شما دوست داري بري بيرون تا الاف هاي تو خيابون مزاحمت بشن!

يه قدم ديگه نزديك تر شد و با دستش به تيپم از بالا تا پايين اشاره كرد

_اونم با اين تيپ!!!

اخمام توي هم رفت "مگه تيپم چطور بود؟!!" به خودم نگاه كردم... شلوار و مانتوم كه خوب بود... شالم كه گذاشته بودم... اما بازم موهامو نبسته بومدم و شالم فقط روي سرم افتاده بود ولي بدم نبود

من تو خيابوناي اينجا كسايي رو ديدم كه ظاهرشون خيلي بدتر از من بوده پس چرا اين حرفو بهم میزنه؟! حتما ميخواست موضوع مزاحمت اون پسره رو يادم بياره! با این حال بازم من مشكلي توي تيپم نميديدم براي همين گفتم:

_مگه تيپ من چجوريه؟؟ يعني من عمدا اینجوری ميرم بيرون تا مزاحم خيابوني داشته باشم؟! تو كشور شما نميشه صبح زود رفت پياده روي و كسي مزاحمش نشه؟!

_من گفتم شما عمدا اين كارو ميكنيد؟؟

_پس منظورتون چی بود؟ مگه همینو نگفتین؟!

هول شد. با تته پته گفت:

_منظورم... من... منظورم... اينه كه شما با محيط اينجا آشنا نيستيد...

رومو برگردوندم... اين پسر خودش هم نميدونست چي ميخواد. آخه به تو چه من میخوام کجا برم! اصلا دوست دارم مزاحم داشته باشم براي همين تو چشماش زل زدم و تند گفتم:

_من ميرم... هر كسي هم كه خواست مزاحمم بشه به پليس زنگ ميزنم... پليس كه ميدوني چيه؟؟

معلوم بود ديگه نميخواد باهام بحث كنه واسه همين آروم تر از قبل... طوری که انگار نمیخواست صداش به خودشم برسه گفت:

_پــــس... منم همراهتون ميــام... ايـنجـوري خيـالم راحت تـره... نميخــوام پيـش حـاجـی شـرمـنـــ

نذاشتم حرفش تموم شه... اصلا دوست نداشتم بگه كه من اينجا دستشون امانتم و از اين حرفا

_من احتياج ندارم كسي همه جا مراقبم باشه مـســـتـر...

برگشتم که از خونه برم بيرون؛ سريع در هال رو باز كردم ولي هنوز درو به اندازه ده سانت هم باز نكرده بودم كه دستش از کنار سرم رد شد و در رو محكم به چهار چوبش كوبيد

با عصبانيت از اين كارش به طرفش برگشتم ولي با ديدن قيافش حرفي كه ميخواستم بزنم كلا از مغزم پاک شد

با همون قيافه عصباني گفت:

_من همراهتون ميام وگرنه حق بيرون رفتن نداريد... تا زمانيم كه پدربزرگتون برگرده من مسئول شمام... فهمـيـديــد ميــــس نورا؟!

"ميس" رو به حدی بلند گفت كه چشمام به سمت بالای راه پله و اتاقا کشیده شد تا ببينم کسی از اين صدای فریاد بيدار شده يا نه

ولي نفهميدم اين حرفش خواهش بود! درخواست بود! یا دستور؟!

هر چي که بود مجبورم کرد منتظر بمونم تا با هم بريم پياده روي درضمن مجبور شدم موهامو سفت ببندم و يه كلاهم بذارم روي شالم! اين مورد رو ديگه مطمئنم دستوری بود اونم دقیقا موقع بيرون اومدن از خونه گفت ميخواستم قید پیاده روی رو بزنم ولي اگه نميرفتم يعني پيشش كم آوردم!

***

كنار هم به طرف پاركي كه من واقعا دوسش داشتم ميرفتيم... نپرسیده ميدونست كه ميخوام كجا برم... حتما از قبل يادش بود داشتم به طرف کدوم پارک ميرفتم که الانم داشت بهمون طرف ميرفت

به اطرافم نگاهی انداختم... اين پارك خيلي زيبا بود مخصوصا با اون استخر مصنوعي بزرگي كه وسطش و كوه كنارش كه وسطش قرار داشت...

مردم زيادي داشتن براي ورزش دور تا دور درياچه راه ميرفتن؛ بعضيا تنها بعضيا هم گروهي... خيلياشون دختر بودن و بیشتر ازنصفشون تنها

با خشم برگشتم طرف مسعود... اين دفعه لباس ورزشي دودي پوشیده بود همراه با كلاه و كفش ورزشي مشكي...

ميخواستم بهش غر بزنم "اينا رو نميبينه كه همه تنها اومدن ورزش؟! اونوقت من بيچاره چرا نميتونستم و همش بايد يه نفر همراهم باشه؟!"

اما نمي دونم چرا زبونم واسه گفتن اين حرفا تو دهنم نچرخيد... يه لحظه... فقط يه لحظه دلم خواست كنارم قدم بزنه... از قدماي محكمي كه برميداره لذت ببرم... از اینكه از هر ده نفر، پنج نفر ميشناسنش و بهش احترام ميذارن لذت ببرم...

از ذهنم گذشت "مگه آدماي معروف نبايد همه جا مراقب رفتاراشون باشن؟!... تا يه زماني واسشون شايعه درست نكنن

پس اين چرا بي خيال داشت باهام راه ميومد؟!!"

چشماش به روبه رو بود ولي قدماش كاملا با من هماهنگ بود نه ازم جلوتر قدم برمیداشت و نه عقب ميموند... تمام حواسش به من بود

انگار متوجه نگاه خيرم به خودش شده بود چون به طرفم برگشت و نگاهم رو غافل گير كرد ولي من رومو نگرفتم همون طور به نگاه كردن بهش ادامه دادم بدون اينكه بخوام رومو بگيرم ...

واسه همين چاله اي كه جلوم بود رو نديدم و یه لحظه به خودم كه داشتم با سر روي زمين فرود ميومدم... يه جيغ آروم كشيدم و خودم رو براي پهن شدن رو زمين آماده كردم که دستاش دور كمرم حلقه شد و به طرف بالا كشيده شدم دقيقا زماني كه دستام با زمين مُماس شده بود

جوري كمرمو چسبيده بود كه دیگه امكان نداشت از دستش ول بشم... با كمكش صاف ايستادم. تا به خودم بيام دستاشو ازم جدا کرد و تند و عصبي گفت:

_به جاي اينكه زل بزني به من حواست به جلو باشه... هر دقيقه يكي باید حواسش بهت باشه...

بعدم راه افتاد وآروم گفت:

_حالا خانم ميخواد تنها هم بياد...

منم كه این بار واقعا خجالت کشیده بودم، آروم، بدون اينكه جوابش رو بدم دنبالش راه افتادم و ديگه تا آخرِ مثلا ورزشمون، نه من حرفي زدم نه اون.

انگار فهميده بود كه از خجالت اينطور ساكت شدم و هر جا كه ميره دنبالش راه ميفتم و هيچ اعتراضي نميكنم... حتي وقتي كه از پارك بيرون رفت و راه خونه رو در پيش گرفت.

ولي بازهم كاملا حواسش به من بود... باز هم قدم هاش با من هماهنگ بود... باز هم نه ازم جلوتر قدم برمیداشت و نه عقب ميموند...

وقتی به خونه رسیدیم كليدشو از جيبش درآورد و در رو بازكرد؛ با دستش منو راهنمايي كرد كه برم داخل اما من چشمام به خونه ته كوچه بن بست بود... 

دلم ميخواست برم تو خونه حاجي اينا... يا... خونه خودمون ...هنوز باورم نميشد اين خونه، خونه منم هست...

آرامشي كه من اونجا پيدا كرده بودم خيلي بسشتر از آرامش عمر بيست و شش سالم بود 

دستمو بردم به طرف جيب شلوارم. برآمدگي كليد رو از روي جيب لمس كردم... سريع از جيبم درِش آوردم و گرفتمش جلو چشماي مسعود... هنوز كمی از رفتار صبحم خجالت زده بودم... با اضطراب گفتم:

_يه چيزايي تو خونه دارم بايد با خودم بيارمشون... ميشه برم اونجا؟... و با دست به خونه خودمون اشاره كردم.

ميخواست مخالفت كنه از قيافه اخميش معلوم بود؛ بلاخره بعد از چند دقيقه مكث گفت:

_باشه... فقط زود بيايد... لطفا

با خوشحالي سري تكون دادم و بدون حرف ديگه اي به طرف خونه راه افتادم ولي نرسيده به در خونه صداش از پشت سرم باعث شد دوباره برگردم به طرفش

_مواظب خودتون باشيد... زود هم بيايد صبحانه بخوريد

اين حرف يعني هنوز نرفته برگرد... آخه هنوز پامو نذاشته بايد برگردم؟؟

بي خيال شونه بالا انداختم... هر چقدر ميخواي منتظر بمون... من فعلا مي خوام اینجا بمونم... تو دلم براش زبون در آوردمو وارد خونه شدم... حياط زيباي خونمون... چشمام به در ورودي بود... دوست داشتم الان مريم جون در رو باز ميكرد و دستاشو براي بغل كردنم باز ميكرد

روي پله ايستادم... ياد اون شبي افتادم كه با حاجي اینجا نشسته بوديم... ازم خواسته بود براي هميشه پيششون بمونم... 

بدون اينكه بدونه خودمم با همین قصد اومدم... اومدم تا هميشه اينجا بمونم...

قفل ورودي رو بازكردم... بد جور دلم ميخواست روي تخت خودم یا همون تخت مادرم دراز بكشم و بي خيال، ساعت ها به ديوار روبه روم زل بزنم بدون اينكه هر لحظه فكر كنم چه اتفاقي ميخواد واسم تو آينده پيش بياد... يا ا خودم بپرسم اين حساي جديد چيه...

شالو مانتوموسريع در آوردم و روي همون مبل هاي هال پرت كردم... با شتاب به طرف بالا رفتم و خودمو توي اتاق پرت كردم و شيرجه رفتم رو تخت...

خندم گرفته بود... تموم اين مثال ها و کلمات جديد رو از شهروز يادگرفته بودم... اين بشر اصلا بهش نمياد دكتر باشه... اينم جمله ايه كه مرسده هميشه بهش ميگفت...

انقدر به سقف سفيد بالاي سرم زل زدم كه كم كم چشمام رو هم افتاد...

***

&مسعود&

با مشت روي فرمون كوبيدم... از دست اين دختر داشتم ديونه ميشدم... دلم ميخواست خودم رو با ماشين بكوبم به ديوار تا يكم از حرصم كم بشه... سرمو روي فرمون گذاشتمو چشمامو بستم تا يكي آروم بشم ...

ياد صبح افتادم كه خانم چجوري داشت يواشكي از خونه بيرون ميرفت در حالي كه از همون لحظه ای كه از اتاقش اومده بود بيرون چشمام بهش بود...

اول فكر كردم اومده پايين تا صبحانه بخوره ولي وقتي ديدم داره از خونه بيرون ميره طاقت نياوردم و خودم رو بهش نشون دادم... بعدم كه با كلي بحث باهاش رفتم پياده روي شايد اگه كسي ما رو با هم ميديد برام خيلي بد ميشد...

حتي ممكن بود شايعه هایي هم ساخته بشه اما مهم نبود چون من تصميممو گرفته بودم همون ديشب تصميم گرفت با حاجي صحبت كنم. ديگه نميتونستم تحمل كنم...

من واقعا اين دختر رو ميخواستم... هر جوري كه بود... فقط ميخواستم مال من باشه

حس مالكيتي كه نسبت بهش داشتم انقد قوي بود كه تا حالا نسبت به هيچكس نداشتم... حتي نسبت به خواهرمم... البته مرسده دختري بود كه رفتارش براي هيچكس جاي ايراد نميذاشت...

همين كه نگاهم رو ازش گرفتم چشمم به گودال جلوي پاش افتاد اما دير شده بود چون اون ديگه بين زمين و هوا بود و داشت با صورت ميرفت به طرف زمین...

خودمم نفهميدم كي دستام بين كمرش حلقه شد؛ وقتي به خودم اومدم كه تو بغلم گرفته بودمش تا نخوره زمین... 

ولي حالا اين من بودم كه هر لحظه در حال سقوط بودم...

ديگه زمان و مكان رو نفهميدم... وقتي به خودم اومدم که در خونه رو باز كرده و منتظربودم که نورا بره داخل... 

وقتي خواست بره خونه خودشون نتونستم مخالفت كنم... همون موقع هم پشیمون شدم كه چرا خودم همراهش نرفتم...

زمانی که رفت توي خونه و در رو بست خواستم برم داخل كه متوجه يه موتوري شدم كه داشت به داخل كوچمون نگاه ميكرد... كلاه كاسکت هم سرش بود...همین که ديد نگاش ميكنم گازشو گرفت و رفت...

بي خيال شدم و رفتم تو خونه. حتما يه بنده خدايي بوده ديگه... اما وقتي نيم ساعت شد يك ساعت و از نورا خبري نشد شدم اسپند رو آتيش...

وقتي دو ساعت از زمان رفتنش گذشت طاقت نياوردم به مرسده گفتم كه بهش زنگ بزنه تا زودتر بياد... صحنه ديدن اون موتوري همين جور تو ذهنم بود... "نكنه كشيك خونه حاجي رو ميكشيده!!" حتي مرسده هم نگران شده بود... شهروزم که صبح قبل از برگشتن من رفته بود

وقتی جواب تلفن مرسده رو هم نداد ديگه نتونستم تحمل كنم رفتم جلو در خونشون... هر چقد زنگ زدم كسي در رو باز نكرد... فكر اين كه اتفاقي براش افتاده باشه هم داشت ديوونم ميكرد

از بدشانسي كليدهاي خونشون رو كه حاجي بهم داده بود گذاشته بودم تو كتي كه تو باشگاه جا مونده بود

مرسده: ميگم از ديوار بپر... منم ديگه نگران شدم...

به مرسده كه اومده بود كنارم نگاه كردم... اين بهترين كار بود... سريع از ديوار بالا رفتم... يه لحظه فكر اينكه دزد هم ميتونه به همين راحتي از دیوار بالا بره تنمو لرزوند...

پريدم پايين و در رو براي مرسده باز كردم...

_تو اين جا بمون من يه سرو گوشي آب بدم

_من نميمونم

و به حرف من اهميتي نداد و سريع به طرف ساختمون رفت... وقتي كفشاشو جلو در ديدم يكم خيالم راحت شد ولي توي هال با ديدن مانتو و شالش كه هر كدوم يه گوشه افتاده بودن باترس به مرسده نگاه كردم... اونم ترسيده بود... با هم به طرف در اتاقش رفتيم... البته مرسده در حال بالا اومدن صداشم ميكرد...

در رو زودتر از مرسده با يه فشار محكم باز كردم... با دیدن نورا يه نفس راحت كشيدم ولي از عصبانيت داشتم منفجر ميشدم...

نميتونستم اونجا بمونم... يه مشت به ديوار زدم و از اتاق اومدم بيرون

حتي الانم كه تو ماشينم نميتونم از حرصم كم كنم... مثل اون موقع كه مشتمو كوبيده بودم به دیوار و از اون خونه و از دختري كه بي خيال رو تخت خوابيده بود فرار كرده بودم.....

من از خود الانم متنفرم ... اين مسعود با مسعودي كه همه ميشناسن... همه انتظار دارن زمين تا آسمون فرق داره...

حتي خجالت ميكشم تو آينه به خودم نگاه كنم... زل زدن به دختر مردم ... نگران شدن واسه دختري غير مرسده...

چرا نمي تونم صبر كنم... چرا نمي تونم جلو چشمامو بگيرم... حداقل تا زماني كه حاجي بياد ...

خودمم نمي دونم اين دختر چي داره... 

ميترسم ... ميترسم از اين عشقم كه به اين زودي تموم وجودمو گرفته... ميترسم از روزي كه همون قدر كه يه دفعه اي اومد تو قلبم همون قدرم زود از بين بره ....

&نورا &

با صداي باز شدن در اتاقم با ترس از جا پريدم... مسعود و مرسده كنار در ايستاده بودن و نگام ميكردن... اينجا چيكار ميكردن؟! 

به اتاقم نگاه كردم، يادم اومد که تو اتاق خودم هستم... اين دو تا چجوري ااومده بودن تو خونه ؟

داشتم با همون حالت گيج از خواب نگاشون ميكردم كه مسعود با عصبانيت دستاش رو كوبيد به در و رفت. 

چرا همچين كرد؟!

مرسده بهم نزديك شد وكنارم روي تخت نشست و گفت:

_خوب ما رو ترسونديا... با چشماش به بيرون از اتاق اشاره كرد و گفت:

_مخصوصا برادر گرامم رو

_چرا؟؟ من فقط خوابم برده بود!

_متوجه شديم... دختر تو مگه گوشات مشكل داره؟ هر چقد در زديم... زنگ زديم... صدات كرديم... جواب ندادي... مسعود هم كليدهاي اينجا رو تو باشگاه جا گذاشته بود... خنديد و با خنده گفت: 

_بيچاره مجبور شد ازديوار بياد بالا تا درو باز كنه...

_مگه چند ساعت خواب بودم كه شما انقدر نگران شدين؟؟

به ساعت رو به روي تخت نگاه كردم... 10:20 بود... 

يعني من از ساعت 8 تا حالا خواب بودم؟! اباعث شده بودم نگرانم بشن ... تنها كلمه اي كه ازدهنم در اومد يه متاسفم آروم بود...

به مرسده نگاه نمي كردم ازاونم خجالت مي كشيدم. بي فكري من باعث شده بود نگران بشن... 

صداي مرسده و حرفي كه زد سرم آروم آروم برگشت طرفشو زل زدم به صورتش... ته صداش خنده داشت و با لبخند حرف مي زد.

_از من خجالت نكش نورا خانم... من يه کم خيالم راحت بود، ميدونستم بيخيالي ولي مسعود شده بود اسپند رو آتيش. بیچاره داشت سكته ميكرد. انگار قلب برادرم رو بدجور به تب و تاب انداختي خانم خانما...

زل زده بودم به دهن مرسده... درسته بعضي از كلامات رو نفهميده بودم، ولي خوب درك كرده بود كه مفهموم حرفاش چيه... مطمئن بودم اشتباه ميكنه... تنها حسي كه مسعود به من داشت همون مراقبت از من بود... 

تا زماني كه حاجي اينا بيان... دقيقا يك هفته ديگه... خودش بارها گفته كه من دستش امانتم... حتي از حرفايي كه بهم ميزنه میتونم بگم که ازم خوششم نمياد...

_تو اشتباه ميكني مرسده... برادرت نه تنها ازم خوشش نمیاد بلكه اين مدت هم داره به زور منو تو خونتون تحمل ميكنه ...مطمئنم بارها از پيشنهادش كه بيام به خونتون پشيمون شده ....

_اين حرفو نزن نورا ... پشيمون چيه دختر ...

اگه خوشش نمياد پس چرا داشت سكته ميكرد ... تو چقدر ساده اي!

از جاش بلند شد... ديگه حرفي نزد... منم حرفي نداشتم... اون ضربان قلبي كه زير گوشم با سرعت بالا رفته بود از ذهنم بیرون نمیرفت... شايد مرسده راست ميگفت... ولي... نه امكان نداره... اون هيچ حسي به من نداره... منم هيچ حسي ندارم... شايدم دارم... شايدم ندارم شونه هامو بالا انداختم ...

يعني احساسم به مسعود علاقه است؟؟؟ ولي به خودم نمي تونم دروغ بگم ..

ديگه ازش بدم نمياد ... يكمم خوشم مياد ... فقط يكم ، يكم بيشتر از يكم 

من حق ندارم از كسي اينجا خوشم بياد ... اين حق رو نداشتم 

***

ديروز روز خسته كننده اي بود. از صبح كه اون حرف ها رو از مرسده شنيده بودم ديگه نمي تونستم روي هيچ چيزی تمركز 

كنم...

هنوز نمي دونستم در آينده چي درانتظارمه...

هنوز با 25 سال زندگي، هيچ فكري واسه آيندم ندارم... هيچ تصميمي براي كار ندارم... حتي درسم رو هم درست و حسابي نخوندم... خيلي پشيمونم که چرا بعد از تموم كردن دبيرستان ادامه تحصیل ندادم... 

حداقل ميتونستم اينجا يه كاري پيدا كنم... شايدباز هم بايد ميرفتم دنبال كار تو رستوران...

ديشب نه مسعود رو ديدم و نه شهروز رو... خيلي دير اومدن؛ اگر زود هم ميومدن واسه من فرقي نداشت... چون از هشت شب خودم رو تو اتاق به خواب زده بودم... مرسده هم قبل از برگشتنشون اومده بود تو اتاق... انگار اونم زياد دوست نداشت با اونا رو به رو بشه...

تمام مدت گوشيشو ميگرفت جولوشو بهش نگاه ميكرد ...

ولي هر بار قيافشو يه جوري ميكرد ... يه بار عصباني بود...يه ب ار به گوشي لبخند ميزد ... يه بار غمگين آه ميكشيد ...

امينم انگار فهميده بود مامانش زياد سر حال نيست تمام مدت با اثباب بازياش سر گرم بود ...

تنها اتفاق خوب ديروز حرف زدن با حاجي و مريم جون بود و اينكه تا 7روز ديگه برمي گردن... وقتي باهاشون حرف ميزنم همه چي و همه كس از ذهنم بيرون ميرن...

نمي دونم چند ساعته كه بيدارم ولي حس اينكه بلند شم رو ندارم. تموم تنم درد ميكنه... 

نگاهی به ساعت میندازم، 8:45

تو اتاق فقط صداي نفس هاي بلند امين به گوش ميرسيد... مرسده هم كه نيم ساعتي مي شد رفته بود پايين...

اين دردا و حالتم رو خوب ميشناختم... مطمئنا از استرسي بود كه داشتم...

هر وقت زياد فكرم مشغول ميشد و استرس تموم وجودم رو مي گرفت كل سيستم بدنم ميريخت بهم...

ناراحتم بودم... وسايل مورد نيازم رو نداشتم... خونه مريم جون هم نداشتم... كلا از وقتي اومده بودم ايران به اين چيزا احتياج پيدا نكرده بودم... امروز حتما بايد ميرفتم خريد...

با همون حالم رفتم پايين. برعكس اين چند روز كه سرو صدا و خنده هاشون همه جا رو بر ميداشت اين دفعه انقد تو خودشون بودن که هيچكدوم متوجه ورود من به آشپزخونه نشدن

اول از همه چشمم خورد به شهروز كه آروم داشت چايشو هم ميزد. پشتش به من بود و نمي تونست منو ببينه اما معلوم بود اصلا اينجا نيست...

مسعود سرش تو روزنامه جلوش بود و داشت چاي ميخورد...

جالب تر از همه مرسده بود كه داشت با چاقو پنیر رو روي نون میمالید در حالی که كنارش 4-5 تا نون تست بود كه روي همشون پنیر مالیده بود...

هنوز منو نديده بودن... يا اونا كور شده بودن يا من مخفي بودم... يعني حتي صداي پاهامم نشنيده بودن؟؟

_سلام...

با صداي من همشون انگار از خواب بيدار شده باشن به طرفم برگشتن... 

صداي آروم سلام همشون رو شنيدم... مرسده هم بلند شد تا برام چاي بريزه... روي ميز نشستم... ميز چهار نفره اي كه دو طرفش مرسده و شهروز نشسته بودن، و من و مسعود هم روبه روي هم بوديم...

دوباره سكوت تو آشپزخونه حکم فرما شد...

متوجه شهروز شده بودم كه گهگاهي يه نگاهي به مرسده مينداخت... ولي مرسده حتي سرشو بالا هم نمي گرفت ... 

به چایم خيره شدم، بيشتر از چاي دلم يه مسكن قوي مي خواست و همين طور مي خواستم برم خريد ... براي همين به طرف مرسده برگشتم و رو بهش گفتم:

_مرسده جان بعد از صبحانه همراه من مياي بريم خريد؟!

مرسده با صداي من به طرفم برگشت... حواسش به من نبود... مطمئنم نصف كلماتي كه گفتم رو نشنيده... با این حال سرش رو به نشونه موافقت تكون داد... 

مشغول خوردن صبحانه شدم ولي با صداي مسعود همه تلاشي كه كرده بودم تا به هيچ وجه نگاش نكنم به باد رفت...

_اگه خريد داريد بگين من براتون انجام بدم...

مي خواستم مخالفت كنم و بگم خودم ميتونم كارام رو انجام بدم ولي بعد فكر كردم شايد اينجوري بهتر باشه... خودمم زياد حوصله بيرون رفتن نداشتم...

_بله ... اگه ميشه برام پد بهداشتي و مسكن بخرين... خيلي بهش احتيـ....

حرفم نصفه موند چون استكاني كه دستش بود افتاد پايين و صداي خنده بلند شهروز كل آشپزخونه رو برداشت...

مسعود سرخ شده بود... نه از عصبانيت... ديگه حالت عصبانيتش رو خوب ميشناختم...

به مرسده نگاه كردم با دهن نيمه باز نگام مي كرد...

آروم گفتم :

_مگه چی گفتم؟! من كه حتي ازش خواهشم كردم!!!

دوباره به مسعود نگاه كردم... بي صدا از رو صندلي بلند شد... خواست از آشپزخونه بره بيرون...

شهروز هنوزم داشت ميخنديد... البته ريز ريز... و سرش رو هم تا ته كرده بود توي روزنامه...

&مسعود &

روي پله ها ايستادم... باورم نميشد... اين دختر ديوونه بود... داشت منو هم ديوونه مي كرد...

توي تموم عمرم انقدر خجالت نكشيده بودم... هنوزم از یادآوری حرفش سرخ ميشم... آبروم پيش شهروز هم رفت... 

يكي نسيت به من بگه آخه مرد حسابي به تو چه ميخواد كجا بره؟... تو كه ميدوني اون به هيچ صراطی مستقيم نيست... دهنشم كه ماشالله همش ازش نقل و نبات ميباره...

تنها كاری که تونستم انجام بدم اين بود كه از آشپزخونه بيام بيرون... بيچاره مرسده... حتي نديدم قيافش تو اون لحظه چه طوری بود.

صداي باز شدن در هال اومد... برگشتم عقب كه ديدم شهروز با يه قيافه جدي اومد بيرون و به سمتم حرکت کرد... 

خجالتم بيشتر شد و روم رو ازش گرفتم و برگشتم به طرف حياط كه يه دفعه صداي شليك خندش بلند شد... انقدر بلند خنديد كه احتمالا همسايه ها هم شنيدن...

اعصابم بهم ريخت... پسره احمق حالا يه آتو گير آورده که اذيتم كنه و دستم بندازه...

_درد... چته؟ خجالت كشيدن من خنده داره؟ خودت پسري خجالت نكشيدي؟

همين طور كه مي خنديد روي پله ها نشست 

_واي داداش اين نورا واقعا تكه... تا حالا كسي اين طوری حالت رو نگرفته بود... به كل ضربه فنيت كرد پسر...آخه من موندم يكي نيست بگه "به تو چه كه مي پرسي چي لازم داريد! " اصلا تو از كي تا حالا اينقدر خود شيرين شدي؟!

نفسمو كلافه دادم بيرونو گفتم:

_ مي ترسم واسش اتفاقي بيفته.... بعدم خيلي آروم گفتم "نگرانشم..."

كلمه آخرم خيلي آروم بود. یک درصد هم فكر نمي كردم شهروز شنيده باشه ولي با سكوت يه دفعه اي شهروز مشخص بود كه شنيده چي گفتم...

به طرفش برگشتم... خيره خيره نگام مي كرد... سوالي گفت:

_به تو چه ربطي داره كه نگرانش باشي؟! اونم اين همه؟!

خودمم نمي دونستمم... يعني مي دونستم ولي نمي تونستم برگردم به شهروز بگم دلم گيره... نمي تونستم بگم احساس مي كنم حتی آب خوردن اين دخترهم به من مربوطه... 

_من اين سكوت رو ميشناسم... سالهاست خودم دارم تو اين سكوت مي سوزم داداش...

بازم تنها جواب سوالش خيره شدنم بهش بود... انگار اونم با تمام حرف نزدن هاي من مي فهميد چي تو دلمه... يه دفه بي هوا كوبيد پشت كمرم و گفت: 

بند رو آب دادی داداش من... سكوت كرد و بعد خيلي آروم گفت: ولي تو و اون مثل زمين و آسمونيد...

_مي دونم ...خودم دارم شب و روز به اين فاصله فكر مي كنم... 

مطمئنا نورا ميتونه خودش رو با من وفق بده، نمي تونه؟ ما ميتونيم با هم كنار بيايم اگه همديگرو دوست داشته باشيم...

نمي دونم چرا انگار از حرفاي من خوشش نيومد؛ چيزي هم نگفت...با بازشدن در هر دو به طرف در برگشتيم... مرسده بود... 

لباس پوشيده و آماده بيرون رفتن بود ... معلوم بود نمي خواد باهامون چشم تو چشم بشه. بي حرف داشت از كنارمون رد ميشد كه شهروز گفت:

_تو ديگه كجا شال و كلاه كردي خانم؟

انگارمنتظر بود که ازش سوال بپرسيم تا هر چي دق و دلي داره سرمون خالي كنه چون با غضب برگشت طرف شهروز و من، و بيشتر تو روي من گفت:

آخه به شما چه؟ هـــــا؟ به شما چه ؟ من ميخوام بدونم چرا تو هركاری دخالت مي كنيد كه اين نورای بيچاره اين جوری حالت رو بگيره

ديگه منظورش به من بود و به كل شهروز رو فراموش كرد... در حالي كه به در حياط اشاره مي كرد گفت:

دارم ميرم خريد، مي خواين شما بفرمايين بگم چي مي خوام؟

سرمو انداختم پايين، حرفي نداشتم بزنم... حرفش كاملا درست بود.. 

&نورا&

با صدای مرسده چشمامو از در بسته ای که شهروز ازش بیرون رفته بود گرفتم

_این چه حرفی بود دختر؟!

با تعجب بهش خیره شدم و آروم گفتم:

_ مگه كجاي حرفم بد بود آخه ؟؟

سرشو با حالت بامزه ای تکون داد و در حالی که لبخند روی لبهاش بود گفت:

شاید توی محیطی که تو توش بزرگ شدی این حرف هیچ ایرادی نداشته باشه ولی... یکم مکث کرد 

_اینجا، توی این محیط، حرفت جلوی یه پسر اونم غریبه اصلا درست نبود... دخترای اینجا این چیزارو شرم و حیا میدونن حتی خیلیا خجالت میکشن به مادرشون بگن چه برسه به پدر و برادرشون... یکیشون خود من... باورت میشه تا حالا همچین حرفی از دهنم بیرون نیومده؟

خوب درک نمی کردم که مرسده چی میگه با قیافه ای که کلی سوال توش بود نگاش می کردم که کمی به جلو خم شد و دستامو که روی میز جفت شده بود تو دستاش گرفت و گفت:

_عزیز دلم میدونم الان درک این مسائل خیلی برات سخته، ممکنه گیج بشی و فکرکنی این طرز فکر من چقدر املیه... 

املي يعني چي ؟؟ 

ولی به مرور زمان و با کمی مطالعه در مورد فرهنگ و زندگی ما ایرانیا میتونی حرفامو خوب بفهمی...

دستامو ول کرد و به صندلیش تکیه داد... ولی یه دفعه زد زیر خنده و با خنده بلندی گفت:

_البته بگما این حرفت باعث شد یکم روی این برادر فوضول ما کم شه... آخه یکی نبود بهش بگه آخه پسر خوب به تو چه ما چی نیاز داریم که خودتو میندازی وسط تا این طور ضایع بشی بعدم از خجالت نتونی سرتو بلند کنی...بعدم بلند تر خنديديو گفت:

خدايي ديدي ... ديدي شده بود عين لبو لامصب 

همین طور که داشت حرف میزد از آشپزخونم رفت بیرون چادرشو از جلوی چوب لباسی کنار در برداشت روی همون بلوز دامنش پوشید و کیف دستیشم گرفت توی دستش و رو به من که هنوزم داشتم نگاش می کردم که کجا داره میره گفت:

_چند تا خیابون جلوتر یه لوازم بهداشتی هست که فروشندشم یه خانمه، میرم اونجا وسایلی رو که میخوای برات میخرم تا این برادرم نرفته داروخانه آبروشو جلوعام و خاص نبرده. چیز دیگه ای نمیخوای؟

فكر كن بره بگه چه مدلشو ميخواين آقا مثل كسايي كه يه موجود عجيبو ديدن زل بزنه بهشون ...

بعدشم با يه خداحافظي رفت.

از جام پاشدم و به طرف پنجره رو به حیاط رفتم... مسعود و شهروز روی پله نشسته بودن و مرسده داشت باهاشون حرف میزد بعدم تند ازخونه رفت بیرون...

منم ديگه نايي نداشتم براي همين به طرف اتاقم راه افتادم... 

وسط پله ها رسیده بودم که در ورودی باز شد و شهروز تند اومد تو منو ندید... فقط سریع سویچ ماشینش رو از جلو در برداشت و از خونه رفت بیرون...

منم همون طور مات خيره به در بسته موندم اين يكي هم رفت خريد ؟؟  

& مرسده & 

در رو با صدای بلندی بهم کوبیدم... انقد حرص داشتم که نمیدونستم چه جوری خالی کنم...

خیلی اعصابم سر جاش بود... خودم کم مشکل داشتم... کم فکرم درگیر بود... این پسره هم اول صبحی برنامه درست کرده بود... هم خودش از خجالت داشت میمرد هم من...

هنوز اعصابم به خاطر اس ام اس دیروز شهروز سر جاش نیومده بود وکه این ماجرا هم شده بود قوز بالا قوز...

درسته به قراری که ازم خواسته بود برم، نرفته بودم... بهشم گفته بودم که نمیرم... ولی خیلی بده که همیشه جلو چشممه؛ حتی دیروز از مسعود هم زودتر اومده بود خونه... حواسم بهش بود که تمام مدت می خواست یه جوری باهام صحبت کنه ولی من خودمو مثل جزامیا ازش دور میکردم...

آخه پسره با اس ام اس بهم گفته میخوام در مورد ازدواج باهات صحبت کنم...

چجوری میتونستم روی پیشنهاد ازدواجش فکر کنم؟! پس حرف مردم چی؟!... دید خانواده ها به این موضوع چی؟!

حالا تمام اینا یه طرف، اون یه پسر مجرده و من حتی یه بچه هم دارم!!... میدونستم که همه چی رو درباره من میدونه و با دونستن این موضوع ها اومده جلو ولی با کوچیکتر بودنش چه کنم؟! 

چرا تا حالا انقد این موضوع واسم بزرگ نبود آخه ؟ چرا قبل این که بهم پیشنهاد بده این مسائل مهم نبود؟ 

شاید چون همیشه فکر می کردم حسم یه حس یه طرفه است... 

فکر كه می کنم میبینم چه جوری میتونم تو زندگیم سرکوفت کوچیک تر بودنشو بهش نزنم؟!... منی که علی با اون تفاوت سنی تکیه گاهم بود حالا میتونم به شهروز تکیه کنم؟!

با صدای بوق ماشین از فکر اومدم بیرون و به اطراف نگاه کردم... چند تا کوچه هم از اون مغازه جلوتر اومده بودم... خندم گرفت... بعید نبود با این فکر مشغول سر از خارج شهر درمی آوردم... چرخیدم تا راه اومده رو برگردم که دوباره صدای بوق یه ماشین اومد...

به طرف خیابون نگاه کردم و با دیدن اون ماشین مشکی و شیشه های دودیش که مطمئنا نمیتونست برا کسی جز شهروز باشه شکه شدم...

مثل هميشه این سوال تو ذهنم اومد آخه چرا این بشر شیشه های ماشینش رو دودی کرده؟

همین طور بی حرکت ایستاده بودم و به ماشینی که رانندشم نمی دیدم نگاه میکردم... شیشه سمت کمک راننده رو داد پایین و درحالی که یکم خم شده بود گفت:

_افتخار میدین خانم؟... بعدم با خنده گفت: مغازه کجا تو کجا؟! حواست نیستا خانم خانما...

به طرف ماشن حرکت کردم چون اگه می خواستم حرف بزنم باید داد می زدم تا صدامو بشنوه... همونطور که سعی داشتم حواس پرتیم رو پنهون کنم گفتم:

_نداشت.... دارم میرم جای دیگه بگیرم...

یه جوری نگام کرد... منم حرص خوردم که چرا اصلا دارم بهش جواب پس میدم...

تکیه داد به صندلی ماشین، دستهاش رو گذاشت رو فرمون و گفت:

_ولی من ندیدم اصلا پاتو توش گذاشته باشی!... نکنه با مغازه دار تله پاتی داری؟ یه ابروشم داد بالا و سوالی نگام کرد...

چیزی نگفتم که باعث شد دوباره خودش بگه:

_حالا سوار شو کارت دارم، مرسده.. 

بي حرف سوار شدم... به طرفم برگشت. محكم جوري كه خيلي كم اين حالت رو ازش ميديدم گفت:

_ديروز خيلي منتظرت موندم... گفتم حتما مياي...

يكم به طرفم خم شد... به تبعيت از اون به طرف در رفتم و چسبيدم به در

_منم گفته بودم نميام...

_گفته بودم منتظرت ميمونم... كمي مكث كرد و دوباره گفت: و موندم...

صدام ميلرزيد 

_ديروز بهت گفتم تمام حرف هاي اون روزت رو نشنيده ميگيرم... فراموش ميكنم 

بر خلاف من محكم گفت: 

_نميخوام فراموش كني... حالا كه شنيدي نبايد فراموشش كني؛ بلاخره دير يا زود بايد بهت ميگفتم كه داري چه بلايي به سرم مياري... فكرت و يادت، با قلب و روحم چي كار ميكنه...

بي مقدمه گفتم:

_ولي ما هيچ نقطه مشتركي نداريم... شايد اگه فاميل نبوديم حتي الان تو ماشينتم نمي نشستم...

خيلي سعي مي كرد آروم باشه ولي نميتونست... با صدایي كمي بلند تر از حد معمول پرسید:

_تو بگو نقطه مشترك يعني چي؟!

واقعا نقطه مشترك يعني چي؟؟ من چه جوابي باید بهش ميدادم؟!

_خـــوب...خـــــوب، تو از من كوچیكتري... تازه اين يك طرف قضيه است... من يه بيوه ام... حتي امينم هست... شايد الان منو بخواي و بگي دوستم داري ولي از کجا معلوم چند سال ديگه خسته نشي؟...از من... از نگاه اطرافیان... از حرفا و کنایه های احتمالیشون... از پچ پچ هاشون... از كجا معلوم همين هارو به روم نیاري؟

صدام نا خدا گاه بلند تر شد ولي بغضمم گرفته بود ...

_از كجا معلوم نري سراغ يه ترگل ورگل تر كه هم كوچيك تر باشه و هم شاداب تر و هم...

نتونستم بگم دختر باشه... نتونستم بگم بيوه نباشه... تموم اين حرفا تو گلوم موند و بيرون نيومد... چشمهام رو بستم و دستام رو روي گلوم گذاشتم...انگار ميخواستم اين طوري بغضي كه تو گلوم بود رو بفرستم پايين

با حس دستاش روي دستام انگار برق گرفتتم... تند چشمام رو باز كردم و خواستم دستم رو از زير دستاش بيرون بکشم كه صداي آرومش اومد...

_كه دختر باشه؟ ... كه بيوه نباشه؟ ... كه يه پسر نداشته باشه؟ ... كه ازم بزرگتر نباشه؟...

حرفاي دلمو ميزد؛ حرفايي كه ميخواست خفم كنه ولي بيرون نميومد

اولين اشكم از چشمام غلطید و راه رو براي بعديا باز كرد. ناخدآگاه ياد علي افتادم؛ ياد شبي كه مامانم گفت میخوان با خانوادش بيان خواستگاري... زياد تعجب نكردم، چون هميشه مي فهميدم كه يه حسي به من داره...

پلك زدمو چشماي تار از اشكم شفاف شد... توي همين پلك زدن ها تموم لحظات خوش زندگيم با علي اومد جلو چشمام... و پشت سرش هم تموم تنهايي هام...

ياد زن حامله ای افتادم كه بچش رو به دنيا آورد در حالی که تنها بود... ياد وقتي كه از اتاق عمل خارج شد ولی منتظر شوهرش نبود که با دسته گل وارد اتاق بشه... تا پيشونيشو ببوسه و بهش تبريك بگه...

ياد وقتي كه از راه رفتن بچش جاي خندیدن، گريه كرده بود چون نمي تونست به تنهایی خوشحال باشه...

ياد شب هايي كه تنها كنار پسر مریضش كه تب داشت مي نشست و شوهرش نبود كه همدمش باشه...

مگه پدر، مادر و برادر ميتونستن جای شوهر رو بگیرن؟؟!

هر كسي جاي خودش رو داره... حرفايي كه يه زن به شوهرش میگه رو مگه ميتونه با مادرش درمیون بذاره؟!

چقدر تنها بود تو تمام اين لحظات ... 

ياد حسی كه نسبت به شهروز داشتم باعث شد شروع كنم به حرف زدن:

_از كي و كجا بود رو نميدونم... شايد همون روزي كه مسعود مثل هميشه توي اردو بود و مامان و بابا هم رفته بودن مشهد... امين هم اون موقع تازه يه سالش بود... تا اون موقع تو فقط پسرعمم بودي... پسرعمه اي كه بيشتر مواقع با هم بحث ميكردیم... تك پسر لوسی كه پدرو مادرش بي نهايت دوستش داشتن...

دستاش شل شد و روي فرمون نسشست... منم صاف نشستم و زل زدم به جلو ...هنوز هم همونجا بوديم؛ حتي ماشين رو هم خاموش كرده بود

اون شب رو نميدونم يادته يا نه، امين مريض بود. يه تب ويروسي گرفته بود و منم كه تو خونه تنها بودم... بچم همش ناله ميكرد و منم جز اين كه داروهاشو بدم و روي سرش دستمال مرطوب بذارم كاري نمي تونستم بكنم...

نميدونم چي شد كه تو اومدي. تويي كه تا زمانی که مسعود نبود اين ورا زياد پيدات نمي شد چه برسه اون موقع شب! حدود ساعت 10 بود... با اومدنت انگار دنيا رو بهم دادی... انگار يكي بود كه بتونم كنارش آروم باشم...

برگشتم طرفش و و با لبخند گفتم:

_يادته تا صبح كنارش مونديم تا تبش اومد پايين؟ خودمم تب داشتم... تب عصبي... از استرس زیــاد... همین كه امين تبش اومد پايين ديگه طاقت نياوردم و بيهوش شدم...

_يادمه... مگه ميشه اون شب رو یادم بره؟!... شبي كه حس داشتن يه خانواده رو تجربه کردم... حس اين كه بچه خودمه که داره تو تب میسوزه... نميدونم اون شب چم بود!... ميدونستم تو خونه تنهايي و امين هم مريضه... دلم آروم و قرار نداشت... يه وقت به خودم اومدم ديدم جلو خونتونم...

وقتي حال امين رو ديدم انگارخودم هم باهاش درد ميكشيدم... تبش که پايين اومد و آروم خوابيد تازه تونستم يه نفس راحت بكشم... اما وقتي برگشتم طرفت تا ابراز خوشحالي كنم چشمات آروم آروم روي هم اومد و از هوش رفتي... اصلا متوجه نشده بودم كه خودِ تو هم تب داری و حالت خوب نیس... بعد از اين كه دستامو به پيشونيت چسبوندم فهمیدم

تبت اونقدر بالا بود كه يه لحظه ترسيدم... جونم داشت بالا میومد وقتي اونقدر بد حال بودي...

با دستايي كه ميلرزيد بلندت كردم و گذاشتمت روي تخت... رفتم برات سرم و دارو گرفتم... اگه بگم مردم و زنده شدم تا بهوش بياي دروغ نگفتم...

وقتی توي اون تب وبيهوشی، من رو با علي اشتباه ميگرفتي آتیش میگرفتم... دستمال مرطوب رو که روي پيشونيت ميذاشتم ميگفتي: "علي دارم آتيش ميگيرم"... وقتي سوزن سرم رو وصل میكردم گفتي: "آخ علــــي"...

شايد براي بار هزارم تو زندگيم به علي حسودیم شد كه تو بیهوشی هم به فکرشی ولی من هيچ جايي تو زندگیت ندارم... براي هزارمين بار آرزو كردم كه اي كاش من جای علی ميمُردم و اون پيشت بود تا تو انقدر زجر نكشي...

_از بيهوشيم چيزي يادم نيست ولي وقتي به هوش اومدم و تو رو بالاي سرم ديدم كه رو صندلي کنار تخت نشستي.....

نتونستم بهش بگم دلم رو لرزوندي... نتونستم بگم اون موقع بود كه كه دلم خواست شوهرم باشي... چــقـدر خودم رو براي اين حس لعنتي زجر دادم... چقدر خودم رو لعنت كردم و از خدا خواستم من روبه خاطر این افکارم ببخشه...

صداش با يه خنده كوتاه بلند شد:

_واسه همين وقتي به هوش اومدي يادت نبود كجايي و چه اتفاقي برات افتاده؟! كلي هم غر زدي به جون من ِ بدبخت كه چرا وقتي بيهوش بودي بلندت كردم و گذاشتمت روي تخت!... چرا مادرم رو خبر نكردم و خودم موندم بالا سرت!... آخ كه چقدر دلم ميخواست اون چشمات روکه با طلبكاري زل زده بودن بهم رو در بيارم خانم بد اخلاق...

آروم خنديدم... ولي با حرف بعدش خنده رو لبام ماسید... اصلا لال شدم...

_از اون شب فهميدي يه حسي به من داري؟؟ واسه همين يه مدت ازم فراري بودي؟! آره؟!

آره... ميخواستي همين رو بشنوي دیگه؟ آره... همون موقع بود كه واسم فرق كردي…_

همون موقع بود كه ديدم تو فقط اون شب نبودي تو همه جا بودي ... انگار ميدونستي من كي بهت نياز دارم كه به يه مرد نياز دارم تو هم بودي ...

امين واكسن داشت تو بودي ... امين مي خواست بره مهد قبول نمي كرد بازم تو بودي ... اصلا هميشه بودي و من تمام اين مدت فكر ميكردم همش به خاطر اينه كه مثل برادرمي .... 

ولي بعد ديدم نه اين طور نيست ... تو هيچ وقت مثل مسعود نبودي... تو مثل هيچ كس نبودي، حتي علي... نميخوام شما رو با هم مقايسه كنم ولي خودمم نميدونم مني كه عاشق علي بودم، تموم رفتارهاي علي همون هایي بود كه آرزوم بود، چي شد كه.....

_عاشقم شدي؟!

انقدر آروم و نامطمئن اين سوال رو پرسيد كه حس كردم اگه بهش دروغ بگم همينجا از ناراحتی سكته ميكنه

_شدم... ولي تو كه عاشقم بودي چطور ميتونستي اون همه دوست دختر رنگ و وارنگ داشته باشي؟ چطور ميتونستي از هر كسي كه خوشت اومد يه حلقه بخري و بدي بهش و بگي ميخوام باهات ازدواج كنم؟

_وااي مرسده... مرسده... چطور نفهميدي اينا همش يه شيطنت بود، اونم تا كي؟ تا زماني كه 21 و يا 22 سالم بود... واسه اين كه با بچه ها دور هم بخنديم و فراموش كنم که ديگه تورو ندارم... دروغ نميگم... بعدِ ازدواجت شايد پنجاه تا دوست دختر داشتم... با همون ها هم سر گرم بودم ولي...

کمی مكث كرد و گفت: با هيچکدومشون نبودم... خيلي از دوستام بهم پيشنهادم دادن ولي من نمي تونستم... 

دوست نداشتم حتي با وجود اينكه تو دیگه نيستي، به زني كه شايد بخوام در آينده داشته باشم هم خيانت كنم 

ولي به خاك علي قسم، بعد از مرگش هيچ كسي تو زندگيم نبود... نميگم منتظر بودم بلايي سرش بياد و بيام سراغت؛ كه اگه اينطور باشه خدا منو بكشه... ولي باور كن بعد از اون ماجرا باتوجه به شرایطی که داشتی نميتونستم با كس ديگه اي باشم...

شبي كه امين به دنيا اومد یادته؟ من تا صبح بيرون در بيمارستان توي ماشين نشسته بودم و به اینکه چرا باید تو چنین موقعیتی تنهاباشی فکر میکردم...

اشكم سر خورد روی گونم... اين چي مي گفت؟!!

_مرسده... فكراي منحرفت رو بريز دور... بذار زندگيمون عوض بشه... بذار من رنگ آرامش رو ببينم... با تو و پسرم...

_ پسرت؟!!!

_آره... امين پسر منه... چه بخواي چه نخواي... چه با من ازدواج كني چه..... نميخوام به چیزی غیر از این فکر کنم ویا حتي حرفشو بزنم

_ولي مردم؟!

_چرا ميخواي احساس هر دومون رو ناديده بگيري به خاطر حرف مردم؟!

چرا ميخواي به خاطر چیزایی كه هيچوقت اتفاق نميفته با من نباشي؟!... قول شرف ميدم خوشبختت كنم... تو فقط با من باش، من برات هرکاری میکنم

_مادرت چي؟!.. اون آرزوي يه عروس همه چي تموم رو داره ولي من....

_مادرم عاشقه مرسده... عاشق پدرم... مگه نميدوني با چه مكافاتي با بابام ازدواج كرد؟! 

... اونم مردي كه زن و بچش رو توي جنگ از دست داده بود و از جنوب اومده بود اينجا تا فراموش كنه چه بلايي به سر خوش و خونوادش اومده كه عاشق مادرم شد... مگه مادرم پدرمو قبول نكرد؟! اون وقت چطور ميتونه عشق رو تو چشماي من ببينه و مخالفت كنه؟؟ در ضمن قبل از سفر در موردت با بابا حرف زدم... مطمئنم مادرم تا الان همه چيز رو ميدونه...

با ترس گفتم:

_بابات نظرش چي بود؟!

_هيچي... فقط گفت: "خدايا شكرت كه به همين زودي نوه دار ميشم"

_يعني موافق بود؟

دستاش رو آورد بالا و يه دونه زد روي دماغم و گفت:

_آره خانم خوشگله... موافق بود... آخه كي ميتونه از تو بهتر باشه واسه من؟!

خودم رو كشيدم عقب

_آهـــاي! مواظب دستت باش... امشب خيلي هرز ميره ها... تو که هنوز محرمم نيستي...

درجا فهميدم چی گفتم... يعني چي كه هنوز محرمم نيستي؟!!... يعني قراره محرمم بشه؟!!... با دهان بسته يه لبخند زدم كه میدونم قيافم دقيقا شبيه ديونه ها شده بود...

بلند خنديد:

_من قربون اين جواب مثبتت برم كه مثل تموم كارات عجيب و غريبه

بعدم دستاش رو باز كرد... يه لحظه فكر كردم ميخواد بغلم كنه... از ترس خودم رو چسبوندم به در ماشين

_داري چيكار ميكني ديونه؟؟!

ولي اون يه دستش رو گذاشت پشت صندلي و با دست ديگش داشبورد رو باز كرد و از توش يه جعبه كوچيك درآورد...

در حالي كه تو اين مدت داشت موذي نگام ميكرد جعبه رو گرفت طرفم

_ميخواستم ديروز بهت بدم كه پيچوندي و نيومدي...

دستام نميرفت که جعبه رو ازش بگيرم... من هنوز جواب قطعي رو بهش نداده بودم و شازده حلقه هم خريده بود...

حالا از كجا معلوم حلقه باشه؟!... از شهروز بعيد نیست توش يه كليد گذاشته باشه و بگه بيا اينم كليد قلبم براي تو... والا...

وقتي ديد نميگيرمش خودش درش رو باز كرد... چشمام از چيزي كه داشتم میدیدم گرد شده بود... حالا فهميدم خدا واقعا من و شهروز رو براي هم آفريده...

با تعجب دستامو دراز كردم و زنجير طلا سفيدی كه پلاکش یه كليد بود رو آروم آوردم بالا و نگاش كردم...

_اينو گرفتم که بدوني كليد قلبم دست توئه...

يعني اون موقع دلم ميخواست خودم رو تو دريا غرق ميكردم با اين حس ششم قوی... داشتم منفجر ميشدم از بس که خودم رو کنترل کرده بودم که نخندم... ولی طاقتم تموم شد ویهو زدم زیر خنده...

تو همون خنده هم دلیلش رو براش گفتم اونم لبخندي دندون نما زد و تموم سي ودوتا دندونش رو به نمایش گذاشت

_نقطه مشترك يعني همين خــــــــانم

گردنبند رو با تموم وجودم بستم به گردنم... به خودم که نمي تونستم دروغ بگم عاشق شهروز نيستم... با حرفايي هم كه زده مطمئنم اونم دوسم داره... شايد خیلي بيشتر از من...

_ممنونم 

_خواهش ميكنم خانومم... حلقه هم بمونه تا عقد...و يه چشمكم زد كه دلم ضعف رفت واسه اون چشمك و گفت: 

_البته نشون رو مادرشوهرت برات مياره... اونم چند روز بعد از اين كه اومدن... در ضمن... من با مسعود هم حرفام رو زدم... اونم ميدونه

_ من تو کار تو موندم... همه ميدونن جز من... خوب اول ميومدي از خودم ميپرسيدي شايد جوابم منفي بود...

_تو ميتونستي به من جواب منفي بدي؟!... بيچارت ميكردم دختر... انــقـدر ميومدم و ميرفتم تا كلافه شي و خودت دستم رو بگيري وببري محضر عقدم كني...

دستام رو، رو به بالا گرفتم و گفتم:

_خدايا من از دست اين چه بكنم؟!!

_هيچي عزيزم... زندگي...

ماشين رو روشن كرد و تو همون حالت گفت:

_ديگه بريم تا امين بيدار نشده و اين داداش عاشقت يه دست گل ديگه آب نداده...

انگار فقط من نبودم كه فهمیده مسعود بند رو آب داده، شهروزم فهميده بود:

_تو هم فهميدي؟ بيچاره داداشم... من موندم چه جوري ميخواد به نورا حالي كنه دوسش داره...

_عشق كه حالي كردن نميخواد خانومم... وقتي بياد نورا كه سهله سنگم باشه حاليش ميكنه...

نگاش كردم... با عشق... نگام ميكرد... با عشق... پلك زدم... پلك زد... و بعدش جدي شد و گفت:

_ديگه بريم... خوب نيست زياد تو اين وضعيت موندن... يه كاري دست خودم و خودت ميدم حالا بعد بيا درستش كن...

انقد از اين حرفش خجالت كشيده بودم كه همون جوري مسكوت تا خونه موندم... خودش كنار همون مغازه لوازم بهداشتی ايستاد و بدون اين كه به من بگه رفت و با يه نایلون مشكي برگشت و من بازم داشتم از خجالت ميمُردم...

خدا بگم اين نورا رو چه كنه با اين درخواستش!!... تازه ميگه من كه حرف بدي نزدم.!!!

& نورا &

در رو آروم باز كردم و خيلي بي سرو صدا بستمش.

حتي اون صداي كوچيك هم باعث شد امين تو جاش يه تكوني بخوره ولي بيدار نشد.

يه نفس راحت كشيدم و روي تخت دراز كشيدم ...

كلافه بودم... دست خودمم نبود اين روزا بيشتر اوقات كلافه بودم 

با صداي بسته شدن در حال تكوني خوردم... حتما مسعود داشت مي رفت... 

تند بلند شدم و كنار پنجره ايستادم... كه اين بلند شدن و كنار پنجره رفتن باعث شد پاهام پيچ بخوره با دو تا دست برم تو شيشه ... 

كف دست هام چسبيده بود به شيشه و نذاشته بود كه صورتم بخوره به پنجره وگرنه بايد يه جراحي دماغ هم مي رفتم...

بازم نگاهم رفت سمت امين... "اين بچه انقد خوابش سنگين نبود ..."

با صداي بالا رفتن در پاركينگ از اون شكلي كه بعد از پرت شدن گرفته بودم سريع در اومدم و بيرونو نگاه كردم ...

ماشينش بيرون اومد و بدون ان كه من ببينمش گاز داد و رفت درم پشتش دوباره بسته شد ...

حيــــف اي كاش خونشون سنتي بود مثل خونه حاجي ، اين جوري شايد ميديدمش...

يه دفعه به خودم اومدم من داشتم چيكار ميكردم.... چرا بايد اونو ببينم و انقدر هم مشتاق باشم ؟

ماشين كه پيچيد توي خيابون اومدم از كنار پنجره رد شم كه چشمام يه لحظه روي موتوري كه اومد توي كوچه ثابت موند...

سر كوچه بود و داشت به خونه نگاه مي كرد ... هم به خونه حاجي و هم به خونه مسعود اينا...

يه ترسي به دلم نشسته بود نگاه كردن به كوچه اي كه فقط دو تا خونه توش بود اونم اين طور مشكوك يكم ترسناك بود ...

ترسناك تر از همه اين بود كه تو اين دو تا خونه بزرگ فقط من بودم امين ...

كه اونم انگار خوابش خيلي خيلي سنگينه ...

دستام از ترس مشت شدن....

توي اين نگاه كردنا يه دفعه سرشو گرفت بالا و مستقيم به پنجره اتاقم نگاه كرد ... 

حتي از اون راه دور و حتي از روي كلاهي كه گذاشته بود انقد ترسناك بود كه تمام بدنم هيستيريك ميلرزيد...

همون طور كه خيره به من نگاه مي كرد از روي موتور اومد پايين...

تمام تنم كه ميلرزيد با اين كارش زانو هامم سست شدو كنار پنجره نشستم ... 

برگشتمو به در اتاق نگاه كردم... تو خودم جمع شدمو با دستام زانوهامو جمع كردم... حال جسميم كه اين طوري بود اين ترس و لرز هم شده بود مثل يه شك عصبي... 

هر لحظه منتظر بودم در اتاق باز بشه بياد تو...ميلرزيدم 

حس ششم قوي داشتم مطمئن بودم اون موتور سوار بي ربط به من نيست 

همون طور كه زل زده بودم به در كه صداي در ورودي سالن اومد... لرزشم بيشتر شد 

بعد هم صداي بالا اومدن يه نفر از پله ها... ديگه نمي تونستم خودمو كنترل كنم حتي اون لحظه ديگه امين هم مهم نبود... خودمو باخته بودم... مثل هميشه ....

لرزشم داشت بيشتر و بيشتر ميشد براي كنترل كردنش دستامو دور زانو هام فشار دادمو سرمو بينش قايم كردم.

احساس كردم در اتاق باز شد و بعدش يه صداي زمزمه اي شنيدم كه باعث شد سرمو به حدي سريع بلند كنم و به صاحب صدا نگاه كنم كه گردنم يه صدايي داد...

انگار مهره هاي گردنم روي هم ساييده شده باشن ... در حالي كه دستامو رو ي گردنم ميماليدم ...با تمام وجود از ديدن كسي كه رو به روم بود لبخند زدم .

_شما اينجاييد؟ يكم مكث كرد و دوباره گفت:

چرا جواب نميديد نگرانتون شدم.

نفسمو با يه صداي بلند فرستادم بيرون، تا حالا حس نكرده بودم كه صداي يه نفر مي تونه تا اين حد آدمو به آرامش برسونه.

هنوز هم همونطور بهش خيره بودم، بدون هيچ حرفي ... 

هيكلش توي چهارچوب با اون بلوز شلوار سورمه اي تيره و يه كت اسپرت آبي روشن كه به سفيدي ميزد خيلي بزرگتر نشون مي داد جوري كه حس كردم در واسش كوچيكه ... 

من قدم پنج فوت و خورده اي بود ولي اون احتمالا به 6 فوت هم نمي رسيد. يعني زياد هم ازم بلند تر نبود؛ 

احتمالا من تا شونه هاش مي رسيدم.

همون جور كه داشتم قيافشو ديد مي زدم حواسم رفت به دستاش كه يه پلاستيك مشكي رو گذاشت كنار در ...

سوالي نگاهش كردم که انگار فهميد و گفت:

_داشتم مي رفتم سر كار كه توي راه ديدم مرسده سوار ماشين شهروز شد...

به پلاستيك اشاره كرد و گفت:

_شايد با هم حرف داشته باشند دير بياد...سرشو انداخت پايين و ديگه چيزي نگفت ... 

يعني همين ها رو هم با كلي مكث و تغيير قيافه گفته بود. تغير قيافه هم كه نه همون تغيير رنگ .

مطمئنا مي دونستم كه توي اون پلاستيك چيه براي همين خيلي آروم ازش تشكر كردم.

جوابمو نداد و ديدم كه مسير نگاهش عوض شد. 

مسیر نگاهش رو دنبال کردم و امين رو ديدم كه مثل هميشه بدون هيچ حرفي داره نگاهمون ميكنه .

به طرف امين رفت 

_بيدار شدي عزيز دايي؟

خم شد و اونو مثل پر از روي تخت برداشت. امين هم روي دستش نشست. 

در حالي كه داشت از در بيرون مي رفت بدون اينكه به من نگاه كنه گفت:

_پايين منتظرتونم

بعد هم سريع رفت ... اخمام اومد تو هم براي چي پايين منتظرمه؟!

انقدر براي پایین رفتن عجله داشتم كه نمي دونم با چه سرعتي رفتم حموم و يه دوش كوتاه گرفتم. 

به خاطر سردي هوا و سرمايي كه تو بدنم بود يه شلوار جين ويه تاپ پشمي پوشيدم كه آستين نداشت... 

معمولا اين مدت، به خاطر حرف هاي مريم جون كه زمان رفتن ازم خواسته بود تا ميتونم تو لباش پوشيدن دقت كنم، لباس هايي مي پوشيدم كه به قول خودش زیادی لخت و دلبر نباشه

با ياد آوري مريم جون يه جايی تو قلبم به خاطرش تير كشيد ... دل تنگشون بودم ... دلتنگ خانواده اي كه فكر مي كردم منو نميخوان ولي ميخواستن... 

براي همين يه بلوز مردونه روي تاپم پوشيدم. دكمه هاش رو نبستم ولي جلوشو گره زدم. 

خودمو تو آينه نگاه كردم؛ خوب بودم ... دلم مي خواست بيشتر ازهميشه مورد توجه باشم ... به خودم اعتراف مي كنم كه توجه مسعود واسم خيلي مهمه...

از پله ها پايين رفتم. هنوز از مرسده خبري نبود. مثل اینکه حدس مسعود درسته و حالا حالاها ازشون خبري نميشه ... شونمو بالا انداختم. شايدم باهم برن خونه شهروز و بخوان يه جشن دونفره بگيرن...

***

توضيح : هر فوت 30/5 سانته قد نورا 165 سانته و قد مسعود 178 سانت 

بيشتر كشتيگير ها قد هاي متوسطي دارن ولي از نظر هيكلي درشتن 

****

_ سلام 

با خودم فكر كردم اين چندمين باريه كه من سلام كردم؟

حواسش پيش امين هم نبود چون با سلام من يه تكوني خورد و به طرفم برگشت و نگام كرد. شايد چند ثانيه هم نشد ولي با تكون دادن سرش انگار به خودش اومد و لبخندي زد .

_سلام ... بفرماييد

و با دستش به يكي از صندلي ها اشاره كرد. به طرف صندلي رفتم و روش نشستم. از دور صداي يه موتور اومد كه تمام اون حسي كه تا چند لحظه ی پیش براي آماده شدن و تو چشم مسعود بودن داشتم از بين رفت و جاش يه ترس نشست ...

چه طوري ظرف نيم ساعت همه چيز يادم رفته بود؟ ... مخصوصا اون موتوري با اون نگاهش...

نميدونم قيافم چقدر داغون بود كه مسعود در حالي كه داشت يه ليوان كه ازش بخار بلند میشد رو، روي ميز مي ذاشت گفت:

_حالتون خوبه؟

بعدش هم بدون اين كه منتظر جواب من بمونه ليوانو با دستاش به طرفم هل داد و گفت:

_اينو بخورين، معجزه ميكنه...

قبل از اين كه به ليوان اشاره كنه تو دهنم اومده بود كه بهش درباره اون موتوري بگم ولي بعدش فكر كردم به خاطر يه ترس و توهم نگرانشون نكنم خيلي بهتره ... 

مسعود همین طوري هم هميشه مي گفت كه من اينجا امانتم ... انگار که اون صندوق امانات توي بانكه! پس بيخيال اون ماجرا شدم و به ليوانی که مسعود جلوم گذاشته بود چشم دوختم.

***

& مسعود&

ديدم قيافش يه جوري تو هم رفته ... حتما خيلي درد داشت، براي همين ليوانو به طرفش هل دادم و گفتم:

_اينو بخورين، معجزه ميكنه...

كمی به ليوان نگاه كرد و بدون اين كه چشم هاش رو از ليوان برداره گفت:

_اين چيه مسعود؟

قلبم ايستاد ... به معناي واقعي ايستاد ... انقدر از شنيدن اسمم از دهنش متعجب بودم كه يادم رفت جوابش رو بدم. به خودم كه اومدم ديدم داره نگاهم مي كنه، با همون دو تا چشماي سياهش. يكم هول گفتم:

_شربتِ ... شربتِ ...

«خدايا من چي براش درست كردم؟ چرا يادم نمياد؟! خدا لعنتت كنه مسعود ... تا حالا انقدر گيج بازي در نياورده بودي ... آهان! يادم اومد»

_يه جوشونده كه از عرق پونه و نبات درست شده ... خيلي عاليه

براي توضيح بيشتر دوباره گفتم:

_حواسم هست كه مادرم هم همیشه برای مرسده درست ميكنه...

صبر نكرد حرفم تموم بشه دستاش به طرف ليوان رفت و نزديك لباش برد كه يه لحظه از اين كه بسوزه حل شدم و تند گفتم:

_داغــه... نسوزي يه وقت!

ليوان همون طور کنار لباش مونده بود و داشت مثل بچه هايي كه انگار چيزي نميدونن و به آدم زل ميزنن تا ته توي قضيه رو در بيارن نگام ميكرد. خندم گرفت. چه خودموني شده بودم منو خودمم خبر نداشتم! كجاست مادرم بياد ببینه گل پسرش زيادم چشم گوش بسته نيست. بلكه آب ندیده بود تا شناگر ماهري باشه

خب وقتي تو فرهنگ لغت نورا رسمي بودن معنا نداشت چرا براي من معني داشته باشه! من كه فقط منتظرم حاجي بياد تا همه چيزو تموم كنم. من مثل شهروز نيستم و نميتونم چند سال صبر كنم...

يكم از جوشونده رو مزه مزه كرد و گفت:

_نه ... داغ نيست ... ميشه خورد 

دقيقا هر كلمه اي كه مي گفت يه قلپ هم از ليوان ميخورد...

يكم من من كردم و گفتم:

_مسكنم مي خوايد براتون بيارم؟

_نه

جوابش مثل هميشه كوتاه بود ... حتي سرشو بلند نكرد تا نگام كنه و جوابم رو بده ... انقدر فكرم مشغول بود كه با بلند شدن يه دفعه اي صداي تلوزيون تمام حواسم رفت به طرف هال. امين كوسن هاي مبل رو برداشته بود و جلوي تلوزيون لم داده بود. اين كي بلند شد رفت كه من نفهميدم؟ خل شدنم كم بود كور بودنم بهم اضافه شد. حواسم دوباره رفت طرف نورا كه تقريبا نصف ليوان رو تموم كرده بود. واسه اين كه يه حرفي زده باشم گفتم:

_اينجا راحتين؟

_خوبه...

دندونامو از عصبانيت روي هم فشار دادم 

همين خوبه؟! خب يه چيزه ديگه هم بگو ديگه ... خوبه و درد

& نورا &

باز هم تمام حواسم به ماجراهاي چند ساعت پيش بود كه با سوالش كه پرسید:

«اينجا راحتيد؟»

به خودم اومدم و بدون اين كه نگاهش كنم گفتم: 

«خوبه» مسعود هم ديگه حرفي نزد ...

ليوان خالي رو، روي ميز گذاشتم. 

به خاطر طعم شيرينش دوست داشتم يكي ديگه هم بخورم ... سرمو به طرف مسعود برگردوندم تا ازش بخوام يه لیوان ديگه هم برام درست كنه كه ديدم با يه قيافه وحشتناك داره دستامو نگاه ميكنه

دستامو كه دور ليوان گره خورده بود و نگاه كردم

دقيقا ميدونستم نگاهش به چيه كه اين طور اخم كرده ...

دستاشو ديدم كه به طرف دستام دراز شد حس كردم ميخواد دستامو لمس كنه ولي نرسيده به وسط هاي ميز مشت شد ... جوري كه پوست سفيدش از شدت فشاري كه بهش ميومد کبود شده بود.

_جاي... سوختگي چي رو دستتونه؟

منتظر بودم همينو بگه ولي خوب چي ميگفتم؟ 

اگه ميخواستم براش تعريف كنم كه بايد ساعت مي نشستنم براش توضيح ميدادم از زني كه فكر ميكرد چون همسر پدرمه ميتونه هر بلايي سرم بياره ... 

از پدری كه براي هر كاري دخترشو مقصر ميدونست ... از زني كه بد مست بود و تو مستيش نميتونست خودشو كنترل كنه و هر چيزي که دم دستش بود رو ميشكوند و تو زمان هوشياريش مي ذاشت تقصير من ...

یاد پسر اون زن كه دو بار تا حد تجاوز پیش رفته بود و اين آخرم داشت با سرپوش ازدواج منو بدست مي آورد ... 

ياد روزهايي كه من بودم و سعيد و اون خونه كوچيك يه خوابش توي مركز شهر ... 

ياد اين آخريا كه زن پدرم از در محبت وارد شده بود و منِ احمق نمي دونستم تمامش نقشه است براي بدست آوردن پول هاي پدرم ... 

پدری كه درسته بد بود، خشن بود و کلی خلق و خوی بد دیگه ولي باز هم يه خونه و يه مغازه داشت كه میشد به دخترش برسه ... بدون اين كه بخوام جوابشو بدم گفتم:

_دوست ندارم درباره خاطره هاي تلخ صحبت كنم ...

ولي اون معلوم بود مي خواد باز هم سوال كنه كه در خونه باز شد و مرسده اومد تو

&زمان حال &

خسته شده بودم از بس که به اين چراغوني ها نگاه كرده بودم ... عروسي هم ديگه تا الان تموم شده بود. ازروی طاقچه اومدم پایین ولي اين ثابت نشستنم تو يه جا اونم براي ساعت ها، باعث شده بود كه فشارم بيفته. يه لحظه همه جا سياه شد و داشتم روي زمين سقوط می كردم كه با دستام لبه هاي آهني تختمو نگه داشتم ... خوب بود كه حداقل دستام توانايي داشت تا بدنمو نگه داره . بعد از چند ثانيه كه حالم بهتر شد چشمامو باز كردم و به ساعت روي ديوار كه يك و نيم رو نشون ميداد نگاه کردم ... 

يعني 6 ساعت بود كه يه جا نشسته بودم و تكونم نخورده بودم؟!

يه صداهايي از طبقه پايين مي اومد. فكر ميكردم كه حاجي و مريم جون خواب باشن ... چرا تا الان بيدار مونده بودن؟ به طرف در رفتم و آروم بازش كردم. انگار جاجي داشت با يه نفر صحبت مي كرد ... هر چي جلوتر مي رفتم لبخند روي لبام بيشتر مي شد و صدا هم برام اشناتر

روي پله ها بودم و داشتم مي رفتم پايين ... اين صحنه ها برام آشنا بود ... با ياد اولين باري كه مسعود رو اينجا ديده بودم يه لبخند غمگين زدم ... هنوز هم طرف صحبت حاجي منو نديده بود براي همين بلند گفتم:

_عروسي خوش گذشت؟

همه شون به طرفم برگشتن ... هم حاجي ... هم مريم جون ... و هم اون 

با لبخند بلند شد و گفت:

_چيزي رو كه ميدوني نپرس خوشگله ... چطوري؟ شنيدم بست نشستين لب پنجره؟

_نشستيم؟

_ بله نشستين ... هر دوتون...

بعد هم به طرف مني كه ديگه پايين پله ها رسيده بودم اومد و در حالي كه دستامو توي دستاش مي گرفت گفت:

_امشب شانس آوردم زنده اينجاما

با خنده گفتم:

_چرا؟ نكنه تو رو هم ميخواست بكشه؟

_اوه اوه ... اگه بدوني چه چشم غره هايي به من مي رفت تمام عروسي باورت نمي شه...

به طرف مبل كنار حاجي رفتم و در حالي كه كنارش مي نشستم دستشو بلند كردم و خودمو تو بغل پيرمرد دوست داشتنيم جا كردم و گفتم:

_خوب درباره تو همه چي رو ميدونه، بايدم غيرتي بشه. هنوز نگفتي منظورت از نشستيم چي بوده؟

_تمام شب تو اتاقش داشت از پشت پنجره نگاهت مي كرد ...

شونه هام رو بالا انداختنم و سعي كردم خودمو بي خیال نشون بدم

_چه جالب! نديدمش!

آره جون خودم، تمام مدت مي دونستم پشت اون پنجره است و من حتي يه لحظه برنگشتم به طرفش

_پس كي تو عروسي بود كه بهت چشم غره بره؟

حالا ديگه روبه روم نشسته بود. چرا دقيقا همون صحنه ها يادم مياد؟ اصلا دوست نداشتم جايي ببينمش كه قبلا با مسعود خاطره داشتم

_نمي خواي تمومش كني؟ من اصلا از اين تصميمت راضي نيستم نورا

جوري نگاش كردم كه خودش فهميد كه راضي بودن يا نبودن اون اصلا واسم مهم نيست ... براي همين بدون حرف ديگه اي گفت:

_هر كسي اشتباه مي كنه، هر كسي ميتونه گناهي بكنه كه بخشيدنش سخت باشه ولي تو كه مي دوني داره ديونه ميشه ... تمام امشب فكر مي كرد بياي ... حتي مرسده و شهروز هم چشم به راهت بودن. مرسده رو ول مي كردي با لباس عروس می اومد دنبالت ... شهروز نذاشت ... گفت حتما نمي تونستي تحمل كني كه نيومدي ...

_هميشه شهروز آدمو خوب درك ميكنه، بر خلاف ظاهر شيطونش. دوست واقعي اونه، مثل تمام اين مدت. تنها كسي هم كه حرفامو باور كرد اون بود ...

دست هاي حاجي كه دورم بود سفت شد ...به طرفش برگشتم و گفتم:

_و شما ... كه اگه نبودين شايد من الان اينجا نبودم ...

_ ما كاري رو كرديم كه دلمون مي گفت گل دخترم 

مثل هميشه صداي مريم جون تمام آرامشي رو كه مي خواستم برام به وجود آورده بود ...

به طرفش برگشتم كه داشت به منو پدر بزرگ و مادر بزرگم نگاه مي كرد و يه لبخندي هم رو لباش بود ...

_بهش نگفتي كه قراره از اين جا بريم؟!

منتظر جواب، بهش خيره شدم. خدا خدا مي كردم كه نگفته باشه ... از جاش بلند شد ... گفته بود ... اين از قيافش معلوم بود. با صدايي كه از گلوم بيرون نمي اومد با ترس گفتم:

_گفتي؟ نه؟

***

بعد از اون صبح و اتفاق هاش حال هواي خونه خيلي عوض شد ...

همون شب بود كه مرسده و شهروز تصميمشونو به مسعود هم گفتن... 

هيچ وقت قيافه هر سه تاشونو يادم نميره وقتي كه شب موقع خواب بهشون گفته بودم از امشب قراره منو امين باهم تو يه اتاق باشيم چون اونا مي خوان شب رو با هم باشن.

خوب حرف من اونقدر بد نبود اين كاري بود كه همه مي كردن واسه آشنايي بهترم لازم بود ولي قيافه مسعود اصلا اين طور نشون نمي داد ...

شهروز كه انگار بدش نيومده بود چون ريز ، ريز خنديد و به طرف اتاق خوابش با مسعود راه افتاد...

مرسده هم كه امين بيچاره رو عين يه عروسك دستاشو كشيد و برد بالا... 

اصلا يه لحظه فكر كردم الان دست بچه بيچاره كنده ميشه ...

ولي قيافه مسعود خيلي باحال بود ... يه جوري منو نگاه مي كرد انگار دوست داره منو به قتل برسونه ...

باورم نميشه شايد نيم سانت رگ هاش اومده بود بيرون... انقدر اون لحظه دوست داشتم دستامو بذارم روي اون رگ باد كرده ...

ولي توي همون صورت عصبانيش زل زدم، شونمم به خاطر اين كه حرفم اصلا بد نبوده انداختم بالا كه انگار عصباني تر شد .

مرسده ميگه اين رگ غيرتشه منم نبايد اين حرف رو ميزدم...

ولي من قبول نداشتم يعني چي كه اينجا دو نفر تنها وقتي مي تونن با هم باشن كه ازدواج كرده باشن و اگه جور ديگه باشه ميشه گناه...

اصلا انگار اينجا هر كاري كني ميشه گناه ... لباس ناجور بپوشي ميشه گناه ... حرف ناجور بزني ميشه گناه...

ولي انگار اثرات اون حرفم از فردا خودشو نشون داد چون مسعود اومدن شهروز رو ممنوع كرد و گفت بايد صبر كنه هر وقت مامانش اينا اومدن بياد خاستگاري ...

دلم خيلي واسه قيافه آويزون مرسده و شهروز سوخته بود ... هر چي هم مرسده اعتراض ميكرد مسعود همون حرف تكرار مي كرد كه آخر هم با دادي كه مسعود زد و گفت :

" گفتم نه يعني نه ... "

من كه حرفي نزده بودم تو جام لرزيدم چه برسه مرسده بيچاره ...

ولي اين "نه " مسعود دو روز بيشتر دوم نداشت چون روز سوم شهروز با دست گل شيريني اومدو رو به مسعود گفت:

تو غلط ميكني ميگي نه من با دايي هماهنگ كردم...

مثل اين كه مادر و پدر شهروز همون جا مرسده رو خاستگاري كرده بودن و اونام وقتي ديدن جواب مرسده مثبته راضي شده بودن و قرار بود بعد برگشتشون همه چي رسمي بشه .

منم خيلي واسشون خوشحال بودم هر دو شون بي نهايت به هم ميومدن .

***

چند روز بيشتر نمونده تا من برگردم خونه ... تا مسافر هاي سفر رفتمون بيان ... 

انگار هر چي به اون روزا نزديك تر ميشيم كارها بيشتر ميشه ، رفت آمد ها بيشتر ميشه ....

هيچ كدوم از بچه ها آروم و قرار ندارن... اين وسط فقط منو امين هستيم كه عين خيالمونم نيست...

خوب مثلا ما بايد چه كاري انجام بديم به جز اين كه بريم فرودگاه دنبالشون...

ولي مثل اين كه اين ماجرا به همين كار ها ختم نشد دقيقاً 3 روز موند بود كه برگردن ...

صبح تازه صبحونه خورده بوديم و بچه ها رفته بودن سر كارشون كه كه صداي زنگ خونه اومد و نشون دهنده اومدن خاله و دختر خاله مرسده و مسعود بود...

خاله ،شيريني كه همون اول ورود دستور داد من بايد خاله صداش كنم... تمام حركاتش به دلم مي نشست... من چقدر خوشحال از اين دستورش 

خيلي دوست داشتني بود ...كه هر جمله كه ميگفت كلي توش قربون صدقه آدم مي رفت كه آدمو به خنده مي انداخت.

ولي دخترش "ساره " خيلي ساكت بود همون سلام اول كه باهم داشتيم ديگه طرف صحبتم نشد.

يعني من اون اگه تو خونه با هم تنها مي بوديم فقط ميشستيم هم ديگره رو نگاه ميكرديم... 

چون تو خونه مرسده اينا مرسده هميشه هم صحبتم ميشه و منو به حرف مياره ... يعني مرسده سنگ رو به حرف مياره و من هميشه تو اين موندم امين رو چطور به حرف نياورده ...

موقع ناهار بود مسعود و شهروز هم به خاطر خالش ناهار اومده بون خونه...

نمي دونم ساره چش شده بود كه تمام مدت با خشم نگاهم ميكرد و واسم چشم غره مي رفت و منم با تعجب بهش نگاه مي كردم ، حتي چند بار خواستم ازش بپرسم اين رفتارش براي جيه ...

بعد از ناهار داشتم به مرسده براي جمع كردن ظرف ها كمك مي كردم كه بين راه ساره جلوم ايستاد .

اول يه نگاه از پايين تا بالا بهم كرد كه زياد از نگاهش خوشم نيومد حس اين رو داشتم كه انگار داره به يه آشغال نگاه ميكنه .

دستاشو از بالا تا پايين جلوم چند بار تكون داد و گفت:

_هميشه اين طور راحتي؟؟

نمي دونستم چه جوابي بايد بهش بدم اول يه نگاه به خودم انداختم مثل خودش از بالا تا پايين...

با اون شلوار راحتي ورزشي دو خط همراه بافت صورتي هيچ ايرادي توي خودم نمي ديدم... 

من حتي با بلوز آستين كوتاه هم پيش بچه ها مونده بودم...

صداشو يكم پايين آورد و گفت: خجالت داره به خدا دو تا پسر اينجا زندگي ميكنن اين وضع گشتن شما اصلا درست نيست... ممكنه هوايي بشن ...خوبه خاله نيست تا اين چيزا رو ببينه ...

اومدم بگم ولي من كاملا راحتم و هيچ ايرادي هم توي لباسم نمي بينم كه صداي مسعود از چند قدمييم اومد :

_اتفاقي افتاده 

نگاهش به ساره نبود به من بود كه داشتم به ساره نگاه ميكردم ...

ساره سرشو انداخت پايين يكم روسريش رو پايين تر از ابروهاش آورد گفت :

نه پسر خاله ... داشتم به نورا جان مي گفتم اينجا راحتيد يا نه كه مثل اين كه اينجا خيلي راحتن.. 

بعدم رفت به طرف آشپزخونه 

وقتي داشت مي رفت تو آشپزونه نگاش كردم شايد لباس پوشيدنش هيچ فرقي با مرسده نداشت مرسده هم همين طور همه چيزو رعايت ميكرد ولي هيچ وقت كاري با حرفي در مورد تيپ يا قيافه من نمي زد ... هيچ وقت سعي نمي كرد با كنايه حرفشو به من بزنه ... خيلي آدما هستن كه ظاهر هاي يكساني دارن ولي تو باطنشون 

چقدر تفاوت بود 

_حرفي بهتون زده ؟!

بازم مسعود بود كه اين دفعه خيل نزديك تر به اون موقع ايستاده بود 

برگشتم طرفش و جوري كه كسي نشنوه گفتم :

" نه ... نزده "و به طرف آشپزخونه رفتم .چيزي نگفته بود كه برام مهم باشه .

***

روي تخت دراز كشيده بودم... نيم ساعتي بود تمام برق هاي خونه خاموش شده بود. 

همه رفته بودن بخوابن چون از فردا كار هاي بيشتري داشتيم ...

امروز با ورود خاله و دخترش خونه يكم شلوغ شده بود . البته خاله بود كه با اون سن يه شادي خاصي توي وجودش بود . دخترش كه هيچ.

تازه مي گفت پسرشم قراره فردا بياد ...

احساس مي كردم كه مسعود حرف هاي ساره رو شنيده چون شب هم كه اومده بود يه جوري خاصي حواسش به ما ها بود ...

شايدم ساره رو دوست داشت و مي ترسيد من حرفي بهش بزنم اون ناراحت بشه ...

آخه يكي ديگه از كشف هايم اين بود كه ساره مسعود رو دوست داره ...

خودم چند بار وقتي كه داشت زير زيركي مسعود رو نگاه مي كرد مچشو گرفته بودم... آخ چه حالي مي داد وقتي ميديد من حواسم بهش هست... اونم كم نمياورد واسم چشم غره مي رفت.

ولي اين بين دلم خيلي براي شهروز مي سوخت با اينكه اينجا بود ولي مرسده ديگه حتي اون نگاه هاي يواشكي هم بهش نمي نداخت...

انگار خوشحال نبود... حتي يه بار شهروز ازش پرسيد مشكلي داره يا نه كه گفت نه...

ولي داشت، از سكوتش معلوم بود كه خوشحال نيست ...

_ هنوزم بيداري ؟

صداي مرسده بود كه منو از فكر كردن به خودش بيرون آورده بود...

سر جام يه دور زدمو كامل به طرف مرسده برگشتم ... يه دستمم گذاشتم زير سرمو يكم سرمو بلند كردم تا راحت تر ببينمش ...

_بيدارم ... داشتم به تو فكر مي كردم 

با صداي گرفته اي گفت :براي چي به من ؟ نكنه تو هم بي خوابي زده به سرت فكرت هزار جا ميره ؟

يه لبخند زدمو گفتم : هزار جا كه نه ولي اگه تو بي خوابي زده به سرت يه فكر خوبي دارم برات 

_ چه فكري ؟

_مي خواي شهروز رو صدا كنم بياد پيشت ؟

يه پوفي كشيد و با حرصي كه تو صداش بود گفت : واي نورا تو هم هي بيا اين مسعود رو بنداز به جون ما... 

يكاري كن ديگه اين شهروز بنده خدا رو راه نده بياد اينجا ...

خنديدم اونم با من خنديد ... 

_ پس بگو چرا امروز تا حالا انقد توهمي و ناراحتي ؟؟

_ چي بگم... زياد خوشحال نيستم كه ساره اينجاست ...

تعجب كردم... مرسده آدمي نبود كه بخواد از كسي گله كنه... يعني اين مدت كه اين طور نشون ميداد ..

_ يعني تو دوست نداري خالت اينجا باشه... مي خواي من فردا بهشون بگم برن ؟

سر جاش نيم خيز شد و گفت: نه نورا يه وقت نري بهشون چيزي بگم ايني كه من به تو ميگم يه رازه ... حرف دلمه ..

تازه من كي گفتم از اومدن خالم خوشحال نيستم ؟؟ خيليم خوشحالم دختر...

من از اومدن ساره خوشحال نيستم ..

_ اونوقت چرا ؟

دوباره دراز كشيد: اين حرفايي كه بهت مي زنم بين خودمون ميمونه ؟

_آره كه ميمونه ... من راز دار خوبيم

_امروز وقتي داشت باهات حرف مي زد شنيدم... از فردا مي خواد توي فاميل حرف بندازه كه تو ، توي خونه ما هستي و كليم حرف پشتت بزنه...ميدونم واست مهم نيست... 

ولي وقتي اينو مي بينم ياد خودم مي افتم ... ميدوني وقتي علي مرد... چه حرفايي كه دربارم نزدن ..

آروم گفتم : چه حرفايي ؟

_نورا يادمه تازه بچم دنيا اومده بود و عروسي خواهرش سارا بود به خاطر اين كه بتونم به امين توي سكوت شير بدم رفته بودم توي اتاقشونو توي تاريكي و بهش شير ميدادم كه ساره همراه يكي از دوستاش اومدن توي اتاق ...

هيچ وقت يادم نميره .. من تا اون وقت مثل خواهرم دوسش داشتم و هميشه دوست داشتم با مسعود ازدواج كنه ... 

يه جوري شدم اصلا تحمل نداشتم كه اون بخواد با مسعود ازدواج كنه ...

_ولي اون به دوستش كه هفت پشت غريبه بود ميگفت دختر خالمو ميبيبني سر شوهرسشو خورده من همش مواظبم يه وقت پاشو توي اتاق عقد نذاره واسه آبجيم بد شگون باشه ...

مي خواستم بپرسم" بد شگون "باشه يعني چي؟! ولي با صداي مرسده كه حالا ديگه بغض نداشت و معلوم بود داره گريه مي كنه سكوت كردم...

ميدوني نورا حرفاي زيادي شنيدم ولي اين حرف ساره سوزن شد رفت توي قلبم ...

حالم انقد بد شده بود كه مسعود موقع آوردنم خونه وقتي ازم سوال كرد چي شده نتونستم گريمو نگه دارمو همه چيز رو بهش گقته بودم ...

اگه بدوني مسعود تا چه حد عصباني بود .. جلوش رو گرفتم وگرنه مي رفت توي عروسي ساره رو مي كشت ..

آخه مسعود و اين طور نبين ...

عاشق ماست ... مامانم هميشه ميگه يه زن دوستي ميشه اين كه خدا مي دونه...

هميشه حواسش به هممون هست .... بعد از اون بود كه هر مهموني يا عروسي ، مي رفتم مسعود از كنار ما تكون نمي خورد... 

امروزم متوجه شد كه ساره بهت در مورد لباست گير داده بود واسه همين حواسش بهت بود تا حرف ديگه اي بهت نزنه ...ما هممون مي دونيم كه تو چقدر داري به خاطر ما رعايت مي كني ...

خدا رو شكر پسرا هم انقدر سست و بي اراده نيستن كه با طرز لباس پوشيدن تو بخوان هوايي بشن ...

_ من ناراحت نشدم مرسده.... ساره كسي نيست كه من بخوام با حرف و رفتار اون خودمو ناراحت كنم .

_خوشحالم... حالا هم بخوابيم كه فردا زلزله خاله قراره بياد اونيم كه من ميشناسم 5 صبح اينجاست .

با تعجب گفتم زلزله قراره بياد ؟

_از زلزله بيشتر ... سهيل پسر خاله رو ميگم بزار بياد بعد مي فهمي من چي ميگم ...

***

هــــــــــــي ..... با صداي دادي كه از بيرون اومد از خواب پريدم 

نفسهام به شماره افتاده بود دستامو روي قلبم فشار دادم تا آروم تر بزنه... ولي با صداي خنده بلندي كه شنيدم ديگه نتونستم سر جام بشينم سريع بلند شدم و از در رفتم بيرون ...

با عجله داشتم از پله ها پايين مي رفتم و صداها ، هم داشت بيشتر مي شد.

به وسط پله ها كه رسيدم چشمام به امين و شهروز و يه پسره ديگه اي افتاد ...

خاله ، ساره و مرسده هم به كانتر آشپزخونه تكيه داده بودنو همراه اونا مي خنديدن ...

امين همين جور كه عرق از سر روش ميريخت و سرخ شده بود از كمر و سر پسره بالا مي رفت... انگار داشتن با هم كشتي مي گرفتم .

شهروزم اين وسط با تقلبي كه به امين مي رسوند بهش كمك مي كرد يعني دو نفر به نفر بودن در حقيقت ...

كسي حواسش به من نبود يعني اونا انقد سرو صدا مي كردن كه نمیشد هم ازشون چشم برداشت...

توي يك حركت امين پسر رو انداخت روي فرش و به حالت پيروزي روي شكمش نشست و پسره هم داشت بلند بلند مي خنديد...

كه چشمش به من افتاد ... بدون اينكه حتي تعجب كنه با همون خنده بلند رو به من گفت :

_واي خدايا...مثل اينكه همين طور داره به تماشا چياي اين مسابقه اضافه ميشه... حالا ديگه همه به طرف من برگشته بودنو با همون خنده نگاهم مي كردن كه دوباره با صداي بلند گفت :

خانم چرا اونجا ...با دستش به كنار مرسده و بقيه اشاره كرد و گفت : جايگاه بانوان اون قسمت ...

با اين حرفش منم خنديدم ...

كه يك دفعه در هال باز شدو مسعود همراه نون هايي كه دستش بود اومد تو خونه ...

بلند رو به پسره گفت : 

_اينجا چه خبره ؟! تا سر كوچه صداتون مياد ؟بابا سهيل بزار يك ساعت بياي بعد شروع كن به آتيش سوزوندن ...

چشمم به پسره يا همون سهيل يا پسرِ خاله افتاد كه نيم خيز شد توي همون حالت يكي از پاهاي امين رو گرفتو برعكس رو هوا نگهش داشت و با صدایی كه انگار تغييرش داده باشه گفت:

بيا پايين كه صاحابش اومد بچه...

شهروز زود امين رو روي هوا گرفت و درست روي زمين گذاشت يه دونه زد پشت سره سهيل گفت:

كشتي پسرمو احمق... تو آدم نميشي ؟!

مسعود اومد بره توي آشپزخونه كه چشمش به من افتاد... يه جوري نگام كرد كه يه لحظه ترسيدم بياد منو بزنه ...

بقيه سرو صدا ميكنن نگاه حرصيشو به من ميندازه ...

سهيل همون حالت كه پشت سرشو مي ماليدبا خنده به طرف من برگشت و گفت:

_لــــيدي هنوز همون جا قفلي كه بيا پايين ما چشممون به جمالتون روشن شه ...

صداي خاله با خنده اومد :

واي خدا مرگم بده سهيل... اين دختر تورو نمي شناسه الان فكر مي كنه تمام اين كارات جدي ِ... نمي دونه تو مادر زادي شيرين مي زني پسرم ...

با اين حرف خاله همه خنديدن حتي ساره كه با اخم زل زده بود به من... ولي مسعود فقط يه لبخند زد...

سهيل:دست شما درد نكنه ديگه مامان خانم... عجب از من تعريف كردي... اين دختر اگه فكر هم نمي كرد من خلم با حرف تو به يقين رسيد...

همين طور كه بقيه داشتن به شوخي هاي سهيل مي خنديدن نمي دونم كي مسعود به طرف پله ها اومد در حالي كه داشت از كنارم رد مي شد آروم جوري كه كسي نشنوه گفت :

_ يه لحظه مياي بالا ؟!

بعدم از كنارم رد شد يعني اصلا مكثي نكرد ... كه كسي متوجه بشه چيزي گفته ...

وقتي از پله ها بالا رفتم ديدم كنار دست شويي كه به پايين ديد نداره منتظرم ايستاده ...

كنارش ايستادم آروم گفتم: كاري داري ؟

يه نگاه به پشت سرم انداختو با صدايي كه آروم، ولي معلوم بود عصبيه گفت:

_نورا ... خانم ...ميشه تا خونمون مهمون هست يه ذره ديگه تو پوششتون رعايت كنيد ...

متعجب گفتم:هاااان.... 

_ يعني اينطوري نيايد پايين ...

_ چطوري ؟!

يه نفس حرصي كشيد و به من اشاره كرد و گفت با اين تاپ و شلوارك ...

به تاپ شلوارك توي تنم نگاه كردم... راست مي گفت ، من هنوز لباس خوابمو در نياورده بودم... ولي براي اين كه كارمو توجيح كنم بي خيال گفتم :

اين چيزي نيست ، من حتي با بيكيني هم جلو بقيه بودم...

تند گفت: تو غلط كردي ...

_ هااااااا

.اي چشماش خيلي وحشت ناك بود 

منم عصباني گفتم : مسعود غلط كردي يه فحش اينو نمي دوني ؟؟ تو به من فحش دادي !!

خودشو نباخت و عصبي توي صورتم خم شد كه يه كم خودمو كشيدم عقب : فحش ندادم ولي شما ديگه حق نداري اصلا حرفشم بزني قبلا چه كار مي كردي اينجا هم درست لباس مي پوشي وگرنه با من طرفي...

بعدم از كنارم رد شد و رفت پايين... اخمام رفت تو همو با حرص پامو كوبيدم روي زمين و زير لب گفتم: پسره پروو... احمق... بيشور.. راستي بيشعور بود بيشور بود ... همين فحش ها رو بلد بود آها "غلط كردي "

حيف كه ديگه يادم نميومد ...

با حرص رفتم توي دستشويي تا يكم آب به سرم بزنم ... انگار داغ كرده بودم 

اصلا من اگه بيكيني نپوشيدم ...

ولي اينجا بيكيني ندارم... خوب مي خرم...

***

بعد از كلي فكر كردن كه چي بپوشم بالاخره يه شلوار جين سفيد همراه تيشرت مشكي پوشيدم كه تيشرتش به تنم نمي چسبيد ...

يعني من در صورتي لباس هاي تنم بهم ميچسبيد كه لباس هاي بچه هاي ده يا دواز ده ساله ميپوشيدم... خوب درسته قد كوتاهي داشتم ولي نسبت به قدم حدود 10 كيلو كم داشتم...

به قول مريم جون " عين استخوني مادر "

ولي مرسده برعكس من دختر پري بود شايد نسبت به قدش بيشترم بود ولي خوش هيكل بود... من هيكل اونو خيلي بيشتر دوست داشتم تا هيكل استخوني خودم ...

هنوزم از پايين صدا ميومد انگار مسعود هم نتونسته بود سهيل رو آروم كنه...

رفتم پايين چون صداها از آشپزخونه ميومد ، وارد آشپزخونه شدم و پشت ميز غذا خوري نشستم ، سهيل هم نشسته بود و چاي ميخورد .

بقيه هم بودن به جز شهروز و امين كه بعد فهميدم شهروز امين رو برده مهد كودك و خودشم رفته سر كار...

خوشحال بودم با اينكه شهروز پدر ناتني امين بود حتي از يه پدر هم به امين نزديك تر بود ... خوب من ناتنيش رو داشتم حالا پدر نه مادرشو ...

مادر... اصلا اسم اون زن رو مادر ميشه گذاشت ...

پدرم كه پدري نكرد چه برسه به زنش... ولي هيچ وقت نفهميدم چرا دوست نداشت ازش دور باشم... 

بيشتر از همه دوست داشتم الان قيافشو ببينم كه چه حالي داره كه من اينجام ، بدون اون...

صداي سهيل منو از فكر بيرون آورد ...

_ ميگم اين حاج محمد شما رو تا حالا كجا قايم كرده بود ؟

_ من قايم نشده بودم انگليس بودم تازه اومدم اينجا...

يه ابروشو داد بالا با خنده گفت: من فكر كردم الان بايد باهاتون انگليسي حرف بزنم ولي خودمونيم فارسي خوب حرف ميزنيد 

_ آره خيلي خوب حرف ميزنن ... منم اول خيلي تعجب كردم ...

اين حرف رو مسعود زد... نميدنونم چرا ولي صداش يه جوري بود كه دلمو به حالتي كرد ... انگار داري يه راه راست رو با ماشين ميري ماشين ار يه تپه رد ميشه يه لحظه احساس ميكني قلبت افتاد پايين قلبم دقيقا همين طوري افتاد پايين ...

سهيل چند لحظه سكوت كرد و بعد به انگليسي گفت : 

ديگه چه زباني رو خوب حرف ميزنين ؟؟

تعجب كردم اينجا زياد با من انگليسي صحبت نمي شد...

يعني انگار بقيه دوست نداشتن كه صحبت كنن به تك تك اونايي كه تو آشپزخونه بودن نگاه كردم 

مسعود تنشو از كانتر برداشت و صاف ايستاده بود و نگاهش هنوزم به من بود... 

ساره هم به طرف من برگشته بود و زل زده بود به دهنم... مرسده در حالي كه يه قاشق چوبي دستش بود كنار گاز به من نگاه مي كرد... خاله نبود ... اصلا نفهميده بودم كي رفته بيرون ...

به انگليسي جواب دادم:

فرانسه و آلماني ... بعدم سوالي نگاهش كردم ...دوست داشتم منظورشو از اين سوال بدونم 

يه لبخند زدو به فرانسه گفت :

پس بايد خيلي با استعداد باشين تقريبا سخت ترين زبان هاي دنيا رو بلدين ...

متوجه شده بودم كه مسعود ساره و همين طور مرسده از فرانسه چيزي نميدونن...براي همين هم سهيل اين سوال رو از من كرده بود .

_ خوب من توي يه رستوران كار ميكردم كه خيلي از مشترياش دانشجوهايي از كشور هاي مختلف بودن .... ولي شما هم معلومه كم استعداد نيستين ؟

خنديد و اين دفعه به آلماني گفت :

خوب واسه مني كه آموزشگاه زبان دارم دونستن چند تا زبان كه مشكلي نيست...

پوزخند زدم داشت امتحانم ميكرد ببينه من دروغ گفتم يا نه براي همين در جوابش گفتم:

داري امتحانم ميكني ببيني دروغ ميگم يا نه ؟؟

ولي مسعود نذاشت جوابمو بده پريد بين حرفي كه ميخواست بزنه و گفت:

_سهيل آموزشگاتو انتقال دادي اينجا ؟؟ يه نگاهي هم به من انداخت معلوم بود خيلي سعي ميكنه دست سهيل نگيره از آشپزخونه پرتش نكنه بيرون ...

ساره هم ديگه نتونست ساكت باشه : كار شما با درگوشي فرقي نداره چي ميگيد كه ما نبايد بدونيم؟!

سهيل بلند خنديد ولي از رو نرفت و به فرانسه گفت :

خواهرم كه ذاتش فوضوليه داره ميميره ما چي ميگيم ولي نمي فهمم اين پسر ِ چشه انقد بال بال ميزنه... يكم ساكت موند و بعد گفت: نه يكم فكر ميكنم ميبينم ميدونم چرا بال بال ميزنه...

ديگه مسعود طاقت نياورد و به طرف سهيل اومد وبا خشم دستشو كشيد و گفت:

پاشو بيا بريم بسه انقد اينجا موندي به رخمون كشيدي زبان بلدي... نورا خانم فهميدن تو نابغه اي پس پاشو...

سهيل اين دفه ديگه بلند خنديد و به فرانسه گفت :

من برم تا منو نكشته ... راستي نورا ما به هم معرفي نشديما توجه كردي ؟

_ تو محلت ندادي خودمو معرفي كنم... انقد كه سوال پرسيدي ...

همون جور كه به وسيله دستاي مسعود كشيده ميشد يكم خم شدو اين دفعه فارسي گفت :

چاكر آبجي ...سهيلم... از آشنايتم خيلي خوشحالم ...

مسعود ديگه تا در آشپزخونه رسيده بود كه گفت :

مي خوام صد سال خوشحال نباشي ...زود باش بريم كلي پرده آوردن بايد روي ديوار نصب كنيم...

سهيل: پس بگو منو آوردين اينجا بيگاري... بابا من اومدم شمال يكم استراحت كنم...

مسعود : مثلا تا حالا كدوم گوري زندگي ميكردي 

سهيل :نه تو نميفهمي اين شمال با اون شمال فرق ميكنه ...

ديگه جلو ديدمون نبودن ولي هنوزم صداي مكالمشون ميومد :

مسعود: تو آدم نميشي ... هميشه دوست داري تو جمع زنونه بپلكي..

سهيل : برو بابا ... كي ميگه من اينطوريم فقط يه آشنايي ساده بود داداش...

مسعود :آشنايي سادت بخوره تو سرتــــــ

صداي بسته شدن در اينو فهموند كه از خونه رفتن بيرون ...

به مرسده و ساره نگاه كردم ... مرسده يه لبخند رو لبش بود ...وقتي ديد نگاش ميكنم يه چشمك زد و به آشپزيش رسيد ... ولي ساره برعكس يه اخم كرد و از آشپز خونه رفت بيرون ...

پشت سرش خاله اومد توي آشپزخونه و به دخترش كه داشت با اخم ميرفت بيرون نگاه مي كرد ...

وسط اون همه وسايل نشسته بودم نمي دونستم چطوري ذوقي كه هر لحظه دلش مي خواست خودشو نشون بده كنترل كنم...

_ باورم نميشه همينه اينا براي منه؟

بازم مثل اين چند روز كه انگار خيلي دلتنگ بود منو سفت بغل كرد و گفت:

قابلت رو نداره عزيزم اينا كه چيزي نيست.

_آخه هيچ وقت انقدر هديه از كسي نگرفته بودم...

لبخندي زدو گفت: البته بايد بگم كه بيشتر اينا سليقه ِ شهين جون بود از من پيِرزن بعيد بود اين همه سليقه...

اگه اون بيچاره نبود نه من نه راحله خانم هيچي نمي تونستيم بخريم... خيلي خوش سليقست... خنديد و گفت:

البته بماند كه وقتي فهميد شهروز از مرسده جواب بله رو گرفته ديگه نمي شد پيداشت كرد همش ميگفت برم اينو واسه عروسم بخرم... اونو واسش بخرم... بيچاره ديگه آخرا سفر نميدونست بايد زيارت كنه يا سياحت 

با خوشحالي گفتم :

_ الان همه اونجان... قرار بود بيان حرف هاي آخر رو بزنن...اي كاش ما هم رفته بوديم نه مريم جون ؟

_ نگاه... نگاه... چند مدت اونجا بودي خوب هواي اونجا رو ميكنيا... ببينم دختر ما نبوديم دلت هواي اينجا رو هم ميكرد ؟

به طرف حاجي برگشتم....واي كه با اون كله كچلش چقدر امزه بود... اين چند روز هر وقت چشمم بهش مي افتاد دلم ميخواست يه دستامو بكشم روي سرش...

با اين فكر يه لبخند زدم كه تمام دندونام مطمئنم ديده ميشد... مثل اينكه تا لبخندمو ديد دستاشو روي سرش كشيد و گفت:

باز تو داري واسه سر من نقشه ميكشي ؟

ديگه نتونستم خودمو كنترل كنم و با خنده سرمو تكون دادم... مريم جون هم با من خنديد... با اخمي به طرف مريم جون برگشت و گفت:

تو هم به من ميخندي ؟ انگار من تو اين خونه حريف هيچ كس نيستم..

مريم جون بدون اينكه از خنده دست برداره گفت:

حاجي حق داريم ديگه... شدي عين اون پسره تو كارتون كه سرش كچل بود هي ميشست فكر ميكرد... 

حاجي خنديد و گفت:هي من به شما ميگم نشين اين كارتون ها رو ببين از سن شما گذشته خانم مثلا 65 سالتونه ...

بعد تو تازه منو با اون كارتون يكي هم ميكني ؟ دست شما درد نكنه...

مريم جون با همون لبخند گفت: ببين محمد آقا شما يكي نگو من كارتون نبينم خود شما مگه 68 سالتون نيست ميشينيد عين اين جونا برنامه هاي ورزشي ميبينيد ؟؟

حاج محمد سي *نشو صاف كرد و گفت: اين از جوون بودن ِ دل من ِ حاج خانم 

مريم جون اومد حرفي بزنه كه صداي زنگ خونه بلند شد.

همه با تعجب به هم نگاه كرديم...

حاجي سكوت رو شكست و گفت: حتماً مهمون اومده...

مريم جون سريع از جاش پا شد و گفت: حاجي برو در باز كن بنده خدا پشت در موند ، برو حاجي... 

حاجي سري براي حرف مريم جون تكون داد و رفت... بعد از رفتن حاجي هم رو به من گفت:

مادر تو هم اگه دوست داري بيا پايين پيش ما... بي حرف همراهش شدم تا برم پايين... 

انگار نه انگار من همون نورايي هستم كه اوايل حتي براي ناهار و شام هم به زور از اين اتاق بيرون مي رفت...

وقتي چند دقيقه گذشت و از حاجي خبري نشد خواستم برم كنار پنجره تا ببينم بيرون چه خبره كه حاجي اومد توي خونه و گفت:

_ نورا جان بابا اي كاش چيزه ديگه اي از خدا مي خواستي آماده بشين بريم خونه حاج مهدي اينا...

مريم جون در حالي كه داشت از آشپزخونه بيرون مي اومد گفت: چرا! اتفاقي افتاده حاجي ؟

_نه خانم ، مسعود جان اومد گفت شهروز اصرار داره كه حتما يه صيغه موقت بينشون خونده بشه تا موقع عقد و عروسي راحت باشن...

مريم جون ديگه كاملا روبه روي حاجي رسيده بود: 

_خوب آقا مهدي خودش مي خوند اين كاري داشت ؟ چه نيازي به رفتن شما داره...

منم داشتم تو ذهنم دنبال معني كلمه صيغه ميگشتم...

حاجي: نميدونم والا خانم حتما مي خواستن احترام بذارن... مريم جون سري تكون داد براي تاييد حرف حاجي و گفت:

_ حالا ما ديگه كجا بيايم شما برو يه دقيقه بخون بيا ديگه... 

حاجي در حالي كه داشت به طرف اتاقش ميرفت با خنده گفت:

نميشه حاج خانم... نديدي اين مسعود چه حرص مي خورد كه شما رو خونه تنها نذارم همش ميگفت دزد زياد شده نا امن ِ كه تو خونه تنها بمونيد... حالا انگار من تو خونه باشم دزد بياد چه مي تونم بكنم...

ديگه كاملا تو اتاق بود ولي بازم صداش ميومد منو مريم جونم كنار هم ايستاده بوديمو به مسيري كه حاجي رفته بود نگاه ميكرديم.

مريم جون به طرف برگشت و گفت: انگار بالاخره مجبور شديم بريم... سري تكون دادم كه بازم گفت:

حالا برو يه لباس خوشكل بپوش بريم تا اين شهروز نيومده ما رو كت بسته ببره تا به اين دختر محرم بشه ... و در حالي كه ميخنديد به اتاق خودشون رفت...

به طرف اتاق رفتم... نميدونم چرا منم عجله داشتم سريع تر برم... نمي دنم چم بود و چرا قلبم انقدر تند ميزد .. نمي دونم چرا دوست داشتم مسعود مي اومد تو خونه...

يه هفته هست كه حاجي اينا از سفر برگشتن... يه هفته است كه من برگشتم خونه... تو اتاقم... كه هنوزم بوي مادري رو ميده كه هيچي ازش يادم نمياد ...

خونه ما خيلي خلوت تر از خونه اونا بود... اونا يه مهموني بزرگ تو رستوران با كلي آدم كه من هيچ كدوم از مردا رو نديدم... اينم جالب بود چون زن و مرد جدا بودن...

ولي مهموني ما اون چيزي نبود كه من تو مهموني اونا ديده بود 

مهموني ما خيلي شلوغ بود ولي نه از آدم هاي بزرگ پر بود از بچه... باورم نمي شد كه حاجي و مريم جون اين همه با بچه هاي اون پرورشگاه راحت بوده باشن... 

البته مسعود هم با ما اومده بود... معلوم بود كه اون كار هاي اون مهموني رو تنظيم كرده بود...

كلي خوش گذشت... قيافه بچه ها وقتي كه فهميده بودن من نوه ِواقعي ِ حاجي و مريم جون هستم خيلي جالب بود ...

چون تقريبًا همه اونا رو "بابابزرگ و مامان بزرگ" صدا ميكردن ..." اونوقت من حاجي و مريم جون"

معلوم بود كه مسعود هم زياد مياد اينجا چون بچه ها خيلي دوسش داشتن پسرا كه از سر گردنش بالا ميرفتن و همشن ميگفتن بيا كشتي بيا كشتي ...

ولي خوب بين اون همه آدم كسايي بودن كه با اخم نگام كنن... حتي آخرشم يه دختر كوچولو اومد پيشمو با اخم گفت: من اول نوه ِ ِ بابابزرگ بودم بعد تو اومدي ، پس من بزرگترم واسه همينم منو بيشتر دوست داره...

بعد از اون شب ديگه نه مسعود رو نديدم... امشب وقتي مرسده زنگ زد و گفت كه شب بريم اونجا ... خيلي دلم مي خواست بريم ولي مريم جون گفت مهموني ِ خانوادگي و ما اونجا خوب نيست كه باشيم

خاله و بچه هاشم انگار مونده بودن تا بعد از امشب برن... اين مدت اصلا ديگه نشد با سهيل صحبت كنيم چون تمام مدت با مسعود بود... انقدرم بيچاره ها كار داشتن و سرشون شلوغ بود كه وقتيم نمي شد...

_ نورا جان آماده اي مادر؟ بيا ديگه گل دختر...

صداي مريم جون بود كه از پايين مي اومد از فكر و خيال در اومدم و به خودم توي آينه نگاه كردم...

يه بلوز ِ سبز همراه شلوار جين مشكي پوشيده بودم كه به نظرم خوب ميومد... پالتو كرم و شال مشكي برداشتم و از اتاق رفتم بيرون در حالي كه داشتم از پله ها پايين مي رفتم اونا رو هم پوشيدم و گفتم : من حاظرم بريم...

اونا هم حاظر بودن مريم جون يه چادر گل دار سفيد سر كرده بود و حاجي هم يه كت پشمي پوشيده بود يه كلاه هم سرش گذاشته بود...

وقتي وارد خونشون شديم انقدر سرو صدا براي خوش آمد گويي ما به وجود اومده بود كه انگار چند صد نفر آدم اونجا بودن 

همه با هم حرف مي زدند ... صحنه ي خنده داري بود

كنار مرسده نشسته بودم... البته بايد گفت مرسده خودش به زور منو كنار خوش نشوند ...

روبه رومون شهروز و مسعود و سهيل روي يه مبل بزرگ نشسته بودن... ساره روي يه مبل تكي كنار مرسده بود...

صداي حرف زدن بلند، بلند پدر شهروز سالن رو پر كرده بود و حاجي و پدر مرسده هم همراهش مي خنديدند... 

ضربه آروم مرسده به پهلوم باعث شد حواسمو از بقيه بگيرم و منتظر نگاش كنم...

سرمو به معني چيه تكون دادم... سرشو پايين تر آورد و گفت:

_ ميبيني چه مظلوم نشسته... حالا هيشكي ندونه من ذات خرابشو خوب ميشناسم... با ابروهاش به روبه رو اشاره كرد...

به پسرا نگاه كردم كه سهيل در حال خوردن پرتقال بود و داشت با شهروز آروم صحبت ميكرد و مسعودم داشت به انگشت هاي پاش نگاه ميكرد... 

خوب تنها كسي كه مظلوم نشسته بود مسعود بود براي همين مثل خودش آروم گفتم : مسعود ؟ 

چشماشو درشت كرد و گفت : آخه من مسعود رو چيكار دارم من شوهر خودمو ميگم دختر...

_ تو كه هنوز ازدواج نكردي ؟؟

نفسشو با حرص داد بيرونو گفت: خوب شوهر آينده...

آروم گفتم: ولي مرسده شهروز اونقدرم آروم نيستا ؟؟ و به شهروز اشاره كردم كه با سهيل از خنده داشتن خفه ميشدن...

يه نگاه بهشون كرد و گفت:

_ الهي ... الان اينطوريه نديدي تا باباش بخواد قضيه صيغه رو مطرح كنه چه ساكت بود الان ديگه خيالش راحته...

كنار گوشش آرم گفتم: پس امشب ميري خونش كه انقدر خوشحاله نه ؟؟

يه نگاه عصباني بهم كرد و گفت:تو هم فكر ايني كه منو بفرستي خونه شهروز... اگه صبر داشته باشي به زودي ميريم انقدرعجله نداشته باش...

_خوب چرا مي زني داداش؟

با تعجب گفت: ايـنو از كجا ياد گرفتي ؟؟

_ شهروز هميشه زماني كه مسعود داره مثل تو حرص مي خوره اينو ميگه منم گفتم ديگه... آخه تو داري حرص مي خوري...

يه دفعه انگار يه چيزي يادش اومده باشه بين حرفم پريد و گفت:

واي نورا جات خالي نبودي ببيني مسعود چه جلزولزي مي كرد تا حاجي رو بياره واسه خوندن صيغه محرميت... بابا برگشت گفت خوب خودم ميخونم... گفت نه حاجي جاي پدر ماست امشب كه به بهانه مهموني خانوادگي نيومدن حداقل اينطوري بيان... خوب از اول مريم جون راضي ميكردي بياين ديگه... تا داداش من اينطوري خودشو لو نده ...

_لو بده ؟؟مگه چيكار كرده؟

يكم به من نزديك تر شد... ديگه تقريباً تو بغل هم نشسته بوديم...

_آخه بعد از اين حرفش سهيل برگشت گفت راه داشت مي گفتي دو تا صيغه بخونن شما هم راحت شي داداش ...

نبودي ببيني اين ساره چه چشم غره اي رفت واسه سهيل... مسعود پرو پرو گفت... هر چيزي به وقتش داداش ...

البته ابنو آروم گفتا بزرگا نشنيدن ...

با سردرگمي گفتم:مرسده من معني اين حرفايي كه ميزني رو نمي فهمم...

بازم بهم نزديك تر شد و گفت: يادته يه روزي بهم گفتي مطمئني يه حسي به شهروز دارم؟

سرمو به معني آره تكون دادم كه ادامه داد :

_حالا من امروز بهت ميگم مطمئنم داداشم دوست داره...

يه مكثي كردو بعدم گفت: توچطور؟

صداي سهيل مانع اين شد تا جواب مرسده رو بدم:

_ ميگم مرسده خانم شما انگار حواست نيست كجا بايد بشيني... رفتي چسبيدي به نورا خانم نمي گي بعضيا دلشون اين تو بغل هم رفتنا مي خواد...

مرسده يكم ازم فاصله گرفت و به بي تربيت هم به سهيل گفت...

ولي من تو اين دنيا نبودم ... باورم نميشد... كه مسعود منو دوست داشته باشه... ولي اينو مطمئن بودم ... خودم نسبت بهش يه كشش خاصي دارم ... شايد دوسش دارم ...يعني دوست داشتن اينطوري ؟؟ كه يكي رو ببيني بخواي فقط تو رو نگاه كنه... تو دلم گفتم مسعودم نگاه نميكنه...

نگاهش كردم... ناخداگاه دستام روي قلبم قرار گرفت ميخواستم ببينم قلبمم اون طوري كه همه ميگن با ديدن كسي كه عاشقشي ميزنه يا نه...

معمولي ميزد ولي با بالا اومدن نگاه مسعود كه تو نگاهم نشست... ديگه تند نمي زد... انگار اصلا نمي زد... 

احساس كردم يه لحظه ايست قلبي كردم همون طوري كه خيره بودم تو چشمش دستامو محكم تر روي قلبم فشار دادم

نمي دونم با اين كارم چي فكر كرد كه يه دفعه از جاش با شتاب بلند شدو رو به من گفت:

- حالتون خوبه...اتفاقي افتاده؟

يه دفعه سالن ساكت شد... سرمو گردوندمو كل سالن رو نگاه كردم ببينم اين با من بود يا نه ؟؟ 

كه با بلند شدن حاجي فهميدم منظورش با من بود...

صداي مرسده هم اومد كه نگران گفت: نورا حالت خوبه ؟؟

دستامو از رو قلبم برداشتمو به همشون نگاه كردم... و رو به مسعود كه باعث شده بود همه اينطور فكر كنن كه من مشكلي دارم گفتم:

_من چيزيم نيست چرا فكر كرديد كه قلبم درد ميكنه؟ من همين طوري دستامو روي قلبم گذاشته بودم اين حرف رو رو به حاجي زدمو بعدم و برگشتم طرف مريم جون گه انگار رنگ و روش هم پريده بود گفتم: خوبم مريم جون...

بعد از چند دقيقه اون سكوت از بين رفت و بازم سالن شلوغ شد... كه صداي مرسده كنار 

گوشم بلند شد: يعني من تو اين عمر 29 سالم اينطوري نديده بودم يه نفر ضايع بشه... مطمئناً ما همچين مجلسي چند مدت ديگه خونه شما داريم خوب ميتونيم امشب كلك كارو بكنيم ديگه... بعدم ريز خنديد...

_كلك كارو بكنيم ؟؟

خنديدو گفت: همون تمومش كنيم...

كلافه گفتم:

_چيرو تموم كنيم... من دقت كردم وقتي ميبينمش قلبم نميزنه پس عاشقش نيستم مرسده...

با تعجب و حيرت نگام كرد وگفت: داشتي ضربان قلبتو ميگرفتي ببيني مسعود رو ميبيني ميزنه يا نه ؟؟

_ آره خوب... وقتي نگام كرد نه تنها آروم اصلا نمي زد...

دوباره نزديكم شد و با لبخندگفت: نورا درسته تو زبان ما رو نمي فهمي ولي بعضي موقع ها احساس ميكنم كلا شوتي ...

_ شوتم؟؟

__ بي خيال عزيزم... من الان بخوام به تو بگم "شوت" چيه خودم امشب " شوت" ميشم... بعدم آروم تر گفت كلي كار دارم حالا امشب...

& مرسده &

آروم گفتم :

بي خيال عزيزم... من الان بخوام به تو بگم "شوت" چيه خودم امشب " شوت" ميشم... بعدم آروم تر گفتم كلي كار دارم حالا 

امشب...

حواسمو به جمع دادم و تمام سعيمو ميكردم كه به شهروز نگاه نكنم...

پسره پروهر وقت چشمم به چشمش مي افتاد واسم چشمك ميزد... اصلا از كسي خجالتم نمي كشيد...

من موندم اين همه مدت چطور تحمل كره بوده و چيزي نگفته 

صداي خيلي آروم مرسده باعث شد سرمو نزديك تر ببرم تا بشنوم چي ميگه...

_ ديدي من اونقدرها هم دروغ نميگم ؟ تو هم واسه امشب برنامه داري...

با حرفش سريع نگاش كردم كه به لبخند حرص درار واسم زد... يه" پرو" زير لبي نثارش كردم كه واسه من انقدرزبون نريزه ... 

اينم به من تيكه ميندازه... كم اين چند روز از اين ساره خانم تيكه شنيده بودم... نورام كه فقط تو فكر آخره شبه... 

خدا به داد داداشم برسه... با اين خانم خوشكله كه همش تو فكراي مثبت 18

بازم كنار گوشم گفت: 

_مي گم مرسده ميخواي كمكت كنم...

_ چه كمكي ؟ 

؟ok_ هيچي بلند پيشنهاد مي دم امشب برين هتل...

اخمام اومد تو هم نمي دونستم بخندم يا عصباني باشم از دستش... ميدونستم حساسيت منو نسبت به اين موضوع فهميده كه انقدر اذيتم ميكنه... با حرص گفتم :

_لازم نيست شما به فكر ما باشيد نورا خانم... 

نورا هم خيلي آروم خنديد... 

بعدم يه نگاه زير چشمي به رو به رو انداختم... الهي داداشم بيچاره سرشو بالا نميگيره... با گنديم كه در مورد نورا زده نبايدم بالا بگيره ... اندفعه نورا دستش رو سرش باشه بلند ميشه ميگه قرص بيارم...

چشمام رفت رو شهروز كه ديگه حيا و آبرو گذاشته تو جيبش داره منو قورت ميده با چشماش... احساس لقمه بودن بهم دست ميده با اين نگاهاش... يه چشم غره واسش رفتم...

براي پيدا كردن امين سر گردوندم روي پاي بابا پيداش كردم... علي ِ كوچيك من... مرد ِ خونه من... پسر هميشه آروم من... اگه بدوني اين ساكتي تو داره چقدر زجرم ميده... دلم گرفت براي اين همه آرامشش...امينم حسرت يه " مامان " رو دلم مونده پسري...

_مرسده بابا جان بيايد پيش حاجي بشينيد عزيزم 

صداي بابا بود كه چشم و ذهنمو از عزيزِ دلم گرفت...

قبل از اين كه من حتي فكر كنم كه بابا چي گفته... شهروز از روي مبل بلند شد منتظر نگام كرد...

با اين حركت همه خنديدن... سهيل با خنده يدونه زد به كمر شهروز گفت: ريلكس داداش... ريلكس... و با مسعود دو تايي خنديدن...

ولي اگه اين شهروز يه سانت از نيش بازش بسته شد... نه... بلكه بيشتر از حد معمول هم باز شد... پرو پرو به من ميگه

_ زود باش بابا اينا معطل نشن عزيزكم... و من عاشق اين عزيزك گفتنش دلم ضعف ميره واسش 

بازم بچه ها از اين لحن صحبتش به خنده افتادن... از دست تو شهروز با اين كارات... 

با هم به طرف گوشه سالن كه" حاج محمد" اونجا ايستاده بود رفتيم...

انگار تو همين ده قدم كل زندگيم جلو چشمام رژه رفت...

تمام خنده هام... تمام دل تنگيام ... من زندگي داشتم كه فراموش شدني نبود... خنده هايي داشتم كه برگشتني نبود...

به شهروز نگاه كردم...آروم داشت كنارم راه مياومد... ولي لبخندش كنار نمي رفت... به طرفم برگشت ... لباش بيشتر كش اومدو يه جانم اوم از لبا نميمه بازش شنيدم ...

ميتوني تكيه گاه خوبي باشي شهروز؟ ميتوني همسر باشي شهروز ؟ عشق كه هستي ...ولي اگه اشتباه باشي من چه كنم؟

دو سه قدم مونده به جايي كه ميخواستم بشينم... پاهام از حركت ايستاد... همون جور خيره بهش مونده بودم ... درسته تمام حرفام از قبل زده شده بود ولي نمي دونم چرا دودلي ولم نميكرد...

انگار از چشمام ديد اين شك ِ تو وجود منو ... كه اونم يه قدم جلوتر از من از حركت ايستاد... يه جمله از ذهنم گذشت كه نتونستم تو دلم نگهش دارم و آروم گفتم:پشيمون نميشي نه؟

همون طور بالباي نميه بستش گفت:مگه بميرم 

يه لحظه احساس كردم كه كشيده شدم... به دستام نگاه كردم كه منبع كشش بود ... البته نه دستام بلكه گوشه آستينم ...

سريع به دورو بر نگه كردم... ماماتن اينا كه داشتم حرف ميزنو حواسشون نبود... مسعود سرش پايين بودو سهيل واسش حرف ميزد .. نورا و ساره هم زل زده بود به مسعود... بيچاره مسعود... بابا و عمو حاجي هم كه جلو ما بودن... 

يعني هيشكي منو نمي ديد كه داشتم به وسيله شهروز كشيده ميشدم براي محرم شدن... همدم شدن...

به خودم كه اومدم حاجي آيه خوندو من تكرار كردم و شهرو زگفت: " قبلت"

به خودم كه اومدم دستاي شهروز نشست رو دستاي سردم وسوزونشون از داغي...

حاجي يه خوشبخت باشين گفت و رفت طرف جمع... بابا يه عاقبت به خير بشي گفت و رفت... 

عمو براي اولين بار پيشونيمو بوسيد و تبريك گفت... خاله ، مريم جون و مامان اشك شوق ريختن... 

مسعود امين به بغل پيشونيمو بوسيد... سهيل و ساره تبريك گفتن 

نورا لبخند زد و كنار گوشم گفت:" من نمي بوسمت... انقدر اينا بوسيدنت تموم شدي ، به شهروز چيزي نميرسه"

متعجب از اين حرفش لبخند زدم ... حرفمو پس ميگيرم تو اصلا "شوت" نيستي نورا... 

عمه پيشم اومد با صداي بلند گونمو بوسيد و جعبه اي داد به شهروز ... 

همون دستي كه از وقتي محرم شديم تو دستاي شهروز بود بالا اومد و حلقه نشست تو انگشتم...

درسته شهروز بعد از انداختن حلقه دستامو نبوسيد ولي فشار و "عشق منی" زير لبش بد به دلم نشست... دوباره همه رفتن يه گوشه بگو بخند راه انداختن... ايندفعه ما چسبيده به هم... هي سعي ميكردم ازش فاصله بگيرم ولي اين بشر پرو تر از هميشه چسبيده بود به من...

انگار سهيل حق داشت كه مي گفت بغل نورا نرو بعضيا دلشون ميخواد...

شهروز بد جور دلش بغل ميخواست... نيشخند تو دلم كش اومد... خوب منم بغل ميخوام...

_ بريم يه جاي خلوت يكم با هم حرف بزنيم... 

صداي شهروز بود از كنار گوشم... "حرف بزنيم "

_ چه حرفي ... خوب بگو همين الان؟

آروم تر گفت :حالا بيا بريم تو اتاقت من اونجا مي گم... 

_نه زشته پيش بقيه ميدوني چه فكرايي ميكنن...

_ _ خوب ما هم كاري ميكنيم كه به فكرشون مربوط باشه ديگه... بريم...

لبامو گاز گرفتم... اين چي ميگه... نمي گم شوخي نداشتيم... دعوا نداشتيم... مسخره كردن هم ديگه نداشتيم... همشو داشتيم ولي اين بي حيايي رو نداشتيم ديگه... 

خيره شده بود تو صورت رنگي رنگيه من... خدايا سفيد بودن خيلي بد ِ من الان شدم صورتي... همه مي خوان يه جوري رفتار كنن انگار متوجه من نيستن... ولي ميبينم دارن خودشونو كنترل ميكنن كه از رفتار هاي شهروز از خنده نتركن... نه تنها نذاشت كنترل كنن خودشونوبلكهبا حرفش فقط ولو نشدن كف فرش هاي سالن... كانلا جدي و بلند گفت:

_ ماشيتنم بنزين نداره من و مرسده ميريم بنزين ميزنيم... پاشو مرسده...

وااااي ... اين چي بود گفتي شهروز... اولين نفر سهيل به حرف اومد...

سهيل: قربون داداش واسه منم هست فردا ميخوام اين همه راه برم ماشينتو آوردي اونم ميتوني بري... بازم خنده جمع...

من ديگه مطمئنم لبو شدم...كارم از صورتي گذشته...

نفر بعديم عمو بود كه اين همه سال از دست شهروز تيكه شنيده بود مي خواست سر من بدبخت خالي كنه:

_آخ گفتي بابا... ماشين منم بنزينش تموم شده...

باز هم جمع خنديدن... بابا با محبت بهم لبخند زد و رو به بقيه گفت:

چيكارشون دارين... برين بچه ها برين زود بياين...

امين بعد از شنيدن حرف بابا به طرفم اومد... خوب ميدونستم كه مي خواد همراهم بياد 

دستاي شهروز يكم محكم تر د وخيلي آروم گفت: امين بابا امشب نه ديگه 

مسعود بين راه گرفتشو بغللش كرد و گفت: دايي يه بازي جديد ريختم تو لب تاب ميخواي يادت بدم ؟

بازم صداي آروم شهروز : قربون دايي... 

و امينم يادش رفت كه ماماني داشته ميرفته بيرون كه خودشم ميخواسته همراهش بره... الهي بچم با يه لب تاب منو يادش رفت... البته نيش شهروز بيشتر شده بود.

***

_دستامو كه زير دستش رو دنده بود از دستش در آوردم گفتم :

اين چه كاري بود؟آبرومو بردي؟ ديدي من حتي نتونستم از كسي خدافظي كنم... تند تند اومدم بيرون... من از فردا نمي تونم سرمو بلند كنم تو خونه... مگه فردا رو از تو گرفتن؟ فردا هم ميتونستيم حرف بزنيم... اصلا مگه چه حرفي داشتي تو... واي شهروز وايـــــ....

_هيـــــــس

اصلا نفهميدم كي تو سربالاي جاده تاريك منتها به كوه ماشينو پارك كرد و كي شهروز روم خم شده و من تو آغوشش فرو رفتم...

لباي نيمه بازم همون طور موند دستام ناخداگاه بالا اومد رو قلبش ثابت موند... شايد اومده بودن كه شهروزو از خودم دورش كنم ولي وقتي به سي* نش رسيد همون جا موند بدون حركت... 

چرا حركت ميكرد... با هر نفسي كه شهروز ميكشيد بالا ميومد و پايين ميرفت...

توي اون تاريكي چشماي بازشو ديدم... لباش حركتي نميكرد فقط فشار آورده بود به لباي نيمه بازم... اونقدري كه حتي نمي تونستم ببندمشون...

چشمام كه تو چشماش نشست لباش حركت كرد... آروم ولي با فشار... چشمامو بستم دلمم بستم به تمام گذشته ها... گذشته گذشته... الان بعد مهمه كه همه چيزش شهروز ِو بس... دوباره چشمام باز شد و ايندفعه فقط شهروز بود... با چشم هاي باز... 

با باز شدن چشمام لبام آروم شروع به همراهي كرد كه چشمامش بسته شد و دستاش دورم حلقه شد يكي پشت سر يكي دور كمر...

و من فرو رفتم تو آغوش عشقي كه ميپرستيدمش...

ولي با همه خواستن براي توي آغوشش بودن... دستام به كار افتاد و از خودم دورش كردم...

_ وسط خيابونيم...

صدام انگار از ته چاي ميومد... 

همون طوري چسبيده بهم ولي سرامون جدا از هم ، مثل صداي از چاي در اومده خودم گفت:

به مامان اينا گفتم... اگه مُحرم و صَفر اين بين نبود يه لحظه هم واي نمي ايستادم... مجبورم تا عيد صبر كنم... 

_ نظر منم كه اصلا مهم نيست نه ؟

خنديد سرشو كنار گوشم بردو يه نفس داغ كشيد... تمام تنم يه جوري شد و تكوني خوردم كه محكم تر بغلم كرد: نظر شما كه همه چيزه خانم... ولي در مورد عروسي نه... ميدونم كه تو نمي خواي عروسي بگيري و لي من مي خوام...

_ فقط واسه همين اصرار داشتي كه بياي بيرون... آبرومونم بردي؟

بازم خنديد... كنار همون گوشم بازم من سوختم بازم من لرزيدم: 

_خواستي هستي تحملش ديگه تو توان من نبود... مي دونم از فردا سوژه خنده ميدم دستشون... همه يه طرف بابام يه طرف... اندازه تمام عمرش از من كشيده از فردا تلافيش شروع ميشه... البته شانس آوردم تو رو خيلي دوست داره رعايت ميكنه... ولي ديگه نمي تونستم... مسعود كه اين يه مدت انگار تلب داشت نمي ذاشت يه لحظه بهت نزديك باشم... خودتم كه انگار من غريبه حرفم به زور مي زدي با من... 

_ حقته... اگه من يكم بهت رو مي دادم تا بابا اينا بياي مي خواستي عقد هم بكني...

گردنمو بوسيد و ازم جدا شد تكيه داد به صندليش وبا يكم اخم گفت:

نه كه الان عقد كرديم... من نمي دونم صيغه چيه ديگه خوب عقد مي كرديم، عيد عروسي مي گرفتيم... تو هم شرط نذاشتي، نذاشتي عقد عروسي تو يه روز واسه من شرط گذاشتي...

يه نفس عميق از اين نزديكي و دور شندن دوبارش كشيدم و گفتم: بازم شروع نكن شهروزخان خودت قبول نكردي بايدم پاش وايستي... 

يه نگاه جدي بهم كرد: اخم نكن مي خورمتا ...

از اين حرف يه دفعه ايش و بي ربطش گر گرفتم و يه "پرو "زير لب بهش گفتم ...

_ حالا نمي خواي بنزين بزنيم تشريف ببريم خونه؟

ماشين رو رشن كرد: بنزين قبل اومدن زده بودم عزيزكم... اينا بهونه بود 

_ خيلي بي حيايي ميدونستي ؟

با دستاش يه ضربه زد به بينيم و با نيش باز و گفت: حالا كجاشو ديدي...

& نورا &

به سقف بالاي سرم خيره شده بودم... الان نيم ساعتي ميشد كه ميخواستم بخوابمو نمي شد

ياد امشب بازم خنده به لبم آورده بود از دست شهروز... واقعا اين كاراش خيلي مسخره بود...

بازم منو ياد سعيد و ديونه بازياش مينداخت...

كلافه از ساكن موندن و نخوابيدن روي تخت نشستم...

بلند شدم و به طرف پنجره رفتم... لبه پنجره كه قطرش خيلي بزرگ بود و من راحت توش جا ميشدم بد جور چشمك مي زد... 

لبخند زدم تند روي لبه نشستم... خيلي از اين كارم راضي بودم لذت بخش بود...

خيره شدم به كوچه اي كه تنها دو تا خونه داشت... چقدر تنها موندن تو اين خون ها ترسناك مي تونست باشه...

دستامو دور پاهاي جمع شدم قلاب كردم... خيره شدم به نا كجا آباد...

حرف هاي مرسده بد جور رو مغزم رژه مي رفت... نمي تونستم درك كنم... مسعود طبق چيز هايي كه من ازش ميدونم حتي يك درصد هم نبايد از من خوشش بياد... 

ولي مثل اينكه مياد...

رفتاراش واسم ناآشناست... كلا مسعود نا آشناست... 

خيره شدم به پنجره اي كه مطمئن بودم اتاق مسعوده... بازم دستام ناخداگاه اومد روي قلبم...

و حرفايي از گذشته تو ذهنم فرياد زد...

"سرم روي سي*نه سبزه و بدون مو سعيد بود و اون آروم آروم داشت موهامو نوازش ميكرد كه صداش منو ازون حس خوبي كه با دست كشيدن توي موهام به وجور آورده بود كشيد بيرون...

سعيد: ميدوني نورا من يه خيانتكارم...

سرمو بلند كردم و تو صورتش نگاه كردم: چرا؟

سعيد: من نامزدي دارم كه اون ور دنيا منتظرمه ولي دلم و جسمم 4ساله كه براي تو... مي دونم كه هيچ وقت نمي تونم باهات ازدواج كنم.

ولي هميشه آرزو مي كنم بعد از من با يكي ازدواج كني كه مثل من نامرد نباشه...

_ تو نامرد نيستي سعيد... منم با تو آرامش دارم... ميدوني اگه نبودي شايد خيلي وقت پيش كم آورده بودم... خوب احتمالا نامزدت هم شايد اين سالها يكي رو داشته كه بعد ازاومدنت اينجا تنها نباشه...

خنديد ... نه يه خنده معمولي يه خنده عصبي...

سعيد : وقتي ميگم خيانت كارم باور نمي كني... من نامردم نورا... ما ايراني ها حتي يه لحظه هم نمي تونیم با زني كه به جز خودمون با كس ديگه ای هم بوده دووم بياریم... خيلي كم پيدا ميشن كسايي كه اين موضوع واسشون مهم نباشه...

بهم برخورد... پس واسه همين چه راحت منو حواله مي كرد به شوهرآيندم...

از روي سي*نش بلند شدم... مگه ايراني ها چطورين؟

از اين حركتم فهميد كه ناراحت شدم دوباره با دستاش سرمو روی سي*نش گذاشت و گفت:

_همه رو نمي دونم ولي من يكي كه نامردم... اين كه دختر برای اولين بار با شوهرش باشه، تو خانواده هاي سنتي خيلي خيلي مهمه؛ حتي اين موضوع باعث جدايي خيلي ها هم شده...

روم خم شد:

_بي خيال... منو تو كاراي مهم تری هم داريم... و با لذت تمام صورتمو بو*سيد... چونه... چشم ها... لب ها...

با خنده گفتم:

_پس من هيچ وقت نمي تونم با يه پسر ايراني ازدواج كنم... با بدجنسي گفت:

_خدا رو چي ديدي! شايد اومدم به عنوان زن دوم گرفتمت... هـــوم....خوبه؟

_گمشو... منم شكايت مي كنم ميندازمت زندان...

سرشو توي گردنم فرو برد و بو*سه ريزي زير گردنم زد:

_من مي ميرم واسه اين خشونتت..."

صداي درچشمامو از خيرگي به كوچه نيمه تاريك و ذهنمو از تخت خواب سعيد گرفت مريم جون تو آستانه در ايستاده بودو نگام ميكرد:

_بيداري عزيزم؟

بدون اينكه از لبه پنجره پايين بيام:

_خوابم نمي برد... شما چرا بيدارين؟ كاري داشتين اومدين بالا؟

به طرفم اومد و روي تخت نشست...

_هوا سرد شده بود ترسيدم پتو روت نباشه سرما بخوري...

دلم غنج رفت... من از اين محبت ها دوست داشتم... حس خوبي داشت...

_ تو چرا بيداري مادر؟

_ خوابم نمي برد... تو سرم دعواس فكرم هر جايي ميره... گذشته... آينده...

_ مي خواي درد و دل كني؟ از روزايي بگي كه پيشمون نبودي؟

از لبه پنجره پايين اومدم كنارش نشستم...بهترين فرصت بود من هنوز خيلي چيزا از گذشته نمي دونستم...براي همين گفتم:

_شما بگيد... از خودتون و مادرم بگيد... چرا با ازدواجش موافق نبودين؟ حتي بعد از مرگش سراغ من نيومدين؟

«البته مطمئن بودم اون مرد حتي يك ثانيه هم نميذاشت من با اونا باشم ولي ميتونستن حداقل بيان دنبالم...»

دستامو توي دستاش گرفت: به شرطي كه تو هم برام بگي؟ قبوله؟

«شايد... گفتن رابطه اي كه با سعيد داشتم مي تونست جلوگيري كنه از فكرهايي كه مسعود مي تونست براي من داشته باشه... دلم نمي خواست به هيچ وجه حتي فكر اين رو بكنم كه منو مسعود با هم باشيم...

مطمئناً مسعود خيلي بيشتر از سعيد واسش مهمه... تو دلم دوست داشتم که اینطور نبود... مثل شهروز كه با مرسده ازدواج كرد حتي با داشتن بچه...»

_ قبوله...

خنديد:خوب گرو كشي ياد گرفتي...

_ نه ياد نگرفتم ميدونستم... بلند تر خنديد و روي تخت دراز كشيد... منم كنارش دراز كشيدم...

_ خب دخترم چيزي تو گذشته هست كه دلت بخواد بدوني؟

يكي از مهم ترين چيز هايي كه دوست داشتم بدونم رو به زبون آوردم:

_ چرا مامان به شما مي گفت مريم جون؟ چرا مامان نه؟ شما كه رابطه خيلي خوبي داشتيد!

يه آه كشيد و خيره شد به سقف

_ 18سالم بود و تازه ديپلم گرفته بودم چون پدرم معلم بود منم از صدقه سري اون تونسته بودم درس بخونم... ميدوني دوره ما خانواده ها اجازه درس خوندن به دخترا نمي دادن... ديپلم گرفتم شدم خانم معلم...

«معلم... من تا حالا نمي دونستم كه مريم جون معلم بوده...»

_حوزه كاريم هم شد اينجا... كمي از شهرم دوره... مجبور بودم اينجا يه اتاق كرايه كنم تا دوسال اول خدمتم كه تموم شد برگردم شهرم... با بابا دنبال خونه گشتيم و بالاخره يه اتاق تو خونه يه پيره زن دوست داشتني كرايه كردم... سر همين خيابون يه آپارتمان چند طبقه هست رو ديدي ؟ همون جا... توي همين رفتن و اومدن عاشق اين كوچه و دو تا خونه توش شدم... آقا مهدي و پدر مادرش اينجا زندگي ميكردن و توي اين خونه هم يه زن و شوهر جوون كه دختره از من چند سالي كوچيكتربود... اولين باري كه ديدمش فهميدم كه حامله است... حدودا 7 يا 8 ماهش بود چون شكمش بزرگ بود... شوهرشم يه جوون خوشتييپ؛ از رفتاراشون و تعريف همسايه ها معلوم بود خيلي خوشبختن...

ولي عمر خوشبختيشون زياد نبود... بچه دنيا اومد ولي مليحه سر زايمان دووم نياورد... هم سن ِ كمي داشت و هم اون موقع كه مثل الان وسيله نبود و تا قابله هم تا بياد دووم نياورد... دقيقا ارديبهشت بود كه اين اتفاق افتاد ...

ما ديگه هر روز صبح اون جوون خوشتيپ رو نمي ديديم... لبخند روي لبش رو نمي ديديم و بد تر ازهمه بي قراري هاي بچه بود...

چه شب ها و چه روزايي كه صداي گريه بچه تا چند تا كوچه اونور ترهم نمي رفت به حدي كه باعث مي شد بغض كنم... 

يه بار كه ظهر از سر كار برگشته بودم بازم صداي گريه تمام كوچه رو برداشته بود... ديگه طاقت نياوردم و رفتم در خونش...

هيچ وقت قيافه اون روز محمد رو يادم نميره... واقعا نمي دونستم از غصه گريه كنم يا از آشفتگيش بخندم... 

_پس شما ...« اومدم بگم مادر مامانم نبوديد ولي جلو خودمو گرفتم... »

خنديد: ميدوني من از اول پررو بودم... راحت اومدم تو خونه بچه رو از بغلش گرفتم... به حدي تعجب كرده بود كه انگار لال شده بود... از همون روز ديگه من مهمون نا خونده و خونده اين خونه شدم... 

نازنين كه تو بغلم بود انگار بچه خودم بغلمه، به حدي دوسش داشتم كه خودم باورم نمي شد...

نمي گم با وجود من ولي محمد كم كم خودشو پيدا كرد... از آشفتگي در اومد... دوباره شد همون پسر خوشتيپ...

ميدوني من تا يك سال و نيم بيشتر موقع ها با نازنين بودم حتي نازنين رو با خودم مدرسه مي بردم...

رابطم هم با محمد مثل دو تا دوست بود... با هم درد دل مي كرديم... حرف مي زديم... مي خنديديم... 

دو سال خدمتم آخراش بود و نازنين هم ديگه از آب و گل در اومده بود... منم وقت برگشتنم بود...

ولي دقيقا از زماني كه موضوع رفتنم رو به محمد گفتم باز محمد آشفته شد و من تمام اين رفتاراش رو مي گذاشتم براي از دست دادن يه پرستار براي بچش... راستش رو بخواي ناراحت هم بودم كه اين حس رو نسبت به من داشته باشه ولي با اين همه دلم براي نازنين تنگ مي شد...

دقيقا روزي كه مي خواستم توي ترمينال سوار اتوبوس شم و برم شهر خودم، با صداي بچه گونه اي كه صدام كرد بي حركت روي پله هاي اتو بوس ايستادم...

يادمه دقيقا گفت " مَرّم جو "

وقتي برگشتم محمد و ديدم و دخترش كه يه لباس قرمز خوشگل پوشيده بود... شده بود عين اين پرنسس ها...

محمد همون روز ازم خواستگاري كرد...

اولش مي خواستم جواب رد بدم ولي من عشق رو تو چشماي محمد ديدم و بهش جواب مثبت دادم... هيچ وقت هم پشيمون نيستم شايد قسمت من اين بوده و خدا مي دونسته من هيچ وقت بچه دار نمي شم كه محمد و نازنين رو تو زندگيم گذاشت...

آرزوم بود كه بشنوم مامان صدام مي كنه اما نازنين هم از همون اول منو مريم جون صدام مي كرد...

خيلي دوا درمون كرديم كه خدا يه بچه ديگه بهمون بده ولي نشد... باورت ميشه من بعضي موقع ها خسته مي شدم ولي محمد نه... شايد فكر مي كرد چون من بچشو بزرگ مي كنم نارحتم ولي هيچ وقت اين طور نبود...

مامانتم از همه نظر بهترين بود... حتي زماني كه موضوع رو بهش گفتيم تا يه وقت ازمون ناراحت نشه... خيلي عادي گفت ..." من كه عاشقتم مريم جون، چه منو دنيا آورده باشي چه نه"

ولي زندگي ما خوشيش با اومدن برادر مليحه و پسرش بهم ريخت... نازنين عاشق پسر داييش شد با اين كه مي دونست اون يه...

ساكت شد... كه من ادامه دادم 

_ من از تمام رفتارهاي پدرم خبر دارم با اين كه عاشق مامانم بود... دست از هرزگي هاش برنداشت...

_ ميدوني دخترم مادرت كورشده بود... هيچ كسي رو نمي ديد جز پدرت رو... همين هم باعث شد بعد از مخالفت هاي ما بازهم 

باهاش ازدواج كنه... بد ترين چيز اين بود كه مادرت با اون همراه شد و از ايران هم رفت...

خوب محمد عصباني بود يه حرفايي زده بود... وقتي آتيشش خاموش شد خيلي دنبال نازنين گشتيم ولي آب شده بود... بعد از 5 سالم كه بهمون خبر رسد تو يه تصادف از دستش داديم... 

ما حتي نمي دونستيم كدوم كشورهستيد... داشتيم آرزوي ديدن دختري كه از وجود نازنينمون بود هم از دست مي داديم كه خدا تورو برامون فرستاد...

_ پدرم مادرمو دوست داشت ولي هيچ وقت بهش وفادار نبود... مادرمو نديدم ولي هميشه مي دونستم پدرم دوست نداره تو صورتم نگاه كنه چون شبيه مادرمم...

هرچي بزرگتر ميشدم پدرم بيشتر ازم دوري ميكرد... 12 سالم بود كه دوباره ازدواج كرد اونم با زني كه واقعا يه انگل بود...همين طور پسرش؛ پدرم تو كتك زدن من خيلي مراعات مي كرد ولي اون زن انگار از مادرم دل خوشي نداشت كه هميشه مي گفت از صورت من متنفره...

بعد ها فهميدم كه پدرم تو تمام مدتي كه با بد مستياش با اونه، اونو نازنينش مي بينه... اين شده بود واسش يه عقده...

از 15سالگي بود كه تو يه رستوران شروع به كار كردم؛ در اصل يه كافه بود... 

_ كسي هم تو زندگيت بوده؟

اين سوال مريم جون منو از اون كافه و بوي قهوه بيرون آورد... بهش نگاه كردم...

_ از نوزده سالگي با يه پسر ايراني آشنا شدم...

يه لبخند زد و گفت: همونم بهت فارسي ياد داد؟

_ آره... اون بود...

با يكم مكث گفت:

_وعاقبت اين آشنايي به كجا رسيد؟

_عاقبت؟!

_ يعني نتيجه اين آشنايتون به كجا رسيد؟

بي خيال گفتم:

_هيچي بعد از شيش سال من مجبور شدم بيام ايران و از هم جدا شديم...

متعجب گفت:

_ يعني اگه اونجا بودي باهاش ازدواج مي كردي؟!

خنديدم: نـــه... اونم قرار بود بياد ايران و با كس ديگه اي ازدواج كنه...

يه نفس بلند كشيدو با من، من گفت:

_يعني اون نامزد داشت و تو باهاش دوست بودي؟؟

_ خوب ما فقط دوست نبوديم... من يه جورايي همخونش هم بودم...

سرشو به معني فهميدم تكون داد... 

_نمي فهمم اين سوال هاش براي چي بود ؟! اونم اين وقت شب؟!

با سوالم لبخند زد...

_امشب چيزي شنيدم كه دوست داشتم قبل از گفتن به حاجي اول تو از اين موضوع با خبر بشي ...

_ چه حرفي؟ منتظر بهش خيره شدم...

_امشب حاج خانم"مادر مسعود جان" يه حرفايي زد...

بين حرفش پريدم و گفتم:

_ چه حرفي ؟!

_گفت مسعود در مورد خودش و تو يه حرفايي زده 

قلبم اومد تو دهنمو دوباره بي طاقت گفتم:

_چه حرفي زده؟

يكم نگام كردو با حالت بامزه اي گفت: قرص چه حرفي ،چه حرفي خوردي؟ من هر كلمه كه مي گم ميگي چه حرفي زدن؟ صبر كن مادر من تا آخر حرفمو بزنم بعد تو بگو چه حرفي؟ بعدم خنديد منم با خندش خندم گرفت...

با همون خنده گفتم: باشه ديگه حرفي نمي زنم... شما هم بگين چه حرفي بود؟

آروم پرسيد: نورا جان مادر... خيلي داري بيقراري ميكني براي اين كه بدوني چه حرفايي زديم 

دستامو تو هم چفت كردمو گفتم: نه من اصلا بيقراري ندارم... خيلي هم ريلكسم..

_ معــــلومه اصلا بي قراري نداري...

معلومه رو يه جوري گفت يكم كشيدش كه فكر كنم حرفمو باور نكرد ...

با دستم كه روي پاك بود يكم پامو فشار دادم تا يادم نره كه تو حرفام بايد دقت كنم ....

_مي خواست با تو حاجي صحبت كنم تا براي آشنايي بيان جلو...

_ من كه اونا رو ميشناسم چرا بايد وباره بااشون آشنا بشم ؟

سرمو آروم نوازش كرد و گفت:

_عزيزم ... گل دخترم... براي ازدواج مي خوان بيام جلو 

انگار ناراحت بود ... براي همين بدون توجه به حرفش گفتم 

_ شما ناراحتيد؟

نه عزيزم... ناراحت نيستم ولي ارز اين كه بخوام به اين زودي از دستت بديم يكم سخته... خب ما تازه پيدات كرديم... 

با خيال راحت گفتم: ok...نارحت نباشيد... من قرار نيست با مسعود ازدواج كنم...

با تعجب گفت:چرا اونوقت؟ بزار بيان شايد خوشت اومد مادر... مسعود آرزوي هر دختر دم ِبختيه...

_ مريم جون آروزو هر دختري هم باشه آرزو من نميتونه باشه..." داشتم دروغ مي گفتم "

_من هيچ حسي بهش ندارم " بازم داشتم دروغ مي گفتم "

_اگرهم حسي بهش داشت باشم با اخلاقي كه از مرداي ايراني سراغ دارم اون حاضر نمي شه با من ازدواج كنه... 

_داري نگرانم ميكني مادر...

_خب من قبلا با سعيد بودم... اون نمي تونه با اين قضيه كنار بياد و درك كنه... مريم جون با سكوت نگام ميكرد...

نمي دونم چرا احساس كردم انگار بعد فهميدن رابطه بين من و سعيد هنگ كرده... 

با ديدن قيافش فكر كردم اي كاش يكم آروم تر بهش اين موضوع رو مي گفتم تا اين طور شك نشه...

_ يعني... تو... تو... چي ميگين شما جونا... باهاش رابطه داشتي؟

سرمو به معني آره تكون دادم... محكم زد روي دستش ... 

_ خدا مرگم بده... بدون ازدواج باهاش... ادامه نداد ولي خودم جوابشو دادمو آروم گفتم:

_آره... اونجا اين يه امر خيلي عادي هستش مريم جون...

بدون توجه به حرفم گفت: 

_الان من چه جوابي به حاج خانم بدم... بگم چرا جوابمون منفيه ؟

شونه بالا انداختم و گفتم: 

_اگه شما مشكل دارين خودم با مسعود حرف مي زنم...

تند گفت:

_ واي خدا همينمون مونده تو بري بهش بگي قبلا... ديگه ادامه نداد...

_خب بالاخره بايد گفت... پس من بگم خيلي بهتره تا شما...

ناليد: نمي دونم مادر... نمي دونم... بذار يكم فكر كنم بعد در موردش حرف مي زنيم... خم شد و گونمو بوسيد و با يه شب بخير كوتاه از اتاق بيرون رفت...

روي تختم دراز كشيدم... بهترين كار اين بود كه خودم باهاش حرف بزنم... به قول مرسده" كلك كارو خودم بايد بكنم "

با سرو صدايي كه از پايين ميومد از خواب بيدار شدم...

چشمم به ساعت ديواري روي ديوار افتاد كه 10 رو نشون مي داد... 

فكر كردم حاجي كه اين موقع خونه نمي تونست باشه پس مريم جون داشت با كي حرف مي زد؟!

از روي تخت بلند شدم تا برم ببينم پايين چه خبره كه در با يه ضرب باز شد و مرسده اومد تو اتاق...

با ديدنش لبخند عميقي اومد روي لبام... هنوزم به خاطر كاراي ديشب شهروز خندم مي گرفت... ولي سعي كردم لبخندمو جمع كنم تا مرسده ناراحت نشه...

_زياد زور نزن بخواي لبخندتو جمع كني امروز همه منو با نيش باز نگاه مي كنن... و خودشو روي تختم پرت كرد و گفت: تو يكي هم روشون.

هر دو با هم به اين حرفش خنديديم كه مرسده گفت:

_ حالا هم جناب عالي حاضر شو كه كلا امروز رو با مايي...

_ با شما ؟! الان كه صبح زوده...

_دست به سينه ايستاد و گفت: 

_بله خانم... مثل من سحر خيز باش... ميدوني از ساعت چند بيدارم... اول كه خاله اينا رو راهي كرديم... بعدم امين رو با بابا فرستادم... تازه كلي هم قرار مدار گذاشتيم تا بيام اينجا چهار تايي بريم خريد...

انقدر تند تند حرف مي زد كه بعضي موقع ها نمي فهميدم تو كلماتي كه مثل جت از دهنش در مياد چي هست ولي چهار تايش رو خوب فهميده بودم براي همين متعجب گفتم:

_ چهار تايي ؟؟ منظورت كيان؟

اخم كرد و با همون اخم ادامه داد:عقل كل به جز منو تو مسعود و شهروز ديگه كي ميتونه باشه...

شونه بالا انداختم و گفتم:

_ من تازه بيدار شدم الان نمي تونم بيام... شما خودتون بريد مرسده جان...

از جاش بلند شد:

_ نه خير نميشه بايد حتما بياي... يه چشمك زد و گفت: تازه بعضي ها خيلي اصرار داشتن تو هم باشي... 

ياد مسعود افتادم... راست مي گفت بايد مي رفتم تا باهاش صحبت هم بكنم... لبخند زدمو رو به مرسده گفتم:

_باشه ميام...

از اين تصميم يه دفعه اي م مرسده به خنده افتاد و با همون خنده گفت؟: نه بابا... از كي تا حالا...

خنديدم :آره بابا... همين الان حاضر مي شم...

يك ساعت بعد منو مرسده پشت ماشين مسعود نشسته بوديم شهروز هم كنار مسعود... صداي شهروز بلند شد: 

_خب خانما اول بايد كجا بريم؟

مرسده در جوابش تند گفت:

_ اول بريم خريد ، بعدم بريم ناهار... بايد يه لباس براي آخر هفته بخرم اون از همه واجب تره...

متعجب گفتم: مگه آخر هفته چه خبره ؟

لبخندي زد: 

_قراره يه جشن كوچيك بگيريم و نامزديمون رو اعلام كنيم... عقد و عروسي هم كه مي افته براي عيد...

_ اوه... خيلي خوبه...

ماشين جلو يه پاساژ نگه داشت... بعد از پارك ماشين نمي دونم چي شد كه يه وقت به خودم اومدم ديدم مرسده و شهروز نيستن و منو مسعود كنار هم راه داريم راه مي ريم...

بعد از يكم كه ويترين مغازه ها رو نگاه كرديم فكر كردم كه الان بهترين وقت بود كه مي تونستم با مسعود حرف بزنم... مي تونستم قسم بخورم اين تنها موندنمون نقشه مرسده است... 

يكم حل شده بودمو كلمات رو نمي تنستم كنار هم قرار بدم تا جمله اي كه مي خواستم رو به مسعود بگم آخرش هم بي مقدمه گفتم:

_ من نمي خوام با تو ازدواج كنم مسعود...

ايستاد... حتي به طرفم برنگشت... هنوزم مستقيم به جلو نگاه مي كرد... انگار نمي تونست عكس العملي نشون بده... وقتي ديدم اين مكث طولاني شد آروم گفتم:

_ خوبي ؟! شنيدي چي گفتم؟

انگار از شك حرفي كه شنيده بود در اومده بود كه با تعجب به طرفم برگشت... اين دفعه بدون اين كه چشماشو از من بگيره مستقيم بهم نگاه مي كرد... دستاشو بالا آورد... انگار مي خواست حرفي بزنه كه وسط راه موند... همون جور كه دستش رو هوا بود آروم گفت:

_تو چيزي گفتي؟!

سرمو خاروندم... يعني من اين همه حرف زدم اين نشنيد؟

_گفتم من نمي....

دستش به معني سكوت بالا اومد... ساكت نگاش كردم...

با كلي مكث گفت:ولي... ولي... من هنوز...

ايندفعه من بين حرفش پريدمو گفتم: مي دونم شما هنوز حتي به رسم خودتون خاستگاري هم نيومديد... ولي من خواستم اين موضوع رو زود بگم تا همين جا همه چي تموم بشه...

آروم گفت:چرا؟!...

بدون پلك زدن نگام مي كرد و منم همون طور كه چشمم به اطرافمون افتاد تقريبا بيشتر بوتيك دارها از از مغازه بيرون اومده بودن و به ما نگاه مي كردن... حس بدي بود كه بقيه اين طوري نگات كنن...

آروم گفتم: ميشه بريم جايي كه اين طوري نگامون نكنن؟

اخم كرد و با اشاره سر من به اصراف اون هم به اطراف نگاه كرد... 

سري براي اون هايي كه بهش سلام مي كردن تكون داد و رو به من گفت:

_اگه ازتون بخوام بريم يه جايي تا صحبت كنيم ناراحت ميشيد؟

_نه... از اين كه مردم اينطور بهمون خيره بشن خيلي بهتره...

با هم به طرف در پاساز راه افتاديم كه موبايلشو از جيبش در آورد و شماره گرفت... 

_سلام داداش... 

_.......

_منو نورا خانم ميريم تا جايي... شما با خيال راحت به خريدتون برسيد... فعلا...

«حتي اجازه حرف ديگه اي هم به شهروز نداد ...»

فكر مي كردم كه بچه ها هم با هامون مي خوان بيان... ولي انگار بايد تنها مي رفتيم... اين طوري بهترم بود...

تمام مدتي كه توي راه بوديم داشتم حرفايي كه ميخوام به مسعود بزنم رو مرور مي كردم... 

نمي خواستم مثل مريم جون اونقدر رك در مورد رابطه خودمو سعيد بگم... 

بعد از كلي فكر كردن به اين نتيجه رسيدم كه بگم ما يه مدتي با هم نامزد بوديم... 

ته... ته... قبلم دوست داشتم مسعود با اين موضوع كنار بياد ... 

دوست داشتم منم يه زندگي آروم داشته باشم... مني كه براي هميشه اومده بودم ايران... از سعيد هم كه خيلي وقت بود كه جداشده بودم... سعيد حتي بعد از اومدن من خونشو عوض كرده بود... انگار اونم دلش نمي خواست ديگه رابطه اي با من داشته باشه...اينو بعد از چند هفته كه اومدم ايران تو تلفني كه به خونش زده بودم فهميدم از اون جا رفته... من حتي خبر نداشتم واكنش بابا در مورد اين اومدنم چي ميتونه باشه... 

به مسعود كه آروم داشت رانندگي مي كرد نگاه كردم... چرا انقدر آروم بود؟! چطور مي تونست انقدر آروم باشه؟ اون دقيقا برعكس پسرايي بود كه اطرافم ديده بودم... 

با ايستادن ماشين به خودم اومدم... ما كجا اومده بوديم... انگار روي كوه بود ولي اطرافم عين يه ميدون بود كه وسطشم يه نور افكن... چون الان روز بود خاموش بود... 

زود تر از مسعود از ماشين پياده شدم... با ذوق گفتم:

_اينجا چقدر قشنگه...

در حالي كه داشت از ماشين پياده ميشد گفت: 

_هم قشنگه هم خلوت... اين جا رو بيشتر محلي ها مي شناسن...

_نمي شينيد؟!

بهش نگاه كردم... كي رفت بود و روي اون صندلي هاي بتني نشسته بود؟! رفتم نزديك و روبه روش نشستم... 

ساكت بود و داشت به نقطه نا معلوم نگاه ميكرد... دستامو روي ميز گذاشتم و گفتم:

_خب اومديم حرف بزنيم... بزنيم ديگه...

چشماشو از اون نقطه نامعلوم گرفت و نگام كرد... 

_به اين فكر كردم كه با اين جواب سريع تو ديگه اينجا اومدنمون چه ارزشي داره ؟ ولي ... سكوت كرد...

_ ميشه بگي چرا جوابت منفيه؟ 

تند گفتم: چرا بايد مثبت باشه؟

تند تر از من گفت: چرا نبايد مثبت باشه؟

_ تو اصلا منو نمي شناسي...

روي ميز خم شد:

_مگه تو منو ميشناختي؟! تو نشناخته به من جواب منفي دادي... چرا من بايد به همين راحتي قبول كنم؟!

صاف نشستم و محكم گفتم: 

_ من قبلا نامزد داشتم... دوباره بدون اين كه بهش مهلت بدم ادامه دادم:

_تو مي توني با اين موضوع كنار بياي؟!

آروم گفت: تو چي داشتي؟!

_ نامزد داشتم...

دقيقا يك دقيقه بدون پلك زدن فقط نگام كرد... 

_ دوسش داشتي؟

با حرفي كه زد چشمامو از خير شدن به چشماش گرفتم و به لباش كه اين حرف رو زد نگاه كردم يه نفس عمق كشيدم و دوباره به چشماش نگاه كردم و عادي گفتم:

_الان نه... ما جدا شديم اونم داره با يكي ديگه ازدواج مي كنه... «چرا درورغ مي گفتم ؟! ما كي با هم نامزد بوديم ؟! چرا دوست داشتم بر خلاف نظريم اون با اين موضوع كنار بياد و اصلا اين موضوع واسش مهم نباشه... ولي عكس العملش هيج كدوم از اينا نبود»

از جاش بلند شد... تا كنار ماشين رفت و يه دفعه برگشت... دهنشو باز كرد خواست چيزي بگه... حتي دستشو بالا آورد... انگار عادتش بود موقع حرف زدن انقدر دستاشو تكون بده... ولي كلافه دوباره دستشو انداخت پايين... دستش رفت تو موهاي كوتاهش كه شايد اندازشون سه سانت هم نمي شد... ولي بالا خره گفت:

_ نامزديتون... تا چه حدي بود؟!

منظورشو فميدم براي همين گفتم: ما به درد هم نمي خورديم و از هم جدا شديم... اينو درك كنيد كه من دوست ندارم در موردش صحبت كنم...

_ ولي من بايد بدونم...

خنديدم : چرا بايد در مورد زندگي خصوصيم انقدر جلو برم من كه جوابمو بهت دادم...

عصبي گفت:تا چه حدي بهم نزديك بوديد؟

قيافه عصيبيش يه جوري بود كه كلافه گفتم: 

_نامزدي اونجا فرقي با ازدواج اينجا نداره ...با كمي مكث ادامه دادم: اگه منظورت از نزديك بودن س*ك*س* آره من با اون...

حرفمو خوردم... يعني تغيير چهرش توي يك ثانيه به حدي سريع بود كه ترسيبدم...

بلند بلند نفس مي كشيد... احساس كردم توي اين هواي سرد با اون دودي كه از نفس هاي تندش بيرون مياد بيرون مي اومد شبيه اژدها شده بود... روشو از من گرفت و به طرف ماشينش راه افتاد و سوار شدو درو محكم كوبيد... لرزيدم، حتي نگفت كه من هم سوار بشم...

بعد از چند ثانيه كه ديد من هنوزم سر جام ايستادم و بهش خيره نگاه مي كنم دو تا بوق زد و در ماشين رو از داخل باز كرد... دوست نداشت با من حرفي بزنه... منم بدون هيچ حرفي سوار شدم...

مسيرمون تا خونه خيلي بد بود... چون مسعود تمام مسير بغل گوشم نفس هاي عصبي كشيد و از بين ماشين ها لايي كشيد... 

حتي جلو در هم ساكت بود... دم خونه نگه داشته بود خيره شده بود به جلو... خب اين يعني پياده شو...

بهم بر خورد... انتظار برخورد اين جوري نداشتم... در رو باز كردم و از ماشين پياده شدم... خواستم در ببندم كه پشيمون شدم يكم خم شدم و به مسعود كه هنوزم به جلو خيره بود گفتم:

_راستش رو به تو گفتم تا دليلم براي جواب منفي قانع كننده باشه... ولي اگه مي دونستم حقيقت انقدر بده كه با مهمونت اين طوري رفتار كني... هيچ وقت نمي گفتم...

صاف ايستادم و خواستم در وببندم كه بازم چيزي يادم اومد دوباره خم شدم كه ديدم نگاهش به منه تو چشماش خيره شدم:

_بايد مي دونستم كه بر خلاف ظاهرتون خيلي بي منطق هستيد... درو بستم و به طرف خونه راه افتادم...

اصلا انتظار همچين برخوردي رو نداشتم... تا روز نامزدي ِ مرسده حتي از خونه بيرون هم نرفتم... بعد از ماجراي موتوري هم كه ورزش صبح گاهي رو گذاشته بودم كنار... 

كنار پنجره كه حتي نزديكش هم نمي رفتم... چون رفتنم مواجه بود به خيره شدن به پنجره روبه رو... كه صاحبش اون طور دلمو شكونده بود آره دلم شكسته بود... با اين كه من دروغ گفته بودم... ولي خوب ما تقريبا مثل نامزد ها بوديم... حداقل از نظر خودم كه حساب مي شديم... 

روز نامزدي مرسده يه لباس خيلي ساده پوشيدم... يه بلوزسفيد همراه شلوار جين...

تمام مدتي كه اونجا بوديم سعي ميكردم از كنار مريم جون تكون نخورم... حتي براي تبريك به مرسده هم با هم رفتيم و وقتيم كه مرسده ازم خواسته بود تا كنارش بايستم بهونه آوردم و با مريم جون برگشته بودم جايي كه نشسته بوديم... 

ولي چيزي كه هم جالب بود و هم داشت اذيتم مي كرد نگاه هاي خيره مسعود بود... چند بار مچشو وقتي كه بهم خيره مي شد رو گرفته بودم...

ولي انگار مريم جون هم حواسش بود كه گفت:

_پسره داره كور ميشه...

_متعجب برگشتم طرفش: چي؟!

_مادر تو مطمئني با مسعود همه چيزو تموم كردي؟

جوابم يه آره بود... نه آروم و نه محكم... 

نگاه هاش واقعا داشت گيج و كلافم ميكرد...

بعد از شام وقتي داشتم مي رفتم تا روي صندلي بشينم دو تا پسر بچه كه مي دويدن نا خواسته بهم تنه زدن و باعث شدن ليوان نوشابه دستم برگرده روي بلوز سفيدم...

واي بلندي گفتم و بلوز افتضاحم نگاه كردم... نوشابه تا شلوارمم رسيده بود...

_چي شد نورا مادر؟!

مريم جون بود... با ناراحتي داشت به لباس سفيدم نگاه مي كرد... از جاش بلند شد و گفت:

_بريم خونه تا لباستو عوض كني خيلي بد شده...

_نه مريم جون شما ديگه نمي خواد بياين... من مي رم و زود ميام...

چشماشو درشت كردو گفت: يعني تنها بري؟ اين وقت شب؟ دلم طاقت نمياره مادر...

_من همراهشون مي رم حاج خانم...

هردو با تعجب به مسعود كه جند قدمي ما ايستاده بود نگاه كرديم...

مريم جون يه چيزي زير لب گفت كه من چيزي مثل گوشت و گربه از بين كلماتش شنيدم...

_نه مسعود جان خودم همراهش مي رم مادر شما نگران نباش...

_آخه سختتون ميشه حاج خانم... من همراهيشون ميكنم... تو حياطم منتظرشون مي مونم تا بيان... بفرمايين خانم...

مريم جون موند چيزي بگه انقدر كلمات رو تند سريع و دستوري گفته بود كه منتظر بهم نگاه كرد...

پالتوم رو برداشتم و رو به مريم جون گفتم:

_ خودم ميرم... نگران نباشيد... تا ده دقيقه ديگه پيشتونم... بعد هم بدون اين كه به مسعود توجه كنم از كنارش گذشتم.

صداي با اجازه گفتن و كفشش كه دنبالم مي اومد رو هم نشنيده گرفتم...

تند راه مي رفتم كه بيشتر انگار داشتم مي دويدم... كنار در كليد رو از جيب پالتوم در آوردم درو باز كردم و رفتم تو... ميخواستم درو بدون توجه به مسعود كه پشتم بود ببندم حالا كه دوست داشت مي تونست تو كوچه منتظرم بمونه... در بسته نشد...

مسعود در رو حل داد و اومد تو و درو پشت سرش بست.

محكم گفت: حرف بزنيم؟!

برگشتم به طرف ساختمون و تند گفتم:

_من حرفي با شما ندارم...

_ولي من دارم 

رسيدم به در سالن... بازش كردم و به مسعود كه در حال در آوردن كفشاش بود نگاه كردم... 

_تو كه گفتي تو حياط منتظر مي موني... حالا كجا؟

كفشاشو دوباره پوشيد و راست ايستاد:

_باشه پس اينجا حرف ميزنيم خوبه؟!

عصباني گفتم:نه خير اصلا هم خوب نيست... مگه نمي گم من حرفي با شما ندارم... 

_چرا چند روزه خودتو مخفي كردي؟!

با اخم نگاش كردم

_حتي ديگه ورزش هم نمي ري؟! داري از من دوري ميكني؟!

هم عصباني بودم هم تعجب كرده بودم... 

_فكر نمي كنم ما بهم نزديك بوده باشيم كه الان بخوايم دور باشيم... 

بدون توجه به حرفي كه زده بودم ادامه داد:

_فردا دارم ميرم حجره حاجي... مي خوام جدي تو و خاستگاري كنم...

خنديدم :حالت خوبه؟! مطمئني تو همون كسي هستي كه چند روز پيش داشتي از عصبانيت هر دومونو به كشتن ميدادي؟!

تو هموني كه نيم ساعت كنار گوش من نفس هاي عصبي ميكشيد؟ « بلند تر خنديدم »

نگو كه انقدر زود همه چيز رو فراموش كردي و گذشته منم اصلا برات مهم نيست و مي خواي باهام ازدواج هم بكني؟!

_من خيلي فكر كردم... بعد از شنيدن حرفات هم قيدت رو زدم... از خودم عصباني بودم كه نديده و نشناخته به تو دل بستم... ولي فقط يه شب بود ... از فرداش كه خودتو تو خونه مخفي كردي فهميدم تمام اون عقيده هام كشك شده و فقط تو برام مهمي... بعد از اون روز بود كه فهميدم گذشته اونقدر هام نمي تونه تو زندگي آينده تاثير بذاره... مهم الان ِ مهم اينه كه بعد از بودن با من چه رفتاري داشته باشي...

_ تمام اين حرفا رو زدي كه به كجا برسي؟

_مي خوام به خودمون فرصت بديم... چند ماه بدون اينكه غريبه ها بدونن نامزد ميشيم اگه تو اين چند ماه ديديم به هم نمي خوريم...همه چي تموم ميشه...

هنوز داشت حرف ميزد كه من انگشت اشارمو محكم فرو كردم تو شكمش... از كارم انقدر تعجب كرد كه چند قدم رفت عقب و گفت:

_چي كار ميكني ؟!

رفتم جلو تر و گفتم: تو مطمئني خودتي ؟!

_ منظورت چيه كه خودمم ؟!

_مي گم مطمئني مسعودي ؟؟ اين اون شخصيتي نيست كه من چند ماه مي شناسم... 

خنديد: نترس خودمم... گفتم كه خيلي فكر كردم و فهميدم رفتارم اون روز اصلا درست نبود... من از صداقت تو سواستفاده كردم...

حالا كه مطمئن شده بودم خود مسعوده برگشتم طرف خونه و گفتم:

_ولي من بازم نمي خوام باهات ازدواج كنم... درو بستم

"در" درجا پشت سرم باز شد... برگشتم عقب... سرشو آورد تو گفت:

_منم گفتم مي رم پيش حاجي... «بعد هم رفت بيرون و درو بست »

رو به روي حاجي نشستم و آروم گفتم:

_ من چند بار بايد بگم نمي خوام باهاش ازدواج كنم...

حاجي در حالي كه چاي رو از روي ميز برميداشت و يكم ازش مي خورد گفت:

_عزيز دل بابا... من با هر تصميمي كه تو بگيري موافقم... ولي مسعود خيلي اصرار داره...

با ناراحتي ادامه داد: ولي بابا اي كاش قبل از مسعود منم مي دونستم قبلا نامزد داشتي...

_نامزد...

صداي مريم جون بود... متعجب بود... اين موضوع اون چيزي نبود كه من بهش گفته بودم... ولي سكوت كرد... به حاجي نگاه كردم و آروم گفتم:

_ حق با شماست... متاسفم... ولي بازم ميگم كه جوابم منفيه...

موقع خواب دليلمو براي اين كه به دروغ به مسعود گفته بودم نامزد دارم رو براي مريم جون گفتم... درسته خوشش نيومد از اين دروغم ولي چيزي هم نگفت...

فردا كه مادر مسعود زنگ زد خونه و قرار شب رو براي خاستگاري گذاشت... خيلي شكه شدم... تصميم گرفتم جوري پيششون ظاهر بشم تا شايد اينطوري مسعود رو از نظرش منصرف بشه... 

ساعت هشت بود كه صداي زنگ نشون داد كه اومدن... به خودم توي آينه نگاه كردم... پيراهن قرمز آستين كوتاهي پوشيده بودم كه بلنديش تا روي زانو هام بود... 

پيراهن از اين كوتاه تر نداشتم وگرنه حتما اون رو مي پوشيدم...

موهاي فرمو با تل جمع كرده بودم... صندل عروسكي قرمز رنگ رو هم پوششيدم و از در رفتم برون...

بايد ديد مسعود بعد از ديدن من بازم اصرار ميكنه يا نه... 

موقع پايين اومدن از پله ها با چشمامم به تك تك اونايي كه اومده بودن نگاه كردم... 

مرسده با اون چادر مشكي طرح دارش كه مانتو كرم رنگش از زير معلوم بود دستش رو دور بازوهاي شهروز انداخته بود...

مادرش هم يه چادر مشكي ساده سرش بود... مادر شهروز هم يه مانتو شلوار بلند و شيك پوشيده بود...حتي مريم جون هم مثل هميشه كه مهمون مي اومد يه چادر گل دار ساده روي سرش بود... 

مردها هم پشت خانم ها وارد شدن... مسعود با خيرگي نگام كرد... شايد يه درصد هم فكر نمي كرد كه بخوام اين جور جلوشون ظاهر بشم... 

سر تمام مردها بعد از اين كه من بهشون سلام دادم پايين رفت... و تمام خانم ها هم يه جوري نگام كردن...

مرسده با لبخند... مادرش بي تفاوت... خب ساره مي تونست خيلي بهتر از من براي مسعود باشه... مهين جون هم يه لبخند كوتاه زد ولي مريم جون فقط نگام كرد... 

كنارشون نشستم و به مسعود توي اون كت شلواري قهوه اي تيره نگا كردم...سرش پايين بود ولي عصبي بودن از تمام حركاتش معلوم بود...

از پايي كه" تيك" وار تكونش ميداد... از دست هايي كه مشت شده روي ران هاش فشارشون مي داد... از لبهايي كه ميجويدشون... 

يه لحظه... فقط يه لحظه از كارم پشيمون شدم... من داشتم با غروره مسعود چيكار مي كردم...

_عزيزم با مسعود جان برين بالا و حرف هاتون رو بزنيد... 

من اصلا متوجه نشدم چقدر به مسعود خيره بودم... كه هيچ چيزي از صحبت اي بثيه نمي شنيدم كه اي حرف منو توي جمع برگردوند... با خودم فكر كردم « ما چه حرفي مي خواستيم به هم بزنيم ؟!»

از جام بلند شدم و به طرف اتق راه افتادم... صداي پاي مسعود از پشت سرم مي وامد... 

احساس كردم قدم هاش خيلي سنگين روي زمين ميشينه... وارد اتاق شديم پشت به مسعود و وسط اتاق ايستادم...

برگشتم طرفش... همون طور تكيه داده به در به روبه رو خيره شده بود بعد از چند ثانيه آروم شروع كرد به حرف زدن:

_ امشب فهميدم دارم بزرگترين اشتباه زندگيم رو ميكنم... فاصله اي كه بين مونه رو خوب نشونم دادي... 

حق با تو... ما مثل دو تا خط موازي هستيم كه هيچ وقت نمي تونيم به هم برسيم... 

اي كاش مي فميدي چقدر سخته كه بخوام تمام گذشته رو نديده بگيرم...من خواستم به خودمو تو ثابت كنم زندگي الانمون مهمه... ولي تو بهم فهموندي هيچ وقت نميشه گذشته و حال رو از هم جدا كرد...

برگشت خواست درو باز كنه كه دستش روي دستگيره موند:

_بيرون منتظر ميمونم نمي خوام تنها برم پايين... به همه ميگيم به تفاهم نرسيديم... و آروم رفت بيرون و دروبست... 

به در بسته و جاي خاليش نگاه كردم...

انگار هنوزم اونجا بود و داشت با سر پايين انداخته حرف مي زد... پشيمون بودم... خيلي خيلي پشيمون بودم... ميخواستم از اين رفتارام چيرو ثابت كنم... 

اين كه احساس مسعود واسم مهم نيست.. ولي هست

كه بغص تو صداش با عث نشد بغض كنم... پس اين بغض لعنتي چيه؟!

كه اين پافشاريش خوشحالم نمي كرد... ولي مي كرد.

به اين فكر كردم كه من يه احمق نيستم... ولي بودم.من يه احمق بودم.

بغضمو قورت دادمو به طرف در راه افتادم ولي وسط راه پشيمون شدم...

به طرف كمد لباسام راه افتادم پيراهمو با يه حركت از تنم در آوردم... يه شلوار برداشتم و پوشيدم، يه بلوز سبز با آسشتين هاي بلند روش پوشيدم... 

اصلا هم نمي خواستم به اين كه بقيه چه فكري در مورد تغيير لباسم اونم وقتي كه مي دونن من با مسعود تو يه اتاق هستم فكر كنم...

ميتونستن حتي فكر كنن من پيش مسعود لباس عوض كردم...

از در بيرون رفتم... تكيه داده بود به ديوار ِ كنار در و چشم هاش هم بسته بود... با صداي بسته شدن در بدون اين كه نگاهي به من بندازه راه افتاد سمت راه پله... ولي با صداي آروم من كه اغسمشو صدا كردم ايستاد... ولي برنگشت...

_ ميشه برگردي...

با يكم مكث برگشت... سريع چشماش بالا اومد و به من نگاه كرد... ولي دوباره سرشو انداخت پايين و پوزخند زد:

_اين كارا يعني چي؟ فكر نكردي كه الان بقيه چي در مورد منو تو فكر مي كنن؟ در ضمن اين لباسا الان چه ارزشي داره؟

آرم گفتم: هيچي... با صداي آرومم سرشو بالا آورد نگام كرد... ولي اخم روي صورتش بود... 

_ من ميرم پايين بعد شما بياين... نمي خوام بقيه نظر بدي در موردمون داشته باشن...

سريع از پله ها پايين رفت... چند دقيقه همون جا ايستادم و بعد رفتم پايين...

همه یه جوری بهم نگاه می کردن هم متعجب از لباس عوض شده من و هم منتظر اومدن من... 

مثل این که مسعود منتظر مونده بود تا خودم جواب رو به خانواده ها بدم. 

آروم رفتم روی همون مبلی که از قبل نشسته بودم نشستم ولی این دفعه مرسده کنارم ننشسته بود و جاش و مسعود پر کرده بود...

_خب بچه ها این زود اومدن شما میتونه نشونه خوب باشه یا...

صدای پدر مسعود بودکه این جملش رو نیمه تموم گذاشته بود 

به مسعود نگاه کردم لبهاش از هم باز شد تا چیزی بگه که پریدم توی حرفش 

_ما می خوایم یه مدت بهم مهلت بدیم تا همدیگرو بهتر بشناسیم 

مسعود با اخم به طرفم برگشت و نگام کرد... خب میشه گفت اصلا نمی تونست انتظار چنین حرفی از من داشته باشه...

ولی من باز اجازه هیچ حرفی بهش ندادم و ادامه دادم.

_ شما همه میدونید که من اینجا بزرگ نشدم یعنی خودم رو بیشتر انگلیسی میدونم تا ایرانی...

لب های مسعودآروم تکون خورد و گفت: مطمعنی ؟

پلک زدم و سرم رو به معنی آره تکون دادم...

برگش به طرف بقیه و آروم گفت:

_اگه شما هم موافق باشید ما میخوایم یه مدت رو برای شناخت هم بذاریم و بعدتصمیم بگیریم...

معلوم بود توی عمل انجام شده قرار گرفته و به خاطر بقیه دارهاین حرف رو می زنه...

مرسده با خوشحالی گفت:

_ خدا رو چه دیدید شایدم تو یه روز عروسیامون برگذار شد... 

لبخند زدم حتی فکرش رو نمیکردم که بخوام یه روزی ازدواج کنم...

صدای پدر مسعود همه رو متوجه خودش کرد:

_ پس اگه اجازه بدید یه صیغه محرمیت بین بچه ها خونده بشه که راحت با هم رفت آمد 

داشته باشن.

همه موافقت کردند... البته واسه من فرقی نداشت ولی مثل اینکه اینطوری برای مسعود راحت تر بود ...

بعد از خوندن چند جمله که انگار عربی بود ما شدیم زن و شوهر... به قول مرسده "موقت"

***

الان که فکر می کنم میبینم بهترین روز های زندگیم همین دوماهی هست که از نامزدی من و مسعود میگذره...

من واقعا مسعود رو دوست دارم... 

درسته مسعود به خاطر کارای روز خاستگاری خیلی ناراحت شد ولی خوب خیلی زود تونست فراموشش کرد

چه ایرادی داره که من برای اولین بوسه پیش قدم شدم بعدش اون بود که همیشه مشتاق بوسیدنم بود...

چه ایرادی داره اولین بار من بودم که وقتی رفتیم بیرون من دستامو دور بازوش حلقه کردم و اون با فشار بازوش به تنش احساسش رو بهم فهموند...

چه ایرادی داشت که اولین هدیه رو هم من به مسعود دادم حتی اگه یه شاخه گل باشه...

چقدر خوب بود هر شب روی بالکن می ایستادیم اون، اون طرف من این طرف، انقدر با تلفن حرف می زدیم که آخرش مسعود طاقت نمی آورد و می اومد خونه حاجی، البته توی حیاط...

و من چقدر بوسه های یواشکی توی حیاط رو دوست دارم.

ولی خیلی ناراحت بودم که شبها پیشم نمی موند...

من اصرار می کردم اون بمونه ولی اون همیشه لحظه حساس می رفت... 

حالا دیگه مطمئن بودم هیچ کس نمی تونست بهتر از مسعود برای من باشه...

به خودم توی آینه نگاه کردم و به پالتوی توی تنم دست کشیدم...

میخواستم امشب برم باشگاه تا با هم بیایم خونه... 

می دونستم که شب های زوج تا دیر وقت توی باشگاه می مونه و تمرین می کنه تا همیشه روی فرم باشه... 

و این تمرین هم توی اتاق تمرین خصوصیش بود که پشت اتاق کارش بود 

از مریم جون خداحافظی کردم وبا تاکسی تا دم باشگاه رفتم...

به نگهبان خوش خنده با اون لهجه با مزه سلام دادم راه افتادم طرف اتاقش...

به مسعوداطلاع نداده بودم که میام... میخواستم سورپرایزش کنم...

با این که مطمئن بودم در حال تمرینه و توی اتاق نیست در روخیلی آروم باز کردم...

به طرف اتاق بدنسازی را افتادم و به آرومی سرک کشیدم با یه شلوارک داشت روی تردمیل می دومید... 

این اولین باری بود که بدون بلوز میدیدمش...

از تن خیسش معلوم بود که حسابی تمرین کرده... درو بستم که با صدایبسته شدنش متوجه من شد به طرفم برگشت .

لبخند قشنگی زد... دستگاه رو خاموش کرد و اومد پایین با همون لبخند گفت:

_بــَـه... ببین کی اینجاست... بیا اینجا ببینم و دستاشوبرای بغل کردنم باز کرد...

به صورت خیس از عرقش نگاه کردم و به طرفش راه افتادم ...

_ اومده بودم سورپرایزت کنم...

تا بهش رسیدم منو روی دستاش بلند کردو روی تشک خوابوند واز هیجان این کارش یه جیغ آروم زدم...

این حرکت رو خیلی حرفه ای تر توی بازی های کشتی دیده بود... با نفس،نفس و گقتم:

_ تو دیونه ا...

اجازه نداد جملم کامل بشه و کاملا روی صورتم خم شدو لب *ها مو بوسید...

منم به کل یادم رفت که چی می خواستم بگم و خودم با لذت همراهیش کردم...

بین همون بوسیدن با یه لحن ِ خیلی آروم گفت:

_ آره من دیونه ام... دیونه تو...

نمیدونم این بوسیدن چقدر طول کشید که کنارم روی تشک دراز کشید...

_ من اومده بودم تورو سورپرایز کنم خودم فیتیله پیش شدم...

بلند خندید: یعنی نورا من عاشق این گیرایتم داری کم کم بهتر ازما حرف می زنی...

لبخندی زدم و خودم روروی بازوش جابه جا کردم.

_ فکر کنم هر دو احتیاج به دوش گرفتن داریم... ببین تمام تنم رو خیس عرقه...

منو بیشتر به خودش فشار داد و گفت:

_ حقته تا تو باشی همچین جایی نخوای منو سورپرایز کنی... قبل از اومدنت دلم می خواست هر چه زود تر کارمو تموم کنم و برگردم خونه که دیدم تو پشت سرم هستی...

آروم گفتم:

_ داشتی به من فکر می کردی؟!

سرشو جلو آورد و گونمو بوسید 

_من جدیدا به هیچ چیز به جز تو فکر نمی کنم... نورا نظرت چیه زودتر ازدواج کنیم تو که دیگه جوابت منفی نیست... هست؟؟ « وخندید »

یه دونه زدم تو سینشو گفتم:

_ باز تو اعتماد به نفست چسبیده به سقف...

_یعنی من باید از مرسده ممنون باشم که یه اعجوبه درست کرده عین خودش... خدایی انقدری که اون روی تو تاثیر داره من ندارم...

_ خب از حرف زدنش خوشم میاد...

برگشت طرفمو منو با یه حرکت آورد روی خودش و گفت:

_ ولی من از تو خوشم میاد و دوباره شروع کرد به بوسیدنم... 

بعد از چند دقیقه ازم جدا شد و گفت:

_ دیگه بسه می ترسم اگه یکم دیگه این جوری پیش بریم کارمون به جاهای باریک برسه...

با تخسی گفتم:

_خب برسه...

اخمی کرد:

_نخیر تاوقتی ازدواج نکردیم حرفشم نزن... حالا هم مثل دخترهای خوب برو توی دفترم بشین تا منم آماده بشم و بریم...

_مریم جون گفته امشب شام بیای اونجا... می خواد آش درست کنه...

_اوه چه عالی ...

_ آخه میدونی امروز براش تعریف کردم اون روز که مرسده آش پخته بود و تو نذاشتی ما پخش کنیم چه بلایی سرت آورد دلش برات سوخت و برای تو درست کرد...

_ تو که پاک آبروی منو بردی؟ آخه چرا واسش تعریف کردی دختر...

با ناراحتی گفتم:

_ نباید می گفتم مسعود؟

به قیافه ناراحت من لبخندی زد وگفت:

_ نه عزیزه دلم ایراد نداره حالا که دیگه گفتی... ما هم از قبالش یه آش می زنیم به بدن...

با هم از باشگاه بیرون رفتیم ودستامو دور بازوهای بزرگش حلقه کردم و به طرف ماشین راه افتادیم... 

ماشین کمی دورتر از باشگاه پارک بود... کنار ماشین منتظر ایستادم که درو باز کنه... بعد از چند ثانیه که خبری نشد نگاهش کردم...

_ درو رو باز نمی کنی؟ 

در حالی که داشت جیب های پالتو و شلوارش رو میگشت کلافه گفت:

_پس سوئیچ رو کجا گذاشتم؟!

_ گمش کردی؟!

_ نه...

باز هم مشغول گشتن شد و بعد از چند دقیقه گفت فکر کنم توی دفتر جا گذاشتمشون... بریم برداریم و برگردیم...

_ نه من اینجا منتظر می مونم تو زود برو بیا...

بازومو یه فشار آرومی دادو سرش رو به معنی باشه تکون داد و به طرف باشگاه رفت...

سردی هوا باعث شد دستامو زیر سینه قفل کنم تا حداقل کمی گرم بشم نالیدم:

_ کاش باهاش رفته بودم...

_ اونوقت دیگه نمی تونستی منو ببینی...

تموم بدنم گرگرفت... نفسم تا توی گلوم اومد و همون جا حبس شد...

تمام تنم داشت می سوخت ولی دندونام روی هم ضرب گرفته بودند.

هیچ کنترلی روی دندونام نداشتم... با همون لرزش برگشتم و به کسایی که پشتم ایستاده بودن نگاه کردم.

یه مردمیان سال ودو تا جوون...

مرد میان سال دستاشو از هم باز کرد و گفت: 

_نمیای بغل بابا

تموم نیرویی که تو تنم بود یه دفعه از تنم خارج شد و در حال سقوط بودم که با دستام به ماشین چسبیدم...صدای منفورترین کسی که تو عمرم می شناختم هم بلند شد

_چطوری عزیزم؟

هنوزم نمی تونستم از خودم عکس العملی نشون بدم...خیره شدم به پسر جوونی که یه کلاه کاسکت دستش بود...تازه فهمیدم که چرا تو این مدت این قدر از این موتور سوار می ترسیدم! چرا همیشه احساس می کردم یکی دنبالمه!

دستی که به طرفم دراز شد رو سریع پس زدم و به انگلیسی جواب دادم:

_چی می خوای؟

_من چی می خوام؟! خب معلومه، اومدم دنبال دخترم!

پوزخند زدم

_هه...دخترت؟! دقیقا بگو کی فهمیدی که دخترتم!!

_اوه عروسکم...چقدر لجباز شدی!

با خشم برگشتم طرف جرج و داد زدم:

_تـو خـفـه شــو

_اینجا چه خبره؟!!

قلبم از حرکت ایستاد...مسعود رو فراموش کرده بودم...چرا یادم رفته بود که الان مسعود میاد!

_ببین کی اینجاست! دوست پسره جدیدته؟

به مسعود نگاه کردم که چشماش بین جرج و بابا واون پسره می چرخید...خواستم چیزی بگم که صدای بابا باعث شد دهنم بسته شه

_ما رو به هم معرفی نمیکنی دخترم؟

و این جمله رو برخلاف تموم حرف هایی که بینمون زده شده بود به فارسی گفت.

_دخترم؟!!

به مسعود که این حرف رو زده بود نگاه کردم...نالیدم:

_مسعـود بریـم...اینا دروغ میگـن...من پدری نـدارم

چشم های مسعود خیره شدن به منی که هر لحظه امکان این وجود داشت که بیفتم.

_عزیزم...یعنی امکان داره فقط تو مدت 6ماه ما رو یادت رفته باشه؟

و بعدش بلند خندید...به ما نزدیک تر شد و با دستاش جُرج رو نشون داد و گفت:

_حالا من هیچی، شوهرت رو یادت نمیاد دخترم؟

چرا دست برنمی داشت! همش کلمه دخترم رو تکرار می کرد که چی رو ثابت کنه! شوهر؟!! من کی ازدواج کردم؟! این چی می گفت؟!!

صدای عصبی مسعود بلند شد

_شما چی می گید آقا؟

طرف صحبتش همون مرد میان سالی بود که اسمش می شد بابا!

_نورا جان انگار به دوست پسر جدیدت نگفتی شوهر داشتی!

مسعود جوش آورد و من حالا دیگه بدنم بی حس نبود...تموم عضلاتم سفت سفت بود مثل سنگ...انگار "دوست پسر" ، "شوهر" و"دخترم" تنها کلمه هایی بود که از حرفاشون فهمیده بودم

چهره عصبی مسعود رو می دیدم ولی صداش رو اصلا نمی شنیدم...دست های یخ نفر روی بازوم نشست...بهش نگاه کردم...جرج بود...چرا فکرمی کردم میتونه مسعود باشه؟! ناخودآگاه پشت سرم تیر کشید...هر لحظه منتظر بودم که موهام رو بگیره و بکشه

_دستشو ول کن مرتیکه

به مسعود نگاه کردم. صدای بابا اومد

_ما برای دعوا نیومدیم جوون؛ الان هم اگه اینجاییم چون رفتیم در خونه محمد و دیدیم نورا داره از خونه خارج میشه. مجبور شدیم دنبالش تا اینجا بیایم

این حرف ها داشت اذیتم می کرد برای همین دوباره نالیدم

_مـسعـود خـواهـش میکنم بریـم

مسعود با خشم به طرفم برگشت و گفت:

_صبر کن ببینم نورا...اینا چی می گن؟! تو شوهر داری؟!

اومدم حرفی بزنم که باز صدای بابا بلند شد:

_معلومه که شوهر داره. الان 2ساله که ازدواج کرده ولی نمی دونم چی شد که یه دفعه به سرش زد و این بیچاره رو رها کرد و اومد ایران!

فقط نگاهش کردم...داری چی کار می کنی با زندگی من بابا؟!

برگشتم طرف مسعود...چیزی که تو چشمش بود اون عشق نیم ساعت پیش نبود حتی نفرت هم نبود...با دادی هم که سرم زد یه تکونی خوردم

_با توام...چرا لال شدی؟

_درست صحبت کن آقای محترم!

نموندم تا جواب مسعود به بابا رو بشنوم...حالا که به اشتباه قضاوت می کرد موندنم چه ارزشی داشت! دویدم سمت خیابون و جلوی تاکسی ای که رد میشد دست بلند کردم. سوار شدم وگفتم: برین آقا، زودتر. به پشت نگاه نکردم ولی صدای فریاد مسعود رو شنیدم که گفت: وایـستـــا

دفتر آدرس هام رو باز کردم...فارسی نمی دونستم ولی آدرس ها به فارسی بود...صفحه اول آدرس خونه بود که مریم جون خیلی دقیق با شماره تلفن خونه برام نوشته بود...میدونستم الان همه می رن دم خونه پس اون جا نباید می رفتم...به صفحه دوم نگاه کردم...آدرس و تلفن محل کار حاجی...که حاجی معمولا تا ساعت 9 اون جا می موند... به ساعتم نگاه کردم...8:30 بود...پس هنوز وقت داشتم... دفترم رو به طرف راننده تاکسی گرفتم

_آقا...میشه هرچه زودتر منو به ایت آدرس ببرید؟

دفتر رو از دستم گرفت و با دقت خوند

_باشه خانم

_ممنون...فقط یه کم زودتر

***

به دست های حاجی فکر می کنم که منی که هنوز هم می لرزم رو سفت تو بغلش گرفته...این پیرمرد هرکاری برای آرامش من می کنه

وقتی تاکسی ایستاد و راننده اون مغازه بزرگ خشکبار و برنج رو نشونم دا دیگه منتظر گرفتن باقی پولم نموندم و به طرف مغازه پرواز کردم...در مغازه رو باز کردم و چشمام ور سالن و فروشنده های هر قسمت چرخید تا به میز حاجی رسید...انتهای مغازه پشت میز بزرگی نشسته بود...فروشنده ها یه طور خاصی نگاهم می کردن...صدای پسر جوونی به گوشم رسید

_بفرمایی خانم...چی لازم دارید؟

چشمم به حاجی بو دو به همون طرف راه افتادم...انگار اونم حس کرد که سرش رو بلند کرد...با دیدنم لبخند زد ولی به ثانیه نکشید که لبخندش محو شد و آروم لب زد:

_دخترم

همون طور که به طرفش می رفتم نیمه بلند گفتم:

_اومـده دنبـالـم...می خواد منـو ببـره

حاجی از جاش بلند شد و ایستاد...هم زمان من خودم رو توی بغلش انداختم...دستاش دورم حلقه شد و آروم گفت:

_چی شده بابا؟!

همون طور ساکت توی بغلش موندم...صدای کسی از پشت سرم اومد

_حاجی اتفاقی افتاده؟

نمی شناختمش، از بغل حاجی بیرون اومدم و به صاحب صدا که پسری 25-26ساله بود نگاه کردم

_نه میثم جان، اتفاقی نیفتاده

دست هاش رو روی شونم گذاشت و ادامه داد

_این خانم هم نوه عزیزمه که اومده دیدن پدربزرگش

چشم های پسره با این حرف حاجی برق زد و گفت:

_از آشناییتون خیلی خوشحالم خانم، ذکر خیرتون رو از حاجی شنیده بودیم ولی سعادت دیدن نداشتیم

این قدر بی حواس و ناراحت بودم که بدون توجه به پسره برگشتم به طرف حاجی و گفتم:

_باید حرف بزنیم

پسره از این حرکتم ساکت شده بود...حاجی به طرفش نگاهی انداخت و آروم گفت میثم جان بچه ها رو مرخص کن؛ من امشب زودتر می رم

کتش رو پوشید و سوئیچ ماشین رو هم برداشت

_بریم بابا

چقدر این "بابا" با اون "بابا"یی که ساعتی پیش اون مرد بهم گفته بود تفاوت داشت

همراه هم زیر نگاه اونایی که توی مغازه بودن رفتیم بیرون

توی ماشین با سکوتش بهم فهموند که منتظره برای همین آروم گفتم:

_خونه نریم حاجی...اول بریم جایی که بتونیم حرف بزنیم

***

روی نیمکت سرد پارک نشستم و به دریاچه وسط پارک خیره شدم.پرسید:

_پس فهمیدی پدرت اومده دنبالت!

با تعجب برگشتم سمتش

_شما می دونستید؟!

سرش رو تکون داد

_چند روزی هست که فهمیدم...اول اومد سراغ من

تک خنده ای کرد و ادامه داد:

_می گفت من تو رو ازش جدا کردم!

_می گه من ازدواج کردم ولی دروغه

اخم هاش تو هم رفت

_یعنی چی؟!

نالیدم: داره دروغ میـگه حـاجـی

توی همون نور کم رنگ فضای پارک تو چشم هام خیره شد و بعد از چند ثانیه گفت:

_ من مطمئنم که تو راست میگی

_ولی مسعود باور نکرد...راحت حرف هاشون رو قبول کرد...یه جور بدی نگاهم می کرد. مثل زن هایی که تو دیسکو کار می کنن

سرم رو انداختم پایین

_در مورد مسعود نمی دونم چی بگم! اون چیزهایی شنیده که شاید داره قضاوت کاملا اشتباهی می کنه ولی تو راستش رو برام تعریف کن تا بدونم چرا باغث شده همچین دروغی در مورد تو بگن

اومدم حرفی بزنم که دوباره ادامه داد:

_این "شوهر" همون نامزدیه که گفته بودی؟

_نه

توی راه برگشت به خونه بودیم.حاجی همون وقتی که حرکت کردیم به مریم جون زنگ زد و اطلاع داد که ما با همیم و کمی دیر میایم. نگران نباشه و صبر کنه تا وقتی برگشتیم خونه همهچی رو براش توضیح می دیم

حالا دیگه حاجی می دونست که من فقط دوست و هم خونه سعید بودم و رابطه ما هیچ وقت به نامزدی نرسید...درسته خیلی ناراحت شد از این دوغم ولی باورم کرد

جلوی خونه از ماشین پیاده شدم و متوجه سه نفری شدم که کنار ماشین پارک شده ای توی ک.چه ایستاده بودن...همون لحظه مسعود هم تند و عصبانی از خونه اومد بیرون...حتی در خونه حاجی هم به وسیله مریم جون باز شد

بابا به همراه جرج و اون موتوری بهمون نزدیک شدن

مریم جون پرسید:

_شما کجا بودید؟ مُردم از نگرانی

و به پدرم و همراهاش نگاه کرد.مطمئن بودم که از قبل دیدتشون چون عکس العملش خیلی بهتر از اونی بود که توقع داشتم

_می بینم که رفته بودی پیش صاحب جدیدت!

صدای بابا بود. حاجی کنارم ایستاد

_ببین جناب...دخترم ملک و املاک نیست که صاحب داشته باشه! خودش هرجایی که دوست داشته باشه می ره

بابا بلند خندید

_می بینم این دفعه دیگه نمی خوای دخترت رو ول کنی به امون خدا...به به... به بـه...راه افتادی حــاجـــی...

"حاجی" رو با لحنی گفت که انگار می خواسته توهین کنه...حاجی فشاری به شونم آورد و به طرف خونه هدایتم کرد

_بهت گفته بودم که این دفعه دیگه نمی ذارم داغ رو دلم بذاری

بابا به مسخره گفت:

_کی جرأتش رو داره حاجی؟!

و به طرف مسعود برگشت

_ببین آقای ورزشکار! این خونواده نوشون رو بهت انداختن...دوست دخترت زن کس دیگه ایه

مسعود جوش آورد و خشمگین گفت:

_درست صحبت کنید آقا...شما هنوز هم مدرکی رو نکردید که حرف هاتون رو ثابت کنه

بابا یه ابروش رو فرستاد بالا

_پس مدرک می خوای؟!

به جرج نگاه کرد و به انگلیسی کفت که برگه ازدواج رو بده

خدای من...برگه ازدواج کی رو می خواست؟! مـــن؟!

جرج با همون پوزخندی که از وقتی که دیده بودمش روی صورتش بود و چشمهایی که تموم مدت روی من زوم بود دست توی کیف دستیش کرد و برگه ای رو درآورد و به طرف بابا گرفتش

_بیا...اینم سندی که می گه دخترم با این پسر ازدواج کرده

خدایا باورم نمی شد...مسعود برگه روگرفت...تازه متوجه مرسده وشهروز شدم که کنار مسعود ایستادن و شروع به خوندن برگه کردن...مرسده دست هاشو رو دهنش گذاشت وبا ناباوری به من نگاه کرد...این ناباوری حتی توی چشم های شهروز هم دیده می شد...ولی وقتی مسعو بهم نگاه کرد مطمئن بودم که کاملأ باور کرده

حاجی محکم گفت: 

_با این برگه می خوای چی روثابت کنی؟ این برگه رو می شه راحت جعل کرد ومن هم به هیچ وجه حرف های شارلاتانی مثل تو رو باور نمی کنم

وبه طرف مسعود که باهمون چشم های به خون نشسته نگاهمون می کرد برگشت وگفت:

_به بقیه هم کاری ندارم که چه فکری درباره نوه من می کنن

مسعود روشو برگردوند و به طرف خونه راه افتاد...مرسده هم که همچنان با یه قیافه ناباور نگاهم می کرد، پشتش راه افتاد ولی شهروز موند...بعد از اینکه با چشم هاش رفتن مرسده ومسعود رودنبال کرد به طرف ما برگرشت وکنارمون ایستاد...انگار شهروز از اون خونواده تنها کسی بود که نمی تونست حرف های این مرد به اصطلاح "پدرم" رو قبول کنه

دوباره صدای خنده بابا اومد:

_من به باور تو کاری ندارم پیرمرد...

به جرج اشاره کرد:

_این پسر اومده دنبال زنش...فکر نمی کنم غیرت تو از این انگلیسی کمتر باشه که بخوای زن شوهردار روبدی به یکی دیگه

حاجی گر گرفت:

_آره راست می گی، اگه من غیرت داشتم می زدم پاهای دخترم رو می شکستم نمی ذاشتم با آشغالی مثل تو ازدواج کنه...

در مورد ادعای تو واین پسر هم باید بدونی اگر هم نورا زنش بوده الان دیگه می خواد طلاق بگیره پس همین الآن گورتو گم کن 

بابا با عصبانیت گفت:

_من کاری به این ندارم که نورا بعدا بخواد طلاق بگیره یا نه؛ولی باید با ما بیاد کشور خودش واونجا تصمیم بگیره

حاجی میون حرف زدن بابا به طرف خونه راه افتاد وبدون توجه بهش گفت:

_همین که گفتم...اگه یکم دیگه اینجا بمونید زنگ میزنم به پلیس تا بیاد جمعتون کنه. خوب میدونی که هنوزهم پرونده های زمین خواریت تو اون سال ها منتظر یک اشارست تا باز بشه وسال ها بیفتی تو هلفدونی

داشتیم وارد خونه می شدیم که بابا به انگلیسی گفت:

_نمی ذارم زندگی راحتی داشته باشی. من نه، ولی جرج با پلیس می یاد به دیدنت دختره هرزه 

پوزخندی به این پدر مهربون زدم... شهروز عصبانی به طرفشون رفت ولی اونا برگشتن تا برن... ماهم نموندیم ورفتیم داخل 

***

روی مبل یه نفره نشسته بودم...فکرو ذکرم پیش مسعود بود... حتی نموند تا راست ودروغ موضوع روبفهمه... به شهروز که همره ما اومده بود و داشت با حاجی حرف می زد نگاهی انداختم...حالا اون هم همه چی رو می دونست...واسم مهم نبود که می دونه چه گذشته ای دارم، کسی که باید براش مهم می بود مثل یه آشغال نگاهم کرده بود...صدای شهروز اومد که داشت خداحافظی می کرد 

_من دیگه برم...مطمئن باشی هر کمکی بتونم می کنم. منم مثل شما مطمئنم دارندروغ میگن وازدواجی در کار نیست 

بلند شدم وحلقه ای که فردای شب خواستگاری مسعود برام خریده بود رو از دستم درآوردم...به طرق شهروز راه افتادم وکنارش ایستاده ودست هامو به طرفش دراز کردم...به دست هام نگاه کرد...حلقه دقیقا کف دستم بود...آروم گفتم:

_اینو بده بهش...

توی چشم هام نگاه کرد وگفت:

_این کار رو نکن...عصبانی بود... هر مردی باشه فکرش هزار راه می ره...کاری می کنه که نباید بکنه...مهلت بده تا همه چی روشن بشه خودش میاد سراغت...پوزخند زدم 

_امیدوارم همه چی زود روشن بشه ولی مسعود رو دیگه هیچ وقت نمی بخشم...این موضوع نشون داد که هیچ وقت نمی شه روش حساب کرد

دستمو جلوتر بردم تا حلقه رو برداره

_اون خودش رو بهم ثابت کرد شهروز...

وقتی دیدم حلقه رو نمی گیره با دست دیگه دستش رو گرفتم وحلقه رو توی دستش گذاشتم...

حلقه توی دست های مشت شده اش بود که به آرومی گفت:

_من نمی تونم...خودت بهش برگردون ولی مطمئن باش هر کاری می کنم تا بتونی از دستشون خلاص بشی.

لبخندی ازاین همه مهربونی شهروز زدم وتو دلم به مرسده بابت داشتن همچین شوهری تبریک گفتم.

شهروز موقع رفتن حلقه رو روی میز گذاشت 

***

تا صبح خوابم نمی برد... بعد از حرف های دیشب و پشیمونی مسعود ، یه ذره امیدی که برای خوابیدن داشتم هم از بین رفته بود.

به ساعت نگاه کردم 7 بودبه طرف آشپزخونه رفتم همه بودن... مریم جون و حاجی و سعید... 

یادم نمی ره وقتی بعد از دو هفته عذاب برای حضور بابا و کنار کشیدن صد در صد مسعود از من و زندگی من، اون روز صبح که زنگ خونه به صدا در اومده بود و من ترسیده از این که دوباره بابا و جرج همراه اون موتورسواری که بعد معلوم شد استخدام شده بوده تا منو تحت نظر داشته باشه درو باز کردم و با دیدن سعید و شهروز پشت در داشتم از تعجب سکته می کردم... 

شهروز بود که گفت که سعید پسر عمش هست.

و وقتی که فهمیده بود که من اونجا با پسری که پزشکی خونده و اهل آبادان بود و حتی نامزدی داشته دوست بودم، شک میکنه که این پسر شاید سعید باشه و که این شکش کاملا درست بود.

سعید عید درسش تموم شده بود و تازه برگشته بود ایران که شهروز تلفنی موضوع من رو بهش گفته و و اون اصلا صبر نکرد و زود خودشو اینجا رسونده بود. تا هر جوری شده ثابت کنه که ازدواجی در کار نبوده.

حتی سعید بود که با یکی از هم دانشگاهی هاش که برادرش پلیس بود تماس گرفتو اون بود که ثابت کرد اون برگه تقلبی بوده.

و چیز جالب که بعد از اون همه ناراحتی فهمیدم این بود که سعید بعد از اومدن و دیدن دختر عموش بعد از هشت سال بد جور خودشو باخته وبه قول خودش یه دل نه صد دل عاشق شده ولی همه چیز رو از رابطه ای که اونجا داشته رو براش گفته تا بدون که پشیمونه ولی دختر عموش فعلا نتونسته قبول کنه و به قول سعید تو مرحله ناز کشی به سر می برن...

ولی خیلی ناراحت بود که زندگی منو مسعود هیچ نتیجه ای نداشته یه جورایی خودش رو هم مقصر میدونه...

ولی از همه بدتر زمانی بود که مسعود فهمید موضوع چی بوده پشیمون از این که منو باور نکرده و در حقیقت ول کرده...

بابا دست از پا دراز تر برگشت و موقع رفتن واسم پیغام داد که« من یه نمک نشناس به تمام معنا هستم و لیاقت هیچ محبتی ندارم»

خب این ابراز محبت پدرانه ای بود که لحظه آخر از خودش به جا گذاشت و رفت... مثل تمام سالهایی که با کتک و تحقیر ابراز محبت می کرد...

_انقدر فکر نکن دختر یا خودش میاد یا تو می ری سراغش

_ حرف نزن سعید... 

با طعنه گفت:

_ آره از ظواهر معلومه 

حاجی با خنده گفت: دخترمو اذیت نکن پسر

مریم جون هم در حالی که یه لیوان شیر روی میز میذاشت گفت:

_حاجی این پسر هنوز نفهمیده که با دختر کی طرفه...

سعید دستاشو به حالت تسلیم بالا برد 

_تسلیم بابا تسلیم... منو ترور می کنید الان شماها

روی صندلی نشستم و رو به سعید گفتم:

_صبح به این زودی اینجا چیکار میکنی؟!یکم از لیوان چای توی دستش خورد و گفت:

_زود اومدم تا شما ها رو برسونم فرودگاه...

متتعجب به حاجی گفتم:

_ما که قرار بود با ماشین بریم!!

سعید به جای حاجی جواب داد:

_راه دوره، نورا حاجی ممکنه خسته بشه برای همین براتون بلیط هواپیما گرفتم...

_بازم می گم...من می تونم یه مدت تنها زندگی کنم.

مریم جون به جای حاجی جواب داد:

_ما هم گفتیم دوست نداریم دور از تو باشیم 

به این همه محبت لبخندی زدم...بعد از تمام این اتفاق ها دیگه موندن توی این خونه برام عذاب آور بود حتی به فکرم رسید برگردم انگلیس البته این فقط یه فکر بود، من حتی از ترس بابا حتی یه لحظه پام وتون کشور نمی ذارم .

همین هم باعث شد که حاجی ومر یم جون تصمیم به رفتن از این خونه بگیرن البته من دوست نداشتم به خاطرمن بخوان از خونشون برن ولی مثل اینکه ویلای نزدیک دریا داشتن که قرار شد برای ادامه زندگی به اونجا بریم .این خونه هم فروخته نشد وقراره بزودی خراب وتبدیل به آپارتمان بشه .

امروز قراره برای مدتی به مشهد بریم...مریم جون میگه آدم دلش اونجا آروم می شه 

باورم نمی شه که رفتن به یه شهر بتونه آدم وآروم کنه 

به طرف سعید برگشتم:

_پس کی قراره عرویست وبرگذار کنی !؟

لبخندی زدو گفت: هر وقت عروس خانم از خر شیطون پایئن اومد.

_هنوز نتونسته به خاطر گذشته ببخشتت 

ابروهاش توهم رفت و ناراحت گفت:

_هروقت تو تونستی مسعود وببخشی اونم شاید منو بخشید.

سکوت کردم جوابی نداشتم بهش بدم وقتی سکوتم رو دید دستش رو بالا آورد به ساعت مچیش نگاه کرد گفت:

_دوساعت دیگه پرواز داریم بهتره آماده بشیم 

***

ساکمو بالای پله ها گذاشتم واز همون بالا به بقیه که پایئن منتظرم بودن نگاه کردم.

مریم جون وحاجی روی مبل نشسته بودند وسعید هم کنار پنجره وروبه بیرون ایستاده بود همون طور پشت کرده گفت:

_حیف این خونه وباغ نیست بره دست بساز بفروش 

حاجی یه آه کشید وگفت: 

_جوون میگن ادم کجا خوشه،اونجا که دل خوشه ،دلم ما هم به خوشی دل نورا خوشه 

سعید برگذشت چیزی بگه که منو ایستاده روی پله ها دید وبلند گفت:

_کجایی تو یک ساعت منتظرتیم ؟

فقط گفتم:آمده ام بریم

توی کوچه سعی می کردم اصلأ به اطراف نگاه نکنم مخصوصأ به طرف ساختمان روبرو...به آسمون نگاه کردم چراغونی های عروسی دیشب حالا خاموش بود،ولی هنوز بودند مثل شب اولی که اومده بودم 

سعید آروم کنار گوشم گفت:

_مطمئنی از رفتن پشیمون نمیشی ؟

به طرفش برگشتم :دوباره شروع نکن

بدون حرفی راه افتاد...حاجی روبه سعید گفت: 

_پسرم بلیط رو فراموش نکرده باشی 

***

توی فرودگاه موقع خداحافظی ازسعید مرسده وشهروز رو دیدم که با عجله به طرفمون میومدن.

مرسده نفس زنان گفت:

_عروسی که افتخار ندادی حداقل یه خداحافظی می کردی نامرد ومحکم بغلم کرد 

خنیدم وگفتم :

_توهیچ وقت درست بغل کردن رو یاد نمی گیری همیشه خودت رو پرت میکنی تو بغل آدم... بیچاره شهروز...

از بغلم بیرون اومد و یهدونه زد روی شونم و گفت:

_ بچه پرو منحرف... هیچ وقت دست از این منحرف بازیت در نیاری..

بازم خندیدم:

_صبح عروسیت اینجا چی کار میکنی ؟!

اخم کرد:خیلی ازناراحتم...میدونی دیشب چقدر منتظر بودیم بیای... بیچاره داداشم چشم از در بر نمی داشت...

جوابی ندادم...چه جوابی میتونستم بهش بدم... که خودم هم چشم از اون خونه و پنجره بر نمی داشتم؟!

وقتی جای نشستن رو صندلی رو ها رو پیدا کردیم 

متوجه اینشدم که یه صندلی با اضافه بین صندلی هست...

حاجی و مریم جون کنار هم نشستن و من مجبور شدم تاتنها روی اون صندلی بشینم...

متعجب بودم چرا حاجی نخواست تنها بشینه تا من کنار مریم جون بشینم...

چشمم به در ورودی هواپیما بود و منتظر بودم هر چه زودتر بسته بشهو حرکت کنیم... ناخداگاه

دلم یه جوری بود... 

با ورود کسی که اومد داخل چشمام گشاد شد واز همون دور منو دید و لبخند زنان بهم نزدیک شد و کنارمون ایستاد و چشمکی بهم زد...

اخم کردمو و رومو برگردوندم ... صداش اومد:

_احوال حاجی و حاج خانم... مثل اینکه با هم همسفریم برگشتم طرف شون که هر دو با منتظر عکس العمل من بودن... با اعلام مهمانمدار برای نشستن همه روی صندلی هاشون رومو دوباره برگردوندم به طرف پنجره...

مسعود صندلی کنارمو اشغال کرد و موقع نشستن جوری روی صندلی نشست که بازوش بازو هامو لمس کرد... طرف صورتمخم شد و گفت:

_احوال حاج خانم خودم...

هنوزم با عصبانیت به طرف بیرون نگاه می کردم برای و برای اینکه خودم رو کنترل کنم چشمهامو بستم...

چند دقیقه گذشت که احساس کردم مسعود خیلی نزدیک تر به من شده، چشم هاموبازکردم وچشمام تو چشماش که داشت صورتمو نگاه می کرد خیره موند...

به دستاش که بالمس کردن شکمم کمربند رو گرفت نگاه کردم... دستاش دوباره با لمس شکمم عقب اومد و کمر بند رو بست...

نمی تونستم حرفی بزنم خب قلبم از این همه نزدیکی ضربانش دوبرابر شده بود و سرعتش بیشتر از حد معمول می زد ... حتی مطمئن بودم از روی لباسم ضربانش معلوم میشه...

برای همین دوباره چشم هامو بستم...

موقع بلند شدن از زمین دستاش روی دستام قرار گرفت... چشم هامو باز نکردم... شاید اگه باز می کردم می فمید چقدر از این لمس شدن دستام هم خوشحالم و هم عصبانی...

بعد از چند ثانیه گفت:

_حرف که نمی زنی... حداقل چشماتو باز کن دلم خیلی برات تنگ شده...

چشماتمو آروم باز کردم... فقط نگاش کردم دوباره آروم نالید:

_منو نمی بخشی؟ 

تمام این برنامه های هواپیما و کنار هم نشتن همش یه نقشه گروهی بوده که مسعود کنارم قرار بگیره...

همشون خوب منو شناخته بودن که خیلی زودتراز حد معمول خودمو می بازم...

دوباره چشم هامو بستم... شاید می تونستم مسعود رو ببخشم... منم تو زندگیم کم اشتباه نکرده بودم...

دست های مسعود هنوزم روی دست هام بود... سرمو خم کردم و روی شونه های مسعود گذاشتم... 

کنار گوشم با یه صدای آروم گفت:

_ این یعنی بخشش دیگه ؟!

لبخندی با همون چشم های بسته زدم و شونمو هم بالا انداختم و گفتم:

_ شاید 

دستاشو دور شونه هام انداخت بیشتر به خودش چسبوند...

پایان

24/6/1392 

می دونم خیلی بد قولی کردم ... می دونم انتظار داشتید بعضی جاهاش واضح تر بشه 

می دونم کارام در برابر خیلی ازنویسنده ها صفر هم به حساب نمیاد ولی بازم از همه کسایی که با من همراه بودن 

چه از همون اول و چه از وسطاش چه اونایی که آخرای رمان اومدنو با ما همراه شدن...

می خوام یه تشکر ویژه بکنم 